บทที่ 2 เรื่องราวเสือขาว

ลลินเดินกลับมาถึงห้องพักด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หาย

ไม่ใช่เพราะความกลัว…แต่เป็นความสับสน

จากการได้เข้าไปพบท่านหญิงที่ห้องนอน ลลินจึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนใจร้ายเลย แม้จะวางตัวเย็นชา และบางครั้งมีท่าทีเย็นชา แต่เธอไม่ได้เรียกลลินไปติเตียนเลยแม้แต่น้อย

หนำซ้ำยังอนุญาตให้พูดคุยด้วยภาษาปกติ และยังเอ่ยชมเรื่องฝีมือเย็บถุงกลีบกุหลาบอีกต่างหาก

แค่คำว่า เห็นถึงความตั้งใจ ที่ท่านหญิงเอ่ยออกมา เพียงเท่านี้ก็ทำให้ลลินดีใจจนอยากเย็บถุงกุหลาบให้ท่านหญิงอีกหลาย ๆ ถุง

ลลินกลับมายังห้องพัก ถอนหายใจยาวก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ใกล้หน้าต่าง สูดลมหายใจเพื่อเรียกสติกลับคืนมา

ขณะเดียวกันก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ

“ลิน ป้าเข้าไปได้ไหม”

ลลินลุกไปเปิดประตูในทันที ป้าพิไลถือถาดน้ำชาอุ่น ๆ เข้ามา วางลงบนโต๊ะข้างเตียงพร้อมถอนหายใจอย่างระอาใจ

“ไปหาท่านหญิงมาเป็นยังไงบ้าง ทำไมจู่ ๆ ท่านหญิงถึงเรียกหา”

ป้าพิไลเอ่ยถามระหว่างเดินไปนั่งบนเตียงของลลิน

คนเด็กกว่าก้มหน้าเล็กน้อยก่อนตอบ

“ไม่ได้ว่าอะไรรุนแรงค่ะ เพียงแต่ ก่อนออกมาจากห้องท่านหญิง มีเรื่องที่ทำให้หนูตกใจนิดหน่อย”

สิ่งที่ติดอยู่ในใจลลิน ไม่ใช่คำพูดของท่านหญิง

มันคือ ภาพเสือขาว ที่เธอเห็นในห้อง ภาพวาดที่ดวงตาดูเหมือนมีชีวิต

ลลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามป้าพิไลในเรื่องที่สงสัยอยู่ในใจ

“ป้าคะ ในห้องท่านหญิงมีภาพวาดเสือขาว หนูรู้สึกเหมือนมันจ้องมองหนู ภาพนั้นเหมือนมีชีวิตเลยค่ะ ป้ารู้จักภาพนั้นมั้ยคะ”

ป้าพิไลนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาที่อ่อนโยนเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเล่าแค่ไหนดี สุดท้ายก็ตัดสินใจถอนหายใจช้า ๆ

“ภาพนั้นไม่ใช่แค่รูปตกแต่งธรรมดานะลิน มันเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลราชวรลักษณ์มานานหลายชั่วอายุคน เป็นรูปของ ‘เสือขาวศักดิ์สิทธิ์’ ที่ปกป้องตระกูลนี้มาตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว”

ลลินเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความประหลาดใจปนทึ่ง

“เสือที่ปกป้องตระกูลงั้นเหรอคะ”

“ใช่แล้ว” ป้าพิไลพยักหน้า

“ป้าช่วยเล่าเรื่องเสือขาวให้หนูฟังหน่อยได้ไหม”

ลลินถามอย่างใคร่รู้ ส่วนป้าพิไลมองซ้ายมองขวาราวกับกำลังตรวจสอบบางอย่าง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก และเอ่ยด้วยน้ำเสียงบางเบา

“ตำนานเล่าว่า ต้นตระกูลของท่านหญิงเคยช่วยเสือขาวจากการถูกนายพรานล่า จนเสือตัวนั้นมอบ ‘พรคุ้มครอง’ ให้ตระกูลนี้ ลูกหลานที่เกิดในสายตรงจะมีสัญชาตญาณคุ้มครองสูง เหมือนเสือที่ไม่ยอมให้คนไม่หวังดีเข้าใกล้อาณาเขต”

ลลินรู้สึกขนลุกเล็ก ๆ แต่เป็นความรู้สึกตื่นเต้นมากกว่ากลัว เธอนึกถึงลมเย็นวาบที่พัดตามตลอดทางเดินกลับจากห้องท่านหญิง เหมือนมีบางสิ่งติดตามเฝ้ามองอยู่จริง ๆ

“แล้วรูปเสือในห้องท่านหญิง” ลลินกระซิบ “มีวิญญาณอยู่ข้างในจริง ๆ เหรอคะ”

ป้าพิไลยิ้มบาง ๆ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่ใช่วิญญาณแบบที่หนูกลัวหรอกลิน มันไม่ใช่ผี ไม่ใช่อะไรน่าหวาดหวั่น มันคือ ‘พลัง’ ของผู้คุ้มครอง เหมือนเงาของบรรพบุรุษเก่าแก่ เสือขาวไม่เคยทำร้ายใคร มีหน้าที่แค่เฝ้าดูและปกป้องเท่านั้น”

ลลินผ่อนลมหายใจออกมา ความกังวลเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอเองก็รู้ดี ความรู้สึกที่ได้รับตอนเห็นเงาใหญ่หลังท่านหญิง ไม่ใช่เงาของความอันตราย แต่เป็นเหมือนการจับจ้อง เพื่อตรวจสอบมากกว่า

“ที่สำคัญนะลิน” ป้าพิไลพูดต่อ พร้อมมองหน้าอย่างจริงจัง “พลังนี้ยิ่งแรงกับคนที่ท่านหญิง ‘ให้เข้าใกล้หัวใจ’ ยิ่งหนูสำคัญกับท่านหญิงมากเท่าไหร่ เสือก็จะระแวดระวังมากเท่านั้น”

ลลินหน้าแดงวาบ หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

“ป้าคะ นี่ป้ากำลังจะบอกว่า เสือขาวที่คอยปกป้องท่านหญิง กำลังหวงท่านหญิงงั้นเหรอคะ”

ป้าพิไลหัวเราะเบา ๆ “ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นนะ เพราะมันเฝ้าดูท่านหญิงมาตลอดสี่สิบกว่าปี ใครเข้าใกล้ก็ต้องผ่านการทดสอบของเสือก่อนเท่านั้น และแน่นอนว่าที่ผ่านมา ไม่มีใครสอบผ่าน”

ลลินใจเต้นระส่ำ ความจริงที่เพิ่งรู้ทำให้ทุกเหตุการณ์เช้าวันนี้ชัดเจนขึ้น เธอจึงตัดสิใจเล่าเรื่องราวบางอย่างให้ป้าพิไลฟัง

“ป้าคะ ตอนหนูเดินกลับมาจากห้องท่านหญิง หนูรู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดอยู่รอบตัวหนูตลอดเวลา มันดูไม่เหมือนลมธรรมชาติสักเท่าไหร่ มันเย็นจนหนูขนลุกค่ะ” ลลินถามต่อด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “สิ่งนี้คือ...เสือขาวเหรอคะ”

ป้าพิไลครุ่นคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ก็เป็นไปได้ แต่คงเฝ้าดูหนูเท่านั้นเอง วิญญาณเสือขาวตัวนั้นไม่ทำร้ายใคร หากคนคนนั้นไม่ทำร้ายท่านหญิง ตอนนี้ลินเพิ่งเข้ามาทำความรู้จักท่านหญิง มันคงกำลังทำความรู้จักลินเหมือนกัน”

คำพูดนั้นทำหัวใจของลลินเต้นแรงขึ้นอีก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้น หรือเพราะความอบอุ่นที่แผ่มาแบบไม่ทันตั้งตัวกันแน่

ก่อนลลินจะได้ถามอะไรต่อ ป้าพิไลก็ลุกขึ้นยืน จับไหล่หญิงสาวไว้เบา ๆ

“จำไว้นะลิน ท่านหญิงอาจวางตัวเย็นชา แต่หัวใจของท่านหญิงนั้นแท้จริงอ่อนไหว ท่านหญิงอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิต ต่อให้มีเสือขาวคุ้มครอง แต่ที่ผ่านมาก็ไม่มีใครคอยอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ”

ป้าพิไลยิ้มอ่อน “เรื่องถุงกุหลาบ ป้ารู้นะ”

ลลินได้ยินแบบนั้นก็สีหน้าสลดเพราะกลัวโดนดุ รีบอธิบาย “ป้าคะ หนูก็แค่อยากให้ห้องท่านหญิงมีกลิ่นหอม หนูไม่ได้-”

“ลิน” ป้าพิไลรีบพูดขัด เอื้อมมือไปกุมมือลลินไว้แน่น “ป้าไม่ได้จะว่าอะไร ความอ่อนโยนของหนูที่มีต่อท่านหญิงมันดีแล้ว แต่เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา และที่สำคัญ...ท่านหญิงมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง มันอาจจะไม่ง่าย ถ้าหนูจะทำอะไรตามใจตัวเองมากนัก”

ลลินหน้าแดงจนถึงใบหู เธอรู้ดีว่าป้าพิไลหมายถึงอะไร และเข้าใจเรื่องราวของท่านหญิงมากขึ้น

ก่อนป้าพิไลจะเดินออกจากห้อง ก็หันกลับมาพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ต้องกลัวเสือขาวหรอกลิน ถ้ามันเฝ้ามองหนู”

ป้าพิไลยิ้ม “ก็แปลว่ามันอนุญาตให้หนูเข้าไปในโลกของท่านหญิงแล้ว”

เมื่อประตูปิดลง ลลินนั่งนิ่งอยู่นานด้วยหัวใจที่แผ่ซ่านไปด้วยความอบอุ่น วันนี้เธอได้รู้ความจริงที่น่าอัศจรรย์ และได้เข้าใกล้หัวใจของท่านหญิงอีกนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเลย

ทางด้านของท่านหญิง

หลังจากลลินออกจากห้องได้ไม่นาน ศิขรินยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้คือสัญญาณของเสือขาว และที่ผ่านมามันก็เป็นเช่นนี้เสมอ

ทุกครั้งที่มีคนเข้าหาท่านหญิง เสือขาวมักรับรู้ความจริงใจของคนที่เข้าใกล้ท่านหญิงเสมอ หากใครมีจิตคิดไม่ดี มันจะทำให้คนนั้นรู้สึกไม่สบายใจและถอยออกไปเอง

เธอออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว ออกไปเดี๋ยวนี้

ศิขรินนึกถึงประโยคที่เอ่ยกับลลินก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกไปจากห้องเธอ เจ้าของห้องรู้ตัวดีว่ามันเป็นคำสั่งที่ส่งไปพร้อมกับน้ำเสียงรุนแรง

แต่เพราะศิขรินเองก็กลัวว่าลลินจะเหมือนคนอื่นที่ รับไม่ได้ และสุดท้ายเมื่อรู้ว่าเธอเป็นใคร หรือมีสิ่งใดติดตัว ก็จะหนีห่างเธอออกไป

หากเป็นคนอื่นอย่างที่แล้วมา ศิขรินคงไม่สน แต่กับลลิน ความรู้สึกของเธอไม่ใช่แบบนั้น

เธอเป็นคนแรกที่เราไม่อยากให้หวาดกลัวเรานะ ลลิน

ศิขรินพึมพำกับสายลมเบา ๆ สายตาเหลือบมองภาพเสือขาวบนผนัง ดวงตาคู่นั้นสว่างวาบเหมือนแสงสะท้อนของหิมะกลางคืน

ศิขรินถอนหายใจนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

แต่มุมปากกลับคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างห้ามไม่ได้

จะว่าไป ถุงกุหลาบนี่ก็สวยดี แล้วก็หอมมากด้วย

เธอส่ายหน้าเบา ๆ แต่หัวใจอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด เหมือนมีใครเปิดหน้าต่างที่ปิดตายมาตลอดหลายสิบปีให้ลมเย็นจากภูเขาพัดเข้ามาในชีวิตของเธอก็ไม่ปาน

ภาพเสือขาวบนฝาผนังดูสว่างขึ้นเล็กน้อย เป็นความสว่างไสวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

หรือนี่อาจเป็นสัญญาณบอกว่า

ใครคนนั้นที่เป็นของศิขรินจริง ๆ ได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว...