บทที่ 3 ดุดัน

ในค่ำคืนของวันเดียวกันนั้น วังศิขรินดูเงียบเหงากว่าทุกวัน ท่านหญิงพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพราะไม่สามารถข่มตาหลับได้เช่นทุกคืน

สาเหตุก็เพราะใบหน้าของลลินยังคงวนเวียนในหัว รอยยิ้มใสซื่อ ดวงตาสุจริต และน้ำเสียงที่ห่วงใยอย่างผิดคาด

ภาพเหล่านั้นลอยกลับมาจนหัวใจที่สงบนิ่งมานานกลับกระเพื่อมขึ้นอีกครั้ง

เธออยู่คนเดียวมาทั้งชีวิต มีเพียงคนในวัง และพลังของการปกป้องที่อยู่กับเธอตั้งแต่เกิด ทว่าวันนี้กลับมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในโลกเงียบเหงาใบนี้

ท่านหญิงถอนหายใจเบา ๆ เธอไม่ใช่คนที่กลัวการเปลี่ยนแปลง แต่การปล่อยให้ลลินเข้าใกล้มากเกินไป ทำให้พลังของการคุ้มครองที่มีมาตั้งแต่ต้นตระกูล ตื่นตัวอย่างเห็นได้ชัด

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็น ท่านหญิงรู้ดีว่าลมแผ่ว ๆ นั่น ไม่ใช่ลมธรรมดา แต่ผู้พิทักษ์กำลังจับจ้องและทดสอบหญิงสาวอยู่ต่างหาก เหมือนต้องการรู้ให้แน่ชัดว่า

หญิงสาวคนนี้…มาด้วยใจจริงหรือไม่

หัวใจของท่านหญิงวูบไหวขึ้นมาเบา ๆ เมื่อนึกไปถึงว่าลลินจะเห็นสิ่งใดบ้างเมื่อเย็นนี้ จะเห็นภาพเสือข้างฝาผนังหรือไม่ และได้แต่หวังว่า เสือคงไม่ทำให้เธอตกใจนะลลิน

ท่านหญิงรู้ดีว่าผู้พิทักษ์ของตระกูลไม่เคยทำร้ายใคร เพียงแต่เข้มงวดกับทุกคนที่เข้าใกล้ศิขริน และเมื่อเย็นนี้ พลังของรูปที่แขวนอยู่ข้างฝาผนังกำลังส่งสัญญาณบอกเธอว่า อย่าเพิ่งปล่อยหัวใจให้อ่อนแอไปมากกว่านี้

ท่านหญิงรู้ดี เรื่องราวทุกอย่างไม่ใช่เพราะคำสาป ไม่ใช่เพราะอสูรร้าย แต่เป็นเพราะหน้าที่ผู้พิทักษ์ของตระกูลต่างหาก

และเพื่อทดสอบบางอย่างให้แน่ใจ และเป็นวิธีการที่ง่ายที่สุด การเว้นระยะ คือสิ่งที่เธอต้องทำ และแสดงบางมุมให้ลลินได้เห็นก็เท่านั้น

เช้าวันต่อมา

วันนี้วังศิขรินอบอวลด้วยอากาศหนักอึ้งในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แสงเช้าจะสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานใหญ่ แต่กลับรู้สึกไม่อบอุ่นเหมือนทุกวัน ลลินตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เพื่อช่วยเตรียมอาหารเช้าให้วังตามหน้าที่

แต่ป้าพิไลสังเกตเห็นความลังเลในดวงตาของเด็กสาว ลลินพยายามตั้งใจทำงาน แต่ใจกลับจดจ่ออยู่ที่ประตูห้องอาหาร

เธอแค่หวังว่าเหตุการณ์เมื่อวานที่ท่านหญิงรีบไล่ให้เธอออกมาจากห้อง คงเพราะหมดธุระแล้ว ไม่ใช่เพราะความโกรธเคืองใด ๆ

จนกระทั่งเจ้าของวังเดินเข้ามาในห้องอาหาร บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที

วันนี้ท่านหญิงสวมใส่ชุดผ้าไหมสีแดงเข้ม ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม แต่กลับดูเย็นชากว่าทุกครั้ง ดวงตาดุดันคู่นั้นคล้ายปิดประตูไว้หลายชั้น ไม่มีแววอ่อนโยนเหมือนวันก่อนเลยแม้แต่น้อย

ลลินรู้สึกถึงลมเย็นวูบหนึ่งแผ่วผ่านไหล่ ราวกับมีใครมายืนข้างเธอ ชิดจนสัมผัสได้

สัมผัสนั้นทำให้ลลินเริ่มเห็นด้วยในคำพูดของป้าพิไล เรื่องของเสือขาวผู้พิทักษ์ เพราะทุกครั้งที่เจอท่านหญิง ลมเย็นที่ลลินสัมผัสได้ก็มักจะพัดพามาพร้อมกัน

เรื่องราวของเสือขาวผู้พิทักษ์เป็นเรื่องจริงสินะ

“ดอกไม้นี่ฝีมือใคร”

เสียงของท่านหญิงราบเรียบ แต่ความเฉียบคมทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องอาหารสะดุ้ง หัวหน้าคนใช้ก้าวออกมายืนด้านหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“หม่อมฉันเพคะท่านหญิง”

“สีไม่เข้ากับผ้าปูโต๊ะเลย เอาไปเปลี่ยนเป็นสีเข้มทั้งหมด”

การตำหนิเรื่องสีดอกไม้ เป็นสิ่งที่คนในวังไม่คุ้นชินเอาซะเลย เพราะปกติแล้วท่านหญิงแทบไม่ใส่ใจเรื่องดอกไม้เท่าไหร่นัก แต่เมื่อเจ้าของวังเอ่ยแบบนั้นก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง ทำได้เพียงก้มหน้ารับคำสั่ง ไม่มีใครกล้าสบสายตา

ยกเว้นก็แต่...ลลิน

หญิงสาวยืนอยู่ปลายแถว ความสงสัยในใจมีมากล้น เช้าวันนี้ท่านหญิงดูเป็นคนละคนกับท่านหญิงคนที่เรียกเธอเข้าไปพบที่ห้อง และความสงสัยนั้นก็ทำให้ลลินเผลอมองอีกฝ่ายนานเกินไป

“ลลิน” เสียงเรียกชื่อเย็นยะเยือกจนคนเด็กกว่าสะดุ้ง

“เพคะท่านหญิง”

“วันนี้เธอมีหน้าที่ทำอะไร” สายตาเจ้าของวังจับจ้องใบหน้าหญิงสาวไม่ลดละ “ผ้าเช็ดปากบนโต๊ะนี่ใช่ฝีมือเธอรึเปล่า”

“เพคะท่านหญิง เป็นฝีมือของหนูเองค่ะ”

ท่านหญิงหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมา ปลายนิ้วขยับน้อยที่สุด แต่สายตาคมกริบเหมือนมองหาจุดผิดแม้เพียงเส้นด้ายเดียว

“พับไม่คม”

ลลินก้มศีรษะน้อมรับคำติเตียนนั้นอย่างไม่กล้าสบตา แต่เสียงท่านหญิงกลับดังขึ้นกว่าเดิมจนเธอใจสั่น

“วันนี้ไปฝึกมา ถ้ายังพับไม่สวยก็พับจนกว่าจะสวย ถ้างานแค่นี้ทำไม่ได้ก็ย้ายไปช่วยงานซักล้าง เข้าใจไหม”

ลลินพยักหน้าเบา ๆ “เพคะท่านหญิง”

บรรยากาศในห้องอาหารเช้าวันนี้มืดครึ้มราวกับกำลังจะเกิดพายุโหมกระหน่ำ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าหรือปริปากถามสิ่งใด แม้แต่ลลินเองตอนนี้ก็ทำได้เพียงก้มหน้าพร้อมกับความสับสนมากมายในใจ

และในจังหวะที่ท่านหญิงกำลังเดินผ่านลลินออกไป ลมเย็นอีกวูบก็พัดผ่านหลังเธอช้า ๆ เป็นความเย็นในแบบเดิมที่ลลินรับรู้ได้มาตลอด

ตอนนี้ลลินเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ท่านหญิง และสิ่งที่ป้าพิไลเรียกว่า ผู้พิทักษ์ กำลังต้องการอะไรจากเธอกันแน่

ก่อนที่ท่านหญิงจะเดินพ้นประตูห้องอาหาร สองเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าลลิน และถึงแม้อีกฝ่ายจะยังก้มหน้าอยู่ แต่แค่มองเห็นชุดผ้าไหมสีแดงเข้มมาอยู่ตรงหน้า หัวใจของลลินก็สั่นระรัว

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” ท่านหญิงเอ่ยขึ้นเสียงนิ่งเย็นสายตาของเธอหันไปทางป้าพิไลที่ยืนอยู่ข้างลลิน “เรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้พิทักษ์ หรือความเชื่อเก่าแก่ของตระกูล ห้ามใครพูดถึงอีกโดยเด็ดขาด”

สายตาของท่านหญิงที่มองป้าพิไลทำให้คนอาวุโสที่เผลอเงยหน้าสบสายตารู้ในทันทีว่า คนตรงหน้ากำลังหมายถึงเธอ

ป้าพิไลรีบก้มหน้ารับในคำสั่งนั้น และท่านหญิงก็เดินออกไปจากห้องอาหาร โดยไม่คิดจะแตะอาหารมากมายบนโต๊ะที่คนในวังเตรียมไว้

สาวใช้ต่างพากันมาเก็บจานอาหารบนโต๊ะ ลลินก็ไปช่วยงานตามที่ป้าพิไลบอกให้ทำ แต่ในหัวของเธอกลับมีเรื่องให้คิดวกวนไม่จบสิ้น

ท่านหญิงที่ใจดีเมื่อวาน หายไปไหน ทำไมเช้านี้ทั้งใบหน้าและน้ำเสียง รวมถึงดวงตาคู่นั้น ถึงมีแต่ความเย็นชาแผ่ออกมา

เสี้ยววินาทีที่ลลินได้มอง เธอกลับรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ดวงตาของความโกรธ แต่มันเหมือนเป็นกำแพงที่พยายามกันเธอออกห่างจากบางสิ่ง และบางห้วงของความรู้สึก ลลินก็รับรู้ว่า ท่านหญิงกำลังปกป้องเธออยู่

แต่สุดท้ายไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร หรือสิ่งใด หญิงสาวที่มาจากดอยอย่างลลินไม่คิดหวังสิ่งใดจากท่านหญิงแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่อยากเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย อยากทำให้โลกหม่นหมองของท่านหญิงสดใสขึ้น แม้อาจจะเพียงเล็กน้อย ลลินก็ยินดี เพราะคนอย่างท่านหญิง ลลินมองว่ามีเพียงรอยยิ้มและความสุขเท่านั้นที่คู่ควร

ส่วนเรื่องเสือขาวหรือสายลมเย็นที่ลลินรับรู้ได้บ่อยขึ้น เธอไม่เคยคิดหวาดกลัวสิ่งนั้นแม้แต่น้อย มีแต่จะยิ่งตั้งใจมากกว่าเดิม เพื่อจะพิสูจน์ตัวเองว่า

ลลินไม่ได้มาทำร้ายท่านหญิง หรือหวังในทรัพย์สินเงินทอง ไม่ได้มาที่วังนี้ด้วยเหตุผลอื่นใด นอกจากความจริงใจ

และอยากที่จะอยู่เคียงข้างท่านหญิง…ในสักวันหนึ่ง

ท่านหญิงเดินกลับไปที่ห้อง โดยมีผ้าเช็ดปากที่พับโดยฝีมือของลลินติดมือมาด้วย เธอนั่งลงบนเตียงแล้วมองผืนผ้าสีชมพูอ่อนพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

เราดุเธอแรงไปรึเปล่านะลลิน

แต่พอหันไปมองภาพเสือขาวที่ติดบนผนัง ดวงตาในภาพนั้นสว่างวาบเหมือนแสงดวงดาว คล้ายกำลังจะบอกเธอว่า

ระวังหัวใจตัวเองไว้ให้ดี อย่าไว้ใจใครเร็วเกินไป

ท่านหญิงแตะแผ่นอกตัวเองเบา ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย แล้วเอ่ยในใจว่า

หากเป็นคนอื่น เราคงไม่ไว้ใจ แต่กับเด็กคนนี้ เห็นทีจะไม่ทันเสียแล้ว