تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 5 แยกย้ายกันไปเติบโต
تاريخ النشر:
2025-12-14 01:52:31บทที่ 5 แยกย้ายกันไปเติบโต
ลมเย็นจากทุ่งส้มพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง แต่ในห้องโถงกลับเงียบขรึมเหมือนแบกน้ำหนักบางอย่างเอาไว้ พ่อเลี้ยงสุริยาเอนหลังบนเก้าอี้ไม้ เสียงถอนหายใจดังเฮือกพลางปรายตามองลูกชายที่นั่งก้มหน้ากอดเข่าอยู่ตรงข้าม “อาทิตย์…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกพ่อมาตามตรง” เสียงทุ้มกดต่ำ แฝงความเข้มงวดจนบรรยากาศหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม อาทิตย์กำลังจะอ้าปาก แต่ยังไม่ทันได้พูด ประตูไม้ก็ดังเอี๊ยด!!!… แม่เลี้ยงอาทิตยาเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นสมุนไพรติดกาย หลังกลับจากการพาคนงานสาวไปทำคลอด เดินมาไม่ทันไรก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอ่อน “อ้าว…น้องน่านฟ้ามาส่งขนมให้แล้วใช่ไหมลูก?” อาทิตย์ชะงักไปทันที กำลังหาคำจะพูด แต่พ่อเลี้ยงสุริยาชิงตอบเสียงขรึมแทน “มาแล้วก็ไปแล้ว…แล้วไอ้อนันต์มันก็ตามมาโวยวายเอะอะอยู่หน้าบ้านนี่แหละ” แววตาของแม่เลี้ยงอาทิตยาเปลี่ยนทันที จากอ่อนโยนเป็นตึงเครียด “เกิดอะไรขึ้นคะ?” อาทิตย์เลยรวบรวมใจรีบพูดออกมาเสียงจริงจัง “คือ…อย่างนี้ครับพ่อแม่ มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ พอดีผมจะชวนน้องกินเค้ก…แล้วผมแกล้งแขนน้องไว้ น้องเลยเสียหลักล้มลงมาทับตัวผมเองครับ ไม่มีอะไรเลย” คำอธิบายชัดเจนเรียบง่าย ทำเอาแม่เลี้ยงถอนหายใจโล่งแล้วส่ายหน้ายิ้มบาง “โธ่…เรื่องแค่นี้เอง แม่ก็นึกว่าเป็นเรื่องใหญ่ ที่แท้ก็แค่หกล้ม ไม่ใช่เรื่องอะไรเลยนี่ลูก” แต่แทนที่บรรยากาศจะเบาลง เสียงเข้มของพ่อเลี้ยงสุริยากลับดังขึ้น “ไม่ใช่ไม่ใหญ่หรอกคุณ! ไอ้อนันต์มันมาโวยวายถึงหน้าบ้าน ว่าห้ามลูกเรายุ่งกับลูกมัน ฟังแล้วมันน่าหงุดหงิด” แม่เลี้ยงอาทิตยาหันไปสบตาสามี สีหน้าผิดหวัง “ก็ลูกบอกอยู่ว่าเป็นอุบัติเหตุ ทำไมต้องเอามาเป็นเรื่องเป็นราวให้เด็กสองคนเดือดร้อนด้วยคะ” อาทิตย์ก้มหน้าเงียบ รู้สึกเหมือนกลายเป็นต้นเหตุให้พ่อแม่ต้องถกเถียงกัน เขาพึมพำเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “คุณลุง…เข้าใจผิดครับแม่ เขาคิดว่าผมกับน่านฟ้านอนกอดกันจริง ๆ…” แม่เลี้ยงอาทิตยาถอนหายใจแรงกว่าเดิม เธอส่ายหน้าช้า ๆ “แม่ล่ะเหนื่อยใจจริง ๆ เรื่องผู้ใหญ่กับผู้ใหญ่…ไม่เคยจบสิ้น ทำไมต้องเอาความบาดหมางมาลากเด็ก ๆ ให้ต้องลำบากด้วย” สุริยาหันขวับไปมองเมีย “เอ้า! นี่พี่ผิดอะไรอีกล่ะน้อง ถึงมาว่าพี่แบบนี้” “ก็ผิดนี่คะ!” น้ำเสียงของเธอสั่นน้อย ๆ แต่หนักแน่น “พี่กับพ่อเลี้ยงอนันต์เอาแต่ทะเลาะกันไม่เลิก แล้วผลคืออะไร เด็ก ๆ ต้องไม่ถูกกัน ทั้งที่จริง ๆ พวกเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย” บรรยากาศในบ้านเงียบสนิทไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดจากทุ่งส้มข้างนอกดังแว่ว ๆ พ่อเลี้ยงสุริยาเม้มปากแน่นเหมือนจะเถียง แต่สุดท้ายก็เลือกเงียบแทน เขาหันไปมองลูกชายแทน สีหน้ากลับมาเข้มจริงจัง “พอแล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องพูดมาก อาทิตย์ เตรียมตัวเก็บของไว้เถอะ อีกไม่กี่วันก็ต้องไปมหาวิทยาลัยแล้ว” อาทิตย์เงยหน้าขึ้นสบตาพ่อ รับคำสั้น ๆ “ครับพ่อ” แต่ในใจของเด็กหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดปนสับสน ไม่รู้ว่าอนาคตที่รออยู่ในมหาวิทยาลัยจะพาเขาออกจากเงาความขัดแย้งนี้ได้จริง ๆ หรือไม่… พ่อเลี้ยงอนันต์กับแม่เลี้ยงนภาเพิ่งปรับความเข้าใจกันได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของ น่านฟ้า ก็ดังขึ้นจากบันไดไม้ เขาค่อย ๆ เดินลงมาด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาแดงเรื่อคล้ายกับเพิ่งผ่านการคิดหนักมาหลายคืน “พ่อครับ…” เสียงทุ้มแผ่วแต่ชัดถ้อยชัดคำ ทำให้ทั้งพ่อและแม่หันไปมองแทบจะพร้อมกัน “หนูจะไปเรียนออสเตรเลียครับ” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ พ่อเลี้ยงอนันต์เงยหน้าขึ้นสบตาลูกชาย สีหน้าเข้มขรึมพลันอ่อนลง เขารู้ทันทีว่า การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ “ถ้าหนูไม่อยากไป… ก็ไม่ต้องไปนะลูก” เสียงพ่อเลี้ยงแผ่วลงกว่าทุกครั้ง “พ่อกับแม่… จะไม่บังคับ” น่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำมือแน่นเหมือนจะบีบความลังเลทั้งหมดออกไปจากอก ก่อนจะเอ่ยชัดเจน “หนูตัดสินใจแล้วครับพ่อ หนูจะไปเรียนต่อที่นั่น” แววตาของพ่อเลี้ยงอนันต์สะท้อนความปวดร้าว เขาเข้าใจทันทีว่านี่ไม่ใช่เพียงการตัดสินใจเรื่องอนาคต แต่เป็นการเสียสละเพื่อความสบายใจของเขาเอง ลูกชายเลือกเดินออกไป… เพื่อหลีกเลี่ยงรอยร้าวระหว่างสองครอบครัว แม่เลี้ยงนภาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับวางมือทาบอก น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่พยายามควบคุมให้นุ่มนวล “ลูก… คิดดีแล้วใช่ไหม” น่านฟ้าสบตาแม่เลี้ยง พยักหน้าอย่างมั่นคง “คิดดีแล้วครับ” บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบ เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างไม้ดังแผ่ว ๆ เหมือนตอกย้ำการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของทุกคน พ่อเลี้ยงอนันต์หันไปมองเมียรักอย่างอ่อนแรง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยกับลูกชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้างั้น… เดี๋ยวพ่อกับแม่จะติดต่อญาติที่อยู่ที่นั่นให้ เตรียมเรื่องเอกสารกับพาสปอร์ต… ทุกอย่างพ่อจะจัดการให้” “ครับพ่อ” น่านฟ้าตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น พ่อเลี้ยงกับแม่เลี้ยงมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออก มันทั้งเจ็บปวด ทั้งภูมิใจ ทั้งห่วงหา แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง ยอมรับ การตัดสินใจของลูกชายคนเดียว เช้าวันใหม่ อากาศยังไม่ทันร้อน ฟ้าก็ยังมีหมอกบาง ๆ คลอเหนือยอดไม้ อาทิตย์กลับรู้สึกไม่สบายใจนักที่ปล่อยให้เรื่องเมื่อวานค้างคาในใจ โดยเฉพาะสายตาของพ่อเลี้ยงอนันต์ที่มองเขากับน่านฟ้าเหมือนทำสิ่งไม่เหมาะสม มันฝังแน่นในอกจนเจ้าตัวนอนไม่หลับทั้งคืน อาทิตย์เลยเอ่ยกับแม่เสียงอ้อน ๆ “แม่ครับ… ก่อนผมจะไปเรียนต่อ ผมอยากไปขอโทษคุณลุงอนันต์จริง ๆ ครับ ผมไม่อยากให้ท่านเข้าใจผิด” แม่เลี้ยงอาทิตยาได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เห็นแววตาลูกชายแล้วถอนหายใจ “แน่ใจแล้วเหรอว่าจะไปน่ะลูก” “แน่ใจครับแม่ ผมอยากให้ท่านรับรู้ความจริงจากปากผม” แม่เลยยิ้มบาง ๆ พยักหน้ารับ ก่อนจะจัดกระเช้าผลไม้รวบรวมจากสวนในไร่ให้ลูกชายหิ้วติดมือไปด้วย เพื่อให้เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการขอโทษ เมื่อมาถึงฟาร์มโคนม กลิ่นหญ้าหมักและเสียงวัวร้องคลออยู่รอบ ๆ พอเดินเข้าไปในบ้านใหญ่ ก็เจอแม่เลี้ยงนภากำลังจัดเตรียมของอยู่พอดี อาทิตย์เลยรีบเอ่ยปากทักด้วยความสุภาพ “สวัสดีจ๊ะแม่เลี้ยงนภา” แม่เลี้ยงนภาหันมามอง ยิ้มแปลกใจ “อ้าว พี่อาทิตยา จะมาทำไมไม่บอกก่อนเลยจ๊ะ ไม่ทันได้ต้อนรับเลย” แม่เลี้ยงอาทิตยาหัวเราะเบา ๆ พลางยกมือไหว้ “ไม่เป็นไรหรอกพี่ ฉันแค่อยากพาอาทิตย์มาขอโทษพี่อนันต์เรื่องเมื่อวานนี้” แม่เลี้ยงนภาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง คล้ายจะระบายความเหนื่อยใจ “เฮ้อ… ฉันก็เบื่อนะ สองคนนั้นทะเลาะกันไม่เลิกจนลูก ๆ ต้องมาลำบากใจกันไปด้วย” “ฉันก็เหมือนกันพี่” แม่เลี้ยงอาทิตยาเสริมเสียงอ่อน “ตั้งใจพาลูกมาขอโทษนี่แหละ” “เอาเถอะ มา ๆ เดี๋ยวฉันพาเข้าไปหา” ว่าจบ แม่เลี้ยงนภาก็นำทางเข้าไปยังห้องรับแขก ที่ซึ่งพ่อเลี้ยงอนันต์กับน่านฟ้ากำลังนั่งคุยกันอยู่พอดี พอเห็นหน้ากัน บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดินเข็ม พ่อเลี้ยงอนันต์เลิกคิ้ว “พี่อนันต์ พอดีอาทิตย์จะมาขอโทษจ้ะพี่” แม่เลี้ยงอาทิตยาเอ่ยเกริ่นแทนลูก “มาทำไม” น้ำเสียงทุ้มหนักของพ่อเลี้ยงอนันต์ดังขึ้น ทำเอาอาทิตย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่เขาก็รีบก้าวเข้าไป ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “ผม… มาขอโทษเรื่องเมื่อวานครับคุณลุง” แววตาพ่อเลี้ยงยังเข้ม แต่ก็ไม่ได้โกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อวาน “อืม” เขาเอ่ยสั้น ๆ อาทิตย์สูดหายใจลึกแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มันเป็นเพราะผมเองครับ ที่แกล้งน้อง ทำให้น้องล้ม… ทุกอย่างเป็นความผิดของผม ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันดูไม่ดีแบบนั้น” คำพูดตรงไปตรงมา ทำให้แม่เลี้ยงทั้งสองที่ยืนมองอยู่หันมายิ้มให้กัน รู้สึกดีที่เด็กผู้ชายคนนี้กล้ายอมรับความผิดอย่างลูกผู้ชาย พ่อเลี้ยงอนันต์หันมองลูกชายแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับช้า ๆ “ต่อไปก็ระวังหน่อย อย่ารุ่มร่ามกับลูกชายฉันอีก… ฉันไม่ชอบ” “ครับ ต่อไปผมจะระวังให้มากกว่านี้ครับ ขอโทษครับ” อาทิตย์โค้งหัวลงลึก พอเงยหน้าขึ้น สายตาก็ประสานเข้ากับน่านฟ้าโดยไม่ตั้งใจ น่านฟ้านั่งนิ่ง แอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เหมือนกำลังสมน้ำหน้าแต่ก็ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก แม่เลี้ยงอาทิตยาและอาทิตย์ก็ขอตัวกลับไร่ เพราะต้องเตรียมตัวไปส่งลูกชายไปเรียนต่อในไม่กี่วันข้างหน้า แต่ก่อนก้าวเท้าออกไป อาทิตย์ก็เพิ่งได้ยินจากปากแม่เลี้ยงนภาเองว่า น่านฟ้าจะไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย อีกเพียงสองวัน ข่าวนี้ทำเอาอาทิตย์ถึงกับชะงัก เท้าชะลออยู่ตรงธรณีประตู หันกลับไปมองน่านฟ้าอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความแปลกใจและเศร้าซ่อนอยู่ลึก ๆ “จะ…ไปออสเตรเลียจริง ๆ เหรอ” อาทิตย์ถามออกมาเสียงเบา แววตาสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ น่านฟ้านิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “อืม… อีกสองวัน” อาทิตย์เม้มปากแน่นเหมือนพยายามกดความรู้สึกไม่ให้ปะทุออกมา “แล้ว… จะกลับมาเมื่อไหร่” “ไม่รู้สิ” น่านฟ้าตอบพลางก้มหน้าลง สองมือกำชายกางเกงแน่น “คงอีกหลายปี…” คำตอบนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ อาทิตย์เงียบไปนาน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วฝืนยิ้ม “งั้นก็ตั้งใจเรียน… ดูแลตัวเองด้วยนะ” น่านฟ้าเงยหน้าขึ้น มองสบตากับเขาเต็ม ๆ ราวกับจะอ่านทุกถ้อยคำที่ไม่ได้พูดออกมา “อืม… มึงก็เหมือนกันแหละ” บรรยากาศในห้องเงียบงัน แต่แววตาของทั้งคู่กลับสื่อสารกันชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไป อาทิตย์เอ่ยเสียงเบาเหมือนฝากความในใจไว้กับอากาศ “ถ้าวันหนึ่งเรากลับมาเจอกันอีก… หวังว่าจะยังจำกันได้นะ” น่านฟ้าไม่ได้ตอบ แต่เพียงแค่ส่งรอยยิ้มบาง ๆ กลับมาให้… รอยยิ้มที่อาทิตย์รู้ทันทีว่าต้องจำมันไปอีกนาน อาทิตย์ก้าวออกมานอกบ้านพร้อมแม่ แต่หัวใจกลับเหมือนถูกทิ้งไว้ตรงนั้นสายตายังหันกลับไปมองเด็กหนุ่มเจ้าของชื่อ ‘น่านฟ้า’ ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกภาพใบหน้ายิ้มบางเมื่อครู่ยังติดตาไม่หาย เขาเม้มปากแน่น พยายามกดความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในอกแต่ยิ่งกดก็ยิ่งย้อนกลับไปนึกถึง… ภาพในวันเก่า ๆ ตอนที่เขาอายุแค่แปดขวบฤดูร้อนแดดแรง แต่เขายังจำได้ดี เสียงหัวเราะของใครบางคนทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสายตาคมสบเข้ากับภาพเด็กแก้มป่องที่กำลังวิ่งไล่ผีเสื้ออย่างเอาเป็นเอาตายร่างกลม ๆ นั่นเคลื่อนไหวราวกับซาลาเปา อาทิตย์วางหนังสือลง ลุกขึ้นยืนและจ้องเด็กคนนั้นเงียบ ๆ เด็กแก้มป่องรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้อง จึงชะงัก แล้วหันมาพูดทันที “ใครอ่ะ” อาทิตย์ก้าวออกมาเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มเรียบเกินวัยถามกลับ “มาทำอะไรตรงนี้ครับ” เด็กน้อยเชิดคางขึ้นทันที “ทำไมจะมาไม่ได้ นี่ฟาร์มของพ่อเรา” อาทิตย์เลิกคิ้ว ก่อนพึมพำเสียงสั้น ๆ “อ๋อ…” “แล้วชื่ออะไรครับ” อาทิตย์ถามต่อ “ทำไมเราต้องบอก” เด็กแก้มป่องตอบเสียงจริงจัง “พ่อเราบอกว่าไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้า” อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเปิดปาก “งั้นพี่ชื่อ อาทิตย์” เด็กน้อยพยักหน้า “ทีนี้เรารู้ชื่อพี่แล้ว” อาทิตย์เร่งเสียงขึ้นอีกนิด “บอกชื่อเราได้ยังครับ” เด็กแก้มป่องชั่งใจครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมตอบ “เราชื่อน่านฟ้า” อาทิตย์จ้องใบหน้ากลม ๆ นั้น ก่อนหลุดเรียกอย่างขำ ๆ “ซาลาเปาน้อย” “ไม่ใช่! เราบอกว่าเราชื่อน่านฟ้า!” เด็กน้อยทำตาโต ใบหน้ากลมแดงจัดด้วยความโกรธ เพียงการพบกันครั้งแรก…ก็ผูกมัดความทรงจำของเด็กทั้งสองไว้แน่นหัวเราะ ทุ่งหญ้า และเสียงผีเสื้อ…ภาพทั้งหมดยังชัดเจนในใจอาทิตย์ แม้เวลาจะผ่านไปแล้วกว่าสิบปี เสียงแม่เรียกดึงอาทิตย์กลับมาสู่ปัจจุบัน เขาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองบ้านอีกครั้ง รู้ตัวดีว่าครั้งนี้ไม่ใช่การจากกันเพียงไม่กี่วันเหมือนตอนเด็ก ๆ แต่เป็นการจากไกลที่ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับมาเจอกันอีก เขาเผลอยกมุมปากยิ้มเศร้า ๆ พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ‘น่านฟ้า… ฉันยังจำได้หมดเลย’ แล้วก็หันหลังเดินตามแม่เลี้ยงอาทิตยาไป ทิ้งความทรงจำวัยแปดขวบไว้กับเด็กหนุ่มในบ้านหลังนั้น มีีอีบุ๊คแล้วนะครับ แม่ๆ ไปตำกันได้นะครับ🙏🥰 https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTg2Mzg4NiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjM5NjM2MCI7fQ
أحدث فصل
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 26 วันแรกของชีวิตคู่ NC
บทที่ 26 วันแรกของชีวิตคู่ NCเช้าวันแรกหลังงานแต่ง กลิ่นข้าวต้มหมูร้อน ๆ ลอยอบอวลมาจากครัวด้านล่าง อาทิตย์ลงไปทำเองด้วยความตั้งใจ ทุกขั้นตอนเหมือนคนที่อยากเอาใจเมียใหม่ให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะหั่นต้นหอม โรยกระเทียมเจียว หรือตักน้ำซุปใส่ถ้วย เขาใส่ใจทุกอย่างราวกับกำลังทำเพื่อสมบัติที่มีค่าที่สุดในชีวิตเมื่อจัดโต๊ะเสร็จ เขาก็รีบขึ้นไปบนห้อง เห็นน่านฟ้ายังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หัวฟูเล็กน้อยจากเมื่อคืนที่เจอศึกหนักในสมรภูมิรัก อาทิตย์ยิ้มเอ็นดู ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงแล้วก้มไปกระซิบเบา ๆ“หนู ตื่นได้แล้วนะครับ”เสียงงัวเงียดังขึ้นจากใต้ผ้าห่ม “ไม่ หนูเมื่อย...”อาทิตย์หัวเราะเบา ๆ “คนดี ตื่นได้แล้วนะ”น่านฟ้าโผล่หน้าออกมาเล็กน้อย ทำตาปรือ ๆ “ห้านาทีได้ไหมครับ”“ไม่ได้หรอกครับ ธารกับธีมมันมารอแล้วนะ”ทันใดนั้นน่านฟ้าก็ถลึงตาใส่ทันที ความง่วงหายไปนิดหน่อย “อีกแล้ว! มาขัดจังหวะตลอดอ่ะ พวกมันอ่ะ”อาทิตย์กลั้นขำไม่อยู่“ก็พวกมันเป็นห่วงหนูนั่นแหละ”“เถอะเถอะ เมื่อวานเพิ่งแต่งงานไปวันเดียว เสนอหน้ามาแล้ว” น่านฟ้าบ่นอุบพลางซุกหน้ากับหมอนอาทิตย์ยิ้มกว้างก่อนดึงผ้าห่มออก “ไป พี่พาไปอาบน้ำดีกว่า จะ
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 25 วันแต่งงาน NC
บทที่ 25 วันแต่งงาน NCเช้าวันนั้น ฟาร์มของน่านฟ้าถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ดอกไม้สีสันสดใสผูกประดับตามรั้ว ซุ้มทางเข้า และตามซุ้มพิธี ริบบิ้นสีทองและชมพูพริ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ กับพนักงานช่วยกันเตรียมงาน เพิ่มบรรยากาศคึกคักให้ทุกคนตื่นเต้นไปด้วยเวลาไม่กี่นาทีต่อมา ขบวนรถของพ่อเลี้ยงอาทิตย์แล่นเข้าสู่ฟาร์ม ทุกสายตาต่างจับจ้องขบวนขันหมากที่ยาวเป็นหางว่าว อาทิตย์ในชุดสูทสีครีมเรียบหรู ใบหน้าตื่นเต้น มือไม้สั่นเล็กน้อย ยศ ลูกน้องสนิทนั่งข้าง ๆ ต้องเอ่ยเตือนเสียงเบา“ใจเย็นครับพ่อเลี้ยง”“กูดีใจ” อาทิตย์ตอบพร้อมรอยยิ้มกว้างปนความตื่นเต้นน่านฟ้าแอบยืนอยู่บนระเบียงห้องชั้นบน มือสั่นเล็กน้อย ใจเต้นแรงกับความอลังการของงาน แม้ว่าจะเคยเห็นอาทิตย์แต่งตัวเรียบร้อยหลายครั้ง แต่วันนี้เหมือนโลกทั้งใบรวมอยู่ตรงหน้าเธอธารเอ่ยกระซิบ“ลูกพี่วันนี้ดูดีมากนะครับ”น่านฟ้าแอบยิ้มและพยักหน้าเบา ๆ“เออ ขอบใจ”ธีมเอ่ยต่ออย่างตื่นเต้น“งั้นพวกผมไปกั้นประตูเงินก่อนนะครับ”อาทิตย์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ไม่อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนเถอะ”ธารยักไหล่ ทำหน้ายียวน“เอาน่า อีกแปบเดียวก็ได้เป็นเมียพ่อเลี้ยงแล้
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 24 สู่ขอ NC
บทที่ 24 สู่ขอ NC เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อนส่องผ่านยอดไม้ ลมหนาวปลายฤดูพัดเอื่อย ๆ กลิ่นหญ้าเปียกน้ำค้างยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงนกบนฟ้ากู่ร้องรับอรุณเป็นสัญญาณของวันที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตใครบางคนเวลาเก้าโมงตรง ขบวนรถของครอบครัวพ่อเลี้ยงสุริยาแล่นเข้าสู่เส้นทางดินแดงมุ่งหน้าสู่ฟาร์มโคนม เสียงเครื่องยนต์ประสานกับเสียงล้อบดกรวดเบา ๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งดูขึงขังอาทิตย์นั่งอยู่เบาะหลัง ใบหน้าที่ปกติสงบนิ่ง กลับเผยแววกังวลที่ไม่ค่อยได้เห็น มือที่เคยจับพวงมาลัยรถแข็งแรง มาวันนี้กลับกำแน่นบนตักจนมีเหงื่อซึม เขารู้ดีว่าหลังจากก้าวลงจากรถ ทุกอย่างในชีวิตจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปยศซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ แอบเหลือบตามองเจ้านายตลอด ก่อนเอ่ยปลอบทั้งรอยยิ้ม “ใจเย็นครับพ่อเลี้ยง”“กูดีใจ” อาทิตย์ตอบเสียงสั่น แต่ก็ยังยิ้มกว้างจนหูแดง ๆ โผล่มาให้เห็นยศหัวเราะหึ ๆ พลางแหย่ต่อ “ผมก็ดีใจที่พ่อเลี้ยงจะมีเมียซะที จะได้ไม่ต้องไปปีนหน้าต่างแล้ว”“ยศ!! มึงเงียบเลย”อาทิตย์ถลึงตามองเหมือนจะเอาเรื่อง แต่แววตาที่ซ่อนความเขินไม่สามารถหลบเลี่ยงได้“ฮ่าๆๆ” ยศระเบิดเสียงหัวเราะในรถทันที จนพ่อเลี้ยงสุริยาที่ขับอ
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 23 อดทนได้ไหม
บทที่ 23 อดทนได้ไหมเช้าวันพรุ่ง อาทิตย์ตื่นแต่เช้า เดินทางมายังฟาร์มตามคำสั่งของพ่อเลี้ยงอนันต์ที่สั่งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน พอมาถึง เขาก็พบกับความท้าทายทันทีคอกม้าที่เต็มไปด้วยม้าและของใช้ที่ต้องจัดการ ความเหน็ดเหนื่อยอยู่ในสายตา แต่หัวใจเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจน่านฟ้าที่เป็นห่วงอาทิตย์มาก รีบเดินมานั่งอยู่ใกล้คอกม้า ยกมือจับราวไม้เล็กน้อย เพื่อให้เห็นว่าเขากำลังทำงานหนัก แต่ความห่วงใยกลับทำให้น่านฟ้าไม่สามารถนิ่งเฉยได้ธารและธีมที่เดินผ่านมาเห็นน่านฟ้านั่งเฝ้า จึงเอ่ยขึ้นแบบแซว ๆ“ลูกพี่ ไปทำงานสิ จะนั่งเฝ้าพ่อเลี้ยงทำไมเนี่ย”น่านฟ้าเถียงกลับทันทีด้วยน้ำเสียงดื้อ ๆ“ไม่ไป กูเป็นห่วงพี่อาทิตย์”ธีมทำหน้าเอือม ๆ “เดี๋ยวพ่อเลี้ยงอนันต์ก็มาบ่นนะ”“ไม่ไป!” น่านฟ้าพยักหน้าแน่นเหมือนเตรียมตั้งด่านสกัดอาทิตย์เห็นน่านฟ้าเถียงกับธารและธีม เขาก็วางมือจากคอกม้าแล้วเดินมาหาน่านฟ้า พูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“หนูไปทำงานได้แล้ว งานแค่นี้สบายสำหรับพี่ ไม่ต้องห่วงหรอก”น่านฟ้าไม่ยอมละความกังวล“ไม่เอา หนูเป็นห่วง!”“พี่ไหวอยู่แล้ว” อาทิตย์เอื้อมมือมาลูบหัวน่านฟ้าเบา ๆ “แค่เนี้ยเอง ไม่หนักหนาอะไร”น่าน
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 22 รักลูกกูต้องอดทน
บทที่ 22 รักลูกกูต้องอดทนเช้าวันรุ่งขึ้น อาทิตย์สะดุ้งตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงไก่ขันแข่งกับเสียงจักจั่นยามเช้า เขารีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างเรียบร้อย แม้ใต้ตาจะคล้ำเล็กน้อยเพราะนอนไม่ค่อยหลับ แต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นวันนี้เขาต้องไปหาพ่อเลี้ยงอนันต์ตลอดทางที่ขับรถยนต์ไปยังฟาร์มของน่านฟ้า ลมเย็นยามเช้าพัดปะทะหน้า แสงแดดยังอ่อนนุ่ม เขามองวิวทุ่งหญ้า ภูเขา และกลิ่นดินสดชื่นอย่างกับกำลังจะไปสนามสอบใหญ่ที่สุดในชีวิตเมื่อถึงฟาร์ม เสียงวัวร้องดังแว่ว ๆ ประกอบกับเสียงคนงานกำลังต้อนวัวไปคอก อาทิตย์มองเห็นร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงอนันต์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงชานบ้าน ถ้วยกาแฟร้อนในมือ ละอองไอน้ำยังลอยขึ้นเป็นควันบาง ๆ สีหน้าของพ่อเลี้ยงนิ่งขรึม แต่สายตาคมกริบจ้องมาเหมือนมีดกรีดอาทิตย์สูดหายใจลึก ก่อนก้าวเข้าไปยกมือไหว้“สวัสดีครับพ่อเลี้ยง”พ่อเลี้ยงวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง กึก! ไม่รีบตอบทันที แต่ปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยกคิ้วเล็กน้อย“เอ่อ…คิดจะเป็นลูกเขยบ้านนี้ มึงต้องอดทน”คำพูดนั้นหนักแน่นเหมือนการประกาศสงคราม อาทิตย์ยืดหลังตรง ตอบสั้น ๆ“ครับ”พ่อเลี้ยงหร
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 21 เอาใจพี่หน่อย NC 100%
บทที่ 21 เอาใจพี่หน่อย NC 100%รถกระบะของอาทิตย์เลี้ยวเข้าบ้านเงียบ ๆ ลมบ่ายพัดเอื่อย แสงแดดลอดใบไม้ลงมากระทบกระจกจนแสบตา น่านฟ้านั่งกอดอกอยู่เบาะข้าง ดวงหน้าแดงเรื่อ ๆ แต่ก็ยังทำปากแข็งถามเสียงเบา“ยังไม่หายโกรธหรอ”อาทิตย์เหลือบตามอง รอยยิ้มมุมปากโผล่มาทันที “หายแล้วครับ…แต่พี่อยากสานต่อจากเมื่อเช้า” เสียงทุ้มของเขามีแววเจ้าเล่ห์ปนอบอุ่นน่านฟ้าหันขวับ “บ้า นี่มันบ่ายอยู่นะ!”คนข้าง ๆ กลับหัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือมาวางบนต้นขาของน่านฟ้าแล้วลูบช้า ๆ“พี่หวงหนู…พี่คิดถึงหนู”“ไม่เอา หนูเกรงใจพ่อแม่พี่” น่านฟ้าพูดพลางดันมือนั้นออก แต่แรงเขาสู้ใครได้ที่ไหน แถมใบหน้ายิ่งแดงกว่าเดิม“ท่านไม่อยู่หรอก สองวันเต็ม ๆ ไปประชุมที่อำเภอ” อาทิตย์ตอบเรียบ ๆ ราวกับเตรียมเหตุผลไว้หมดแล้ว“แล้วถ้าพ่อหนูรู้ล่ะ…”น้ำเสียงของน่านฟ้าอ่อนลง ราวกับถามเพื่อต่อเวลาให้หัวใจตัวเองที่เต้นแรงผิดปกติ“ไม่รู้หรอก เดี๋ยวธารกับธีมมันจัดการข่าวเอง” อาทิตย์ตอบสบาย ๆ ก่อนจะชะโงกหน้ามาใกล้จนคนข้าง ๆ ต้องเบี่ยงหนี“ไม่เอาพี่อาทิตย์” น่านฟ้าพูดเสียงสั่น แต่สายตากลับหลบไม่พ้น“นะ…หนู” อาทิตย์เอ่ยเสียงอ้อนผิดจากความเข้มข
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่6 กลับบ้านได้ไหม
บทที่6 กลับบ้านได้ไหมหลังจากวันที่แยกย้ายกันไปเรียน น่านฟ้าที่ไปเรียนออสเตรเลียก็ไม่ได้กลับบ้านเลยตลอดสิบปีเต็ม ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจและความมุ่งมั่น เขาเรียนอย่างหนัก ลงมือทำงานและเก็บเกี่ยวความรู้ทุกอย่างเพื่อมาพัฒนาฟาร์มโคนมของตัวเองให้เติบโต แข็งแรง และยั่งยืนเหมือนอย่างที่พ
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 4 อุบัติเหตุ
บทที่ 4 อุบัติเหตุ ถึงจะไม่อยากไปยังไง สุดท้ายร่างเล็กก็ต้องคว้าจักรยานคู่ใจออกมาจากบ้าน ล้อจักรยานบดกับหินกรวดไปตามทางดินสีแดง ลมที่พัดเอาไอร้อน ๆ ของแสงแดดเข้าหน้าเข้าตา เหงื่อซึมแผ่นหลังจนเสื้อบางแนบเนื้อหัวใจน่านฟ้าไม่เคยเต้นแรงเพราะแดด…แต่เพราะความจริงที่หนีไม่พ้น เขาต้องเอาขนมไปส่ง ที่นั่
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 3 เรียกพี่ก่อน
บทที่ 3 เรียกพี่ก่อนเช้าอันสดใส ฟ้าสีครามเหนือไร่เขียวขจี ลมอ่อน ๆ พัดโชยกลิ่นหญ้าสดจากทุ่งกว้างเข้ามาในบ้าน ฟาร์มโคนมของครอบครัวน่านฟ้าเหมือนถูกปลุกให้คึกคักตั้งแต่ไก่ขันเสียงรองเท้าแตะกระทบพื้นไม้ดังตึกตัก ๆ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของ น่านฟ้า จะเดินลงบันไดมา ใบหน้ายังมีร่องรอยความง่วงแต่ดวงตากลับเ
หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม บทที่ 2 ลักส้ม
บทที่ 2 ลักส้มหลังจากที่สองพ่อลูกข้างฟาร์มควบม้ากลับไปแล้ว อาทิตย์ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ารั้ว ความสงสัยค้างคาใจจนทำให้ขาแทบไม่ก้าวต่อ แต่สุดท้ายก็เดินทอดน่องกลับไปที่บ้านตัวเองบ้านไม้หลังใหญ่ยามเย็นเต็มไปด้วยกลิ่นข้าวสวยหุงใหม่โชยคลุ้ง เสียงจานชามกระทบกันเบา ๆ จากครัวด้านในทำให้อารมณ์ของอาทิตย์ค่อย
قد تعجبك أيضًا
รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.3K وجهات النظرพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.1K وجهات النظرBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด191.4K وجهات النظرพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.3K وجهات النظرยั่วเล่น...แต่รักจริง
ไฟใต้เงา103 وجهات النظرเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa676 وجهات النظرหัวใจป่วนไอรัก
SHASHA69 وجهات النظرร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)
Selenex314 وجهات النظر
