ลูกสาวที่แท้จริงและเท็จ นิยาย & เรื่องราว

ก้าวขาไปร่วมแทรกประเวณีขยี้กามสมสู่กับหล่อนต่อไปอยู่อีกไหมคาสก็อตต์? ถ้าหากความจริงที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากบอกเล่าคือ ยัยเด็กคนนั้นแท้จริงแล้วหล่อนคือสายเลือดลูกสาวแท้ ๆ ของตัวคุณเองน่ะ?” ถ้อยคำพูดประโยคคำถามพวกรวมนั้นมันพุ่งกระแทกเข้าใส่ตัวผมอย่างจัง เนรมิตคลื่นกระแสคว

เซียวอวี้พูดขัดจังหวะนางอย่างร้อนรน “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? คนอื่นไม่รู้ความจริงก็คงจะคิดว่าเราเสียสติไปแล้ว “เราต้องการเพียงลูกชายตัวจริงของตนเท่านั้น “ตัวจริงดีมากขนาดไหน ทั้งร้องไห้และหัวเราะได้จริง ๆ และยังกลอกตาได้ด้วย”

เพราะสามีได้รับบาดเจ็บจนความจำเสื่อม เวินซู่เหยา จึงฉวยโอกาสเผาหนังสือหย่าทิ้ง แล้วสวมรอยเป็นภรรยาเอกสุดที่รักที่สามีตามใจเป็นที่หนึ่ง แผนการลวงโลกเกือบจะราบรื่นอยู่แล้ว หากลู่ฉางเยว่ไม่บังเอิญเปิดประตูห้องหนังสือเข้ามาพบหลักฐานความเกลียดชังในอดีตที่เขาเขียนด้วยลายมือตนเองเข้าเสียก่อน! ลู่ฉางเยว่คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอ่าน แล้วหรี่ตามองภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ฮูหยิน... ไหนเจ้าบอกว่าข้ารักเจ้าจนไม่อาจห่างกาย เหตุใดลายมือของข้าจึงเขียนสั่งห้ามเจ้าก้าวเท้าเข้าห้องหนังสือเกินสามก้าว?" เวินซู่เหยาหัวใจกระตุกวูบ นางรีบตีหน้าซาบซึ้งใจแล้วชี้กวางเป็นม้าทันที "ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ เมื่อเดือนก่อนข้าไอไม่หยุดเพราะต้องลมหนาว ท่านพี่กลัวข้าจะได้รับไอเย็นใน

“ลูกกู....แสนรักเป็นลูกกู เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?” “มึงกับพี่มึงเหมือนกันจริงๆ มีลูกกับเมียซุกไว้ไม่รู้ตัว ตอนนี้รู้ความจริงแล้ว มึงจะเอายังไง? ลูกก็ของมึง เมียก็ของมึง”

ไป๋เสวี่ยหรง… บุตรสาวของนางหรือ… เด็กที่นางอุปการะมา แม้นางจะเรียกนางว่าลูก แม้นางจะรักเด็กสาวผู้นี้ดั่งสายเลือดเดียวกัน แต่นางก็ไม่อาจลบความจริงที่ว่าตัวเอง มิใช่มารดาที่แท้จริงของนางไป๋จิงซูกลับหมุนทัพพีในหม้อซุปช้าๆ สีหน้ายังคงอ่อนโยน ทว่าสายตากลับซ่อนความครุ่นค ิดบางอย่าง "ข้าควรบอกนางดีหรือไม่?" "ข้าควรบอกหรือไม่ว่า ข้า… มิใช่แม่ที่แท้จริงของนาง" "ข้าควรบอกหรือไม่ ว่านางมิใช่ลูกสาวของหญิงรับใช้ต่ำต้อยเช่นข้า"

“แต่ลูกสาวมึงเป็นเมียลูกชายกู ก็ต้องเป็นลูกสะใภ้กูสิวะ” “กูไปยกลูกสาวให้เป็นเมียลูกชายมึงตั้งแต่เมื่อไร” “เอ้า นี่มึงเป็นดอกเตอร์จริงเปล่าวะ ทำไมโง่ ก็ลูกชายกูกับลูกสาวมึงได้เสียกันแล้ว ก็ต้องเป็นผัวเมียสิวะ”

เป็นภาพลวงตาแต่ทุกอย่างมันคือเรื่องจริง ไม่ใช่แค่ความฝัน ลูกสาวของเธอสวยและน่ารักมากกว่าในจินตนาการที่เธอเคยฝันเอาไว้ซะอีก เธอจ้องมองดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้นที่เหมือนเธอราวกับส่องกระจก ตากลมโตแป๋วดูใสซื่อและบริสุทธิ์มาก ลูกสาวคนนี้เหรอที่เธออุ้มท้องและคลอดออกมาอย ่างเจ็บปวดทรมาน ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมองเห็นทุกอย่างกับตาตัวเอง ไม่ใช่เพียงแค่ประสาทสัมผัสที่ต้องจินตนาการกับอะไรต่อมิอะไรอีกแล้ว

ลายเปลี่ยนเป็นความแค้นฝังใจที่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไม่มีวันยอมรับว่าเขาคือบิดาแท้ๆของเธอ ใครจะมองว่าเธออกตัญญูไม่คู่ควรกับชื่อเสียงดีงามในวงการบันเทิงที่เธอสั่งสมมาก็ช่างมินตราไม่สนใจและไม่คิดจะแยแสเพราะความจริงที่คนนอกรับรู้นั้นตรงกันข้ามกับความเป็นจริงที่เธอต้องเผชิญอย่า งสิ้นเชิงเมื่อลูกสาวเพียงคนเดียวกลายเป็นลูกคนกลางและลูกเลี้ยงทั้งสองคนในสายตาคนนอกกลายเป็นลูกแท้ๆที่มีสายเลือดเดียวกันกับเธอเพียงแค่คนละแม่เท่านั้น

หลังจากเหตุการณ์นี้ต่างหาก ชีวิตของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป แน่นอนว่าเป็นในทางที่แย่ สถานะที่แท้จริงของเธอคือลูกสาวตัวปลอม หรือที่คนรอบข้างเรียกกันว่าคุณหนูซ่งตัวปลอม เพราะคนที่พึ่งถูกพาตัวกลับเข้ามาอย่างซ่งหนิงหนิงคือลูกสาวที่แท้จริงของบ้านซ่ง แน่นอนว่าตามนิสัยแล้ว การที่พ่ อกับแม่พาเด็กสาวแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน พร้อมกันแนะนำว่าคือน้องสาวคนใหม่ของเธอ เธอต้องกรีดร้องโวยวายพร้อมกับทำลายข้าวของอย่างไม่ยินยอม แต่ว่านะ...ครั้งนี้เธอจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ แบบนั้นอีก

ที่สำคัญไปกว่านั้น เจ้าของความทรงจำ ไม่ใช่ลูกที่ถูกสับเปลี่ยนมารักษาสถานะ อย่างที่ถูกกล่าวหา แต่เป็นบุตรสาวตัวจริง ที่มารดาได้ฟูมฟักมาเป็นอย่างดี ยังคงหัวสมัยเก่าเต็มร้อยสินะ! จริงเท็จก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ ถ้าเธอต้องมาใช้ร่างกายนี้ดำเนินชีวิตต่อไป ไม่มีคำว่ายาจกในสารระบบข องเธอ แม้แต่เสี้ยวเดียวอย่างแน่นอน