ช้าไปเสียแล้ว

เมื่อกลับเข้ามาในงานเลี้ยง หลิวชิงหรูจำต้องระงับสติอารมณ์ของตนเองให้ดี ยามอยู่ต่อหน้าพระพักตร์มารดาของแผ่นดิน นางไม่กล้าขยับกายยุกยิกหรือหายใจแรงเสียด้วยซ้ำ

ซ่งหยางจวินเดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยง เขาอุ้มลู่เจิ้งหนิงเดินตรงไปยังห้องรับรอง เสียงห้วนสั่งการองครักษ์ด้วยท่าทีรีบร้อน ไม่แม้กระทั่งชายตามองสตรีที่เขาเอ่ยคำว่ารักทุกครั้งเมื่อพบเจอกัน

“ตามหมอหลวงด่วน”

“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์รับคำในทันที

ผู้คนในงานจ้องมองด้วยความสนใจ หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงชื่นชมในความเหมาะสมของคนทั้งคู่ เหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก

สตรีผู้ที่กำลังด้อยค่าตนเองก้มหน้าลงชิดอก กายบางสั่นเทาแทบนั่งไม่อยู่ การถูกดูแคลนซึ่งหน้าเจ็บกว่าที่คิด แต่หากยังไม่ได้ยินกับหูว่าคนรักอยากเลิกรา หลิวชิงหรูถือว่าตนเองยังมีหวัง

‘หวังที่จะได้ยืนเคียงคู่บุรุษสูงศักดิ์ รักแรกและรักเดียวของนาง’

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งช่วงบ่าย ขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงรอชมการแสดงในงานเลี้ยง หลิวชิงหรูที่รู้สึกตัวลีบแบนจนทนไม่ไหว จึงหลบสายตาพี่สาวเพื่อออกไปเดินเล่นรับลมอีกครั้ง

และครั้งนี้นางก็หายไปจากงานเลี้ยงอย่างเงียบเชียบ หายไปตลอดกาลไม่มีวันหวนคืน

………………………..

ณ ขอบเหวใกล้เขตทะเลลึก

“ข้าเลือกลู่เจิ้งหนิง ปล่อยคุณหนูลู่เดี๋ยวนี้ ส่วนอีกคนข้ามอบให้เจ้า!”

เสียงเข้มตะโกนบอกคนร้าย ในใจรู้สึกหวั่นวิตกอยู่ไม่น้อย แต่เขาต้องเลือกลู่เจิ้งหนิงก่อน ไม่อย่างนั้นคงมีปัญหากับตระกูลลู่เป็นแน่

ส่วนคนไม่ถูกเลือกน้ำตาไหลทะลักราวน้ำหลาก เมื่อได้ยินวาจาของบุรุษที่ตกลงคบหาเป็นคนรักกันนานถึงสองปี ดวงตาแดงก่ำจ้องมองคนที่เคยเอ่ยคำรักด้วยแววตาสับสน

‘พวกเราไม่รักกันแล้วหรือ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ท่านไม่รักข้า’

หยางอ๋องพบหลิวชิงหรูตอนอายุ 15 ปี มาปีนี้นางอายุ 17 ปี ใกล้ถึงวัยออกเรือนเต็มที ในใจของสตรีกำพร้าผู้เก็บกดจากการกระทำของญาติ ๆ หมายมาดอยากแต่งเข้าตำหนักราชวงศ์ไม่เกินจริง

เห็นภายนอกกิริยาท่าทีเรียบร้อยว่าง่าย แต่หลิวชิงหรูกลับคิดทะเยอทะยานโผบินจากรากเหง้า ดังเช่นคนในครอบครัวกล่าวแดกดันไม่มีผิด 

นางอาศัยอยู่ในห้องเก็บของนานถึงเจ็ดปีเต็ม ย่อมวาดหวังอยากนอนหลับบนเตียงนอนใหญ่แสนนุ่มและอุ่นกาย อยากกินอาหารจานเนื้อให้อิ่มหนำ ไม่ใช่เพียงเศษเนื้อที่ถูกแบ่งปันเพราะรำคาญ อยากมีสาวใช้ข้างกายคอยต้มน้ำให้อาบ และคอยอุ่นน้ำชาช่วยคลายหนาว

นางเป็นเพียงสตรีอายุน้อย ที่อยากได้รับการดูแลเอาใจใส่!

แต่เมื่อถึงคราถูกทอดทิ้ง ร่างกายกำลังจมหายลงไปในทะเลลึก หลิวชิงหรูจึงได้ตระหนักและตื่นรู้

‘หากมีโอกาสรอดชีวิต สิ่งเดียวที่นางต้องการคือความรักจากใจจริง หาใช่ประโยชน์เพื่อเกื้อหนุนกัน’

“หรูเอ๋อร์!...”

เสียงตะโกนก้องหุบเหวของใครบางคน วงแขนแกร่งรีบผลักไสคนในอ้อมกอด โดยไม่แยแสว่าสตรีที่เขาเลือกจะบาดเจ็บซ้ำรอยเดิม

แต่ทว่าความพยายามอยากช่วยเหลือกลับช้าไปเสียแล้ว แสงจันทร์ขาวในใจเขาได้ล่องลอยตกลงไปในท้องทะเลอันกว้างใหญ่ มองเห็นเพียงจุดเล็ก ๆ สามจุด จมหายไปกับผืนน้ำ

ณ เกาะราชันย์ ดินแดนที่ถูกขนานนามว่าเป็นที่อยู่ของเหล่าโจรทะเลตาฟ้า

“ไสหัวออกไป!”

เสียงเข้ม ๆ ตะเบ็งลั่นเรือนนอน เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นผู้บุกรุกมาเยือนถึงสองคน น่าตายยิ่งนัก!

ทุกวันนี้ชื่อเสียงด้านความเหี้ยมโหดของเขา ยังน้อยไปหรืออย่างไร คนพวกนี้เลยกล้ามาหยามหมิ่นถึงเรือนนอนเช่นนี้

“นายท่าน พวกข้าเต็มใจเข้ามาปรนนิบัติรับใช้นายท่านเจ้าค่ะ”

สตรีรูปร่างเย้ายวนสองคน เห็นนายท่านเจ้าของเกาะราชันย์ ดื่มสุราเฮฮากับบรรดาสหายจนเมามาย เลยหาญกล้าตามเข้ามาในเรือนนอนหลังใหญ่

ซึ่งปกติเรือนหลังนี้จะมีคนคอยคุ้มกันแน่นหนา แต่วันนี้ทุกคนต่างได้รับอนุญาตจากผู้เป็นนาย ให้ออกไปกินเลี้ยงเฉลิมฉลองประจำปี หน้าเรือนนอนเจ้าของเกาะราชันย์จึงไร้ซึ่งคนยืนยาม

เรือนกายสูงใหญ่กว่าบุรุษแคว้นซ่งทั่ว ๆ ไป เดินย่างกรายเข้าหาสิ่งที่เขานึกรังเกียจเป็นที่สุด ท่าทางอ้อนแอ้นน่าขยะแขยง เนื้อตัวเปิดเผยไร้ซึ่งสิ่งน่ามอง

ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล จ้องมองสตรีทั้งสองคล้ายเหยื่อแสนโอชะ

ใบหน้าของบุรุษผู้นี้รูปงามดั่งเทพเซียนบนสวรรค์ ผสมผสานระหว่างชาวแคว้นซ่ง กับสายเลือดจากอีกฟากฝั่งของโพ้นทะเลห่างไกล 

ความลงตัวขับเด่นให้ใบหน้าของบุรุษนิสัยเกรี้ยวกราด รูปงามน่าหลงใหลยิ่งกว่าใครในแผ่นดินแคว้นซ่ง

ผิวกายของเขาขาวอมชมพูยิ่งกว่าสตรี จมูกโด่งคมเป็นสันตรงปลายจมูกตวัดรั้นขึ้นน่ามอง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลโอบล้อมด้วยแพขนตาหนาทั้งบนและล่าง 

เนื่องจากมารดามีสายเลือดของชาวตาฟ้า ซ่งซื่อไป๋จึงมีใบหน้ารูปงามเป็นเอกลักษณ์ยิ่งกว่าผู้ใด แต่คนผู้นี้รังเกียจและดูแคลนสตรีเป็นที่หนึ่ง!

ชิง!!

เสียงดาบคมกริบถูกถอดออกจากฝัก คำที่ชาวเกาะราชันย์แอบเรียกขานว่าอ๋องเถื่อน ใช่ว่าเป็นเพียงแค่ลมปาก

ซ่งซื่อไป๋มีนิสัยเอาแต่ใจ ดุร้าย และเหี้ยมโหด รังเกียจสตรีอ่อนแอเป็นที่หนึ่ง ผู้ใดกล้าส่งสายตาให้เขาล้วนแล้วแต่ถูกกำจัด หรือผลักไสให้ออกไปจากเกาะราชันย์ทันที

“เช่นนั้นก็ให้ดาบของข้า ได้ลิ้มรสเลือดสตรีไม่กลัวตายหน่อยเป็นไร”

“นายท่าน พวกข้าปะ…ไปแล้วเจ้าค่ะ”

บุรุษเมามายกลายเป็นนายท่านจอมเย็นชาดังเดิม สตรีทั้งสองนั่งตัวสั่นเกือบฉี่ราด ไม่น่าลองแหย่ราชสีห์ตัวร้ายเลย อุตส่าห์มีงานที่ดีทำบนเกาะราชันย์ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากแผ่นดินมากนัก

แต่พวกนางกลับถูกความโลภเข้าบังตา อยากเป็นสตรีของนายท่านผู้ร่ำรวย อยากเชยชมเรือนกายกำยำ ซึ่งเต็มตึงไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นเรียงกันสวยงาม

“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง หากไม่รีบเข้ามาข้าจะเผาเรือนกับคนไปพร้อม ๆ กัน!”

“มะ…มาแล้วขอรับ”

ผู้ช่วยซึ่งเมาหลับไปกับโต๊ะหน้าเรือนนอนผู้เป็นนาย สะดุ้งตัวตื่นทันทีเมื่อได้ยินว่าจะถูกเผา

“ลากพวกมันออกไปให้พ้นเกาะ หากไม่ยอมไปดี ๆ ก็โยนลงทะเลให้ปลากิน”

“ขอรับ ๆ”

ผู้ช่วยคนสนิทสะบัดศีรษะเพื่อให้อาการมึนเมาคลายลง จากนั้นจึงดึงแขนสตรีใจกล้าทั้งสอง ให้ถอยห่างจากเรือนนอนต้องห้าม

พวกนางบ้าไปแล้วหรืออย่างไร จึงกล้ามาหยามเกียรติอ๋องเถื่อนผู้นี้!