บทที่ 5

“นี่...”หลิงเฟิงตกตะลึง ลำบากใจเล็กน้อย

“เร็วเข้า! ได้ยินมั้ย! ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่นายออกทันที! "

เย่อวี่หลิวเร่งย้ำด้วยเสียงต่ำ

ถึงขั้นจงใจขยับเข้าใกล้หลิงเฟิง ผิวขาวดุจหิมะ ส่วนเว้าโค้งของร่างกายอันสวยงามนั้นแวววาวต่อหน้าเขา!

หลิงเฟิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟัน เอื้อมมือออกไป และบีบส่วนที่อ่อนไหวของอีกฝ่ายแน่นอย่างกล้าหาญ!

ใบหน้าที่งามของเย่อวี่หลิวเปลี่ยนไป กายหอมสั่นเบาๆ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นโดยไม่รู้ตัว

แค่ให้นายสัมผัสมันแบบสบายๆ แต่กลับกลายทำเกินไปมาก มันดันเป็นจุดที่อ่อนไหวที่สุดของตัวเองด้วยสิ!

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดกลั้นเสียงกรีดร้องและแสร้งทำเป็นพูดนิ่งๆ

“เห็นหรือยัง? พวกเรารักกันจริง พ่อ ลุงสอง พวกคุณล้มเลิกความคิดนี้ซะเถอะค่ะ!”

“ไร้สาระ! เย่อวี่หลิว ฉันไม่สนใจว่าแกกับขยะชั้นต่ำจะมีความสัมพันธ์ยังไง แกต้องแต่งงานกับนายน้อยหู่เหมิน!”

เย่เจิ้งหมิงโกรธมาก ก้าวไปข้างหน้าและตบเย่อวี่หลิวทันที!

แก้มของเย่อวี่หลิวแดงและบวมหลังจากถูกตบ และเธอก็เซถอยกลับไปสามก้าวทันที

“นี่คือลุงสั่งสอนแก ให้รู้ว่าลำดับชั้นคืออะไร และอย่ายกหางสูงเกินไป! "

เย่เจิ้งหมิงตะคอกอย่างเย็นชา

“อย่าคิดว่าไปด้านนอกหาขยะชั้นต่ำมาแล้วจะทำให้ฉันหรือตระกูลเย่รู้สึกรังเกียจจนยอมถอดใจ! ขยะก็คือขยะ ขนไก่ไม่สามารถบินขึ้นไปบนฟ้าได้!”

โดยไม่มีใครรู้ว่าในวินาทีต่อมา ฝ่ายตรงข้ามก็ถูกตบอย่างแรง!

เย่เจิ้งหมิงกระเด็นห่างออกไปกว่าสิบเมตรและกระแทกเสาหินอ่อน ทำให้หัวของเขาเลือดออกทันที!

“ปู่หมิง!” สมาชิกตระกูลเย่ตกใจกลัวจนหน้าถอดสีทันทีและรีบรุดไปข้างหน้า

หลิงเฟิงชักมือกลับแล้วหันไปมองเย่อวี่หลิว "ประธานเย่ คุณโอเคใช่ไหม?"

เย่อวี่หลิวตกตะลึง: "นาย... ทำไมถึงแรงเยอะขนาดนี้?"

หลิงเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นทหารอยู่หลายปี เมื่อเห็นคุณถูกตบ ก็เลยลืมตัวเผลอสวนกลับไป”

“ใครก็ได้ มาจับเจ้าคนถ่อยนี้ที สับมันเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปให้หมากิน!”

เย่เจิ้งกั๋วเห็นแบบนั้นก็โกรธจัดดั่งสายฟ้า ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ!

ทันใดนั้น ชายร่างกำยำเจ็ดแปดคนก็รีบวิ่งมาจากด้านนอกทั้งหมดเป็นนักเลงที่ตระกูลเย่เลี้ยงไว้

เย่อวี่หลิวตื่นตระหนกและรีบยืนขวางอยู่ตรงหน้าหลิงเฟิง และพูดว่า:

“พ่อคะ! พ่อจะทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้ไม่ได้นะ เป็นลุงรองตบฉันก่อน หลิงเฟิงเพียงแค่อยากปกป้องฉัน!”

หลิงเฟิงซึ่งอยู่ข้างหลังเธอ เมื่อเห็นว่าเย่อวี่หลิวเริ่มออกมาปกป้องเขาก็รู้สึกซึ้งใจเล็กน้อย แล้วเดินออกไปอย่างช้าๆก่อนจะพูดว่า

“ไม่เป็นไร ประธานเย่ ไก่ดินสุนัขดินเผา มันง่ายสำหรับผมที่จะจัดการกับมัน! "

“นายอย่าเหลวไหลสิ!” เย่อวี่หลิวเพิ่งจะดุเขา

แต่เธอเห็นหลิงเฟิงก้าวอย่างรวดเร็ว ปึก ปึก ปึก--

เขาล้มคนแข็งแกร่งเจ็ดแปดคนลงไปนอนร้องโอดโอยบนพื้น

อ่อนแอเกินไป! เมื่อเปรียบเทียบกับศัตรูของตัวเองในเป่ยเจียง ทั้งหมดไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

เย่อวี่หลิวเบิกตากว้าง! ตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า?

“แย่แล้วแย่แล้ว เร็วเข้า ไปเรียกคนจากสำนักบังคับใช้กฎหมายมาสิ!”

เย่เจิ้งหมิงที่กำลังกุมหัวอยู่ก็สะดุดล้มลง แผดเสียงก้อง

“พวกไร้มารยาท หยุดมือทั้งหมด!”

ในเวลาเดียวกันก็มีคนชราสวมชุดสมัยราชวงศ์ถัง เดินออกมาโดยมือไพล่หลังหลังงอ

สมาชิกในตระกูลเย่เงียบลงในทันที: "นายท่านผู้เฒ่า!"

หลิงเฟิงยังจำฐานะของอีกฝ่ายได้ เขาคือเย่ซิงชาง ประธานบริษัทลี้ฮ่าวและเป็นผู้ทรงอำนาจที่อยู่เบื้องหลังที่แท้จริง

เย่เจิ้งหมิงคนชั่วฟ้องว่า “พ่อ! เย่อวี่หลิวสมคบกับคนถ่อย อีกทั้งยังทำร้ายคนในตระกูลเย่ของพวกเรา!”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อวี่หลิว ฉันไม่สนใจว่าเมื่อก่อนเธอจะออกนอกลู่นอกทางแค่ไหน เพียงแค่เธอเชื่อฟังแล้วขึ้นเตียงนายน้อยหู่เหมิน ปู่ก็จะไม่ตำหนิเรื่องที่ผ่านมา”

เย่ซิงชางกล่าว

“นายน้อยหู่เหมินแค่อยากได้เธอ ไม่ว่าเธอจะยังบริสุทธิ์หรือไม่ มันก็คงไม่ได้มีผลกระทบใหญ่อะไร”

เย่อวี่หลิวไม่คาดคิดว่าญาติของเธอจะพูดคำเช่นนี้จริงๆ เธอหน้าคล้ำเป็นขี้เถ้าแล้วพูดว่า

“ปู่คะ ในสายตาของปู่ ฉันเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับหาผลประโยชน์ของครอบครัวเหรอคะ? "

“อย่าลืมว่าทุกสิ่งที่เธอมีอยู่ตอนนี้ทั้งหมดก็เพราะตระกูลเย่ให้เธอ! ตอนนี้ฉันสามารถให้เธอยหลุดจากตำแหน่งรองประธานได้ตลอดเวลา ถึงตอนนั้นเธอก็สิ้นเนื้อประดาตัวแล้ว!”

เย่ซิงชางดูเหมือนว่าเขาสามารถควบคุมสถานการณ์โดยรวมได้ ซึ่งทำให้ใบหน้าของเย่อวี่หลิวซีดลง

เธอรู้ดีว่าเมื่อเธอสูญเสียตำแหน่งรองประธานของบริษัทลี่หาวไป เธอจะสูญเสียฐานะมั่นคงในเมืองชางไห่ และครอบครัวเย่สามารถบีบเธอให้ตายได้ทุกเมื่อ!

อีกฝ่ายเหมือนกับว่าจับจุดอ่อนของตัวเองได้!

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบ เย่ซิงชางก็เหลือบมองหลิงเฟิงอย่างเย็นชา“ส่วนแก? ฉันจะให้เงินแกสองแสน รีบออกไปจากบ้านตระกูลเย่ และอย่าเข้าใกล้อวี่หลิวอีก ไม่อย่างนั้นคนต่ำต้อยแบบแกไม่มีทางแบกรับความโกรธของตระกูลเย่กับตระกูลหู่เหมินได้หรอก!”

เขาไม่แม้แต่จะมองหลิงเฟิงเลย

เพราะอีกสองวัน นายน้อยหู่เหมินจะมาบ้านตระกูลเย่เพื่อขอแต่งงานด้วยตัวเอง

อำนาจของหู่เหมินกระจายไปทั่วเมืองชางไห่ เปรียบเทียบกับตระกูลเย่ยังถือว่าแข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย

ตรงกันข้ามกับเจ้านี่ ขยะนี้นับเป็นของอะไร? ยังกล้าขัดขวางการแต่งงานของตระกูลเย่? ในสายตาของเย่ซิงชาง มันเป็นเพียงอุปสรรคขัดขวางที่ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง แค่เหยียบทีเดียวก็สามารถบดขยี้ได้แล้ว!

เมื่อได้ยินแบบนี้ หลิงเฟิงก็มองไปที่เย่ซิงชางอย่างไม่สะทกสะท้าน:

“นายท่านเย่ ไม่นานคุณก็จะตายแล้ว คุณรู้มั้ยครับ?”