สายน้ำ

“ข้างหน้าคือเมืองใหญ่ก่อนข้ามแม่น้ำเจ้าค่ะ ทหารลาดตระเวนรายงานว่าระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด จนเรือข้ามฟากไม่สามารถออกจากท่าได้”

ซือเหมยนิ่งเงียบ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ช่วงเวลานี้ไม่ใช่ฤดูน้ำหลาก และตามสถิติหลายสิบปีที่ผ่านมาแม่น้ำสายนี้ไม่เคยหลากท่วมกะทันหัน ลางสังหรณ์บอกนางว่านี่ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ... แต่เป็นฝีมือของใครบางคนที่จงใจสกัดกั้นนาง

“เข้าเมืองก่อน... แล้วค่อยว่ากัน” ซือเหมยสั่งเสียงเรียบ “สั่งทุกคนให้ระวังตัว อย่าเพิ่งเปิดเผยฐานะจนกว่าข้าจะอนุญาต”

“รับบัญชาเจ้าค่ะ!” ชิงเหยาชักม้ากลับไปถ่ายทอดคำสั่งทันที

ซือเหมยเอนหลังพิงอานรถม้า หลับตาลงเพื่อพักผ่อนท่ามกลางเสียงอื้ออึงของผู้อพยพที่หนีน้ำท่วม ข่าวซุบซิบของชาวบ้านดังแว่วเข้ามาจนน่าปวดหัว จนกระทั่งชิงเหยาก้าวขึ้นมาบนรถม้าอีกครั้งพร้อมม้วนไม้ไผ่

“ท่านแม่ทัพ”

“มีเรื่องอะไรว่ามา...” ซือเหมยลืมตาขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย

มีข่าวจากสายลับเจ้าค่ะ” ชิงเหยาส่งม้วนไม้ไผ่ให้นางก่อนจะรีบออกไป

‘เขื่อนพัง’... คำนี้ทำให้นางหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

********

สายลมตะวันออกพัดเข้าสู่แดนเหนือ ณ หมู่บ้านใหญ่ใต้เขื่อนเก็บน้ำบนภูเขา กองทัพอินทรีเหล็กตั้งค่ายห่างจากหมู่บ้านเพียงหนึ่งลี้ เหนือเขื่อนขึ้นไปคือที่ตั้งของเผ่าเมฆาทมิฬ งานของนางในครั้งนั้นคือการขับไล่พวกมันออกไป ซือเหมยนั่งเหม่อมองต้นน้ำอย่างเหนื่อยหน่าย

“ชิงเหยา... พวกเรามาทำอะไรที่นี่”

“ยึดเขื่อนคืนมาจากพวกมันไงเจ้าคะ”

“ยึดเขื่อนคืนมาจากพวกมัน งานนี้เห็นทีจะรากเลือดแน่” ซือเหมยพึมพำพลางกางแผนที่ ทว่า...

ครืนนนน!!!

คลื่น!!!

จู่ๆ แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝูงนกและสัตว์ป่าพากันแตกตื่นหนีตายออกจากริมน้ำ “แย่แล้ว! ทุกคนรีบขึ้นที่สูง!” ซือเหมยตะโกนก้องค่าย

“แย่แล้ว! รีบขึ้นที่สูง!” ซือเหมยรีบตะโกบอกคนในค่าย

ทหารม้าสามร้อยนายรีบกระโจนขึ้นม้าตะบึงหนีตาย เพียงชั่วเสี้ยวลมหายใจ มวลน้ำมหาศาลไหลทะลักซัดหมู่บ้านเบื้องล่างหายไปต่อหน้าต่อตา! กองทัพราชวงศ์หลายพันถูกน้ำพัดแตกพ่ายไม่ทันได้ง้างธนู ขณะที่พวกเมฆาทมิฬอาศัยจังหวะน้ำลดกรูลงมาไล่สังหารชาวบ้านอย่างโหดเหี้ยม

“เป็นฉากที่สยองเกินบรรยาย...” ซือเหมยแค่นยิ้มเย็นชา “ไปเผาค่ายพวกมัน... ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือ!”

นางนำทหารม้าสามร้อยนายควบทะยานออกไปดุจพายุ มุ่งหน้าสู่ทางข้ามน้ำที่ตื้นที่สุด ซือเหมยง้างคันธนูสุดแรง...

ฟิ้ว! ลูกธนูพุ่งทะลวงร่างทหารยามจนล้มคว่ำ พวกมันแตกตื่นเมื่อเห็นทหารม้าลึกลับบุกประชิดถึงค่ายใหญ่

“ศัตรูบุก! ข้าศึกโจมตี!” เสียงร้องตะโกนดังระงมไปทั่วค่ายที่ระส่ำระสาย

ทหารม้าของซือเหมยบุกฝ่าทะลวงเข้ากลางใจค่าย แม่ทัพร่างยักษ์ฝ่ายศัตรูถือขวานศึกก้าวออกมาด้วยแววตาอาฆาต มันเหวี่ยงขวานหมายปลิดชีพนาง ทว่าม้าศึกกลับยกขาหน้าหลบได้อย่างหวุดหวิด เปิดโอกาสให้นางซัดธนูห้าดอกเข้ากลางอกมันในคราวเดียว!

แม่ทัพร่างยักษ์ทรุดลง ซือเหมยไม่รอช้า นางตวัดดาบสะบั้นศีรษะมันจนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น “แม่ทัพพวกมันตายแล้ว! ฆ่าพวกมันให้สิ้น!”

เพียงสองชั่วยาม ค่ายใหญ่ก็พังพินาศโดยไม่มีการจับเชลย ทว่าในกระโจมแม่ทัพ ซือเหมยกลับพบสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า “คุณหนู!” ชิงเหยาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมซองจดหมาย “มีพิราบสื่อสารเจ้าค่ะ!”

“มีอะไร”

“พิราบส่งข่าวเจ้าค่ะ!”

“รู้แล้ว เข้าเรื่องเถอะ”

“ท่านหาญหลิงอวิ๋น บอกให้ท่านรีบไปคุ้มกันฮูหยินเยี่ย”

“เว่ยไท่เฟย... ไม่ใช่ว่าอยู่เมืองหลวง ท่านอ๋องอยู่คุมกองทัพชายแดน พระนางมาทำอะไร” ซือเหมยรับจดหมายมาอ่าน เนื้อความข้างในทำให้นางถึงกับนิ่งอึ้ง เมืองอี้อวิ๋นกำลังจะแตก... ทั้งที่ควรจะมีกองกำลังรักษาการณ์อยู่แน่นหนา

ทว่าชิงเหยากลับชี้ไปที่น้ำท่วมเบื้องล่าง “กองกำลังเสริมและเสบียงหายไปกับสายน้ำหมดแล้วเจ้าค่ะ”

“คุณหนู!! ท่านต้องมาดูนี่ขอรับ!” ทหารหนุ่มวิ่งมาหน้าตาตื่นไม่แพ้ชิงเหยา

“อะไรอีก!”

“ท่านต้องไปดูเอง”

ซือเหมยรีบเดินกลับไปที่กระโจมใหญ่ กล่องที่บรรจุไปด้วยทองมากมายตั้งเรียงรายอยู่ตรงหน้า ซ้ำยังมีจดหมายหนึ่งซองที่ถูกเก็บไว้อย่างดีในกล่องไม้ ทั้งยังมีบัญชีอีกเล่มถูกเก็บไว้ด้วยกัน ด้วยความอยากรู้จึงไม่รอช้าที่จะเปิดอ่าน เหมือนว่าจดหมายนี้พึ่งมาถึงได้ไม่นาน พอพวกนางบุกมาเลยยังไม่ทันได้เผาทำลาย

แต่เนื้อความในจดหมายทำให้นางตกตลึงไม่น้อย ทุกอย่างมันประจวบเหมาะเกินไป ทั้งจดหมายลับที่สั่งทำลายกองเสริม และแผนการจับตัวเว่ยไท่เฟยเพื่อบีบท่านอ๋องน้อยให้ถอนทัพ “ดูท่าเรื่องของบิดาข้ากับเหตุการณ์วันนี้จะเกี่ยวข้องกัน... เราจะไปเมืองอี้อวิ๋นกันเดี๋ยวนี้!”

“แล้วของพวกนี้กับเสบียงล่ะขอรับ?” ทหารหนุ่มถามขึ้น

ซือเหมยถอนหายใจ “เก็บเสบียงและอาวุธเข้ากระเป๋าเวทให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ไม้ฟืน! มีก็ใช้ไปสิกระเป๋าเวท!”

“จริงด้วย!!”

ซือเหมยปวดหัวกับพวกทหารหัวกะทิมาก นอกจากต่อสู้แล้ว บางครั้งเรื่องง่ายๆ ก็ยังไม่เข้าใจ เงินทอง เสบียง และอาวุธ ถูกเก็บไปจนเกลี้ยงค่ายไม่เหลืออะไร แม้แต่กระโจมที่พัก เหลือเพียงค่ายที่ว่างเปล่าไม่ทิ้งอะไรไว้เลย

ซือเหมยนำทัพม้าควบทะยานออกจากค่าย มุ่งหน้าสู่เมืองอี้อวิ๋นที่ห่างออกไปสามสิบลี้ ระหว่างทางนางยังคงใช้ยุทธวิธีกองโจรสายฟ้าแลบ สังหารทหารเมฆาทมิฬที่ขวางทางจนทัพนับพันของพวกมันแตกพ่ายไม่เป็นขบวน

“หยุดม้า!” ซือเหมยยกมือให้สัญญาณ “ชิงเหยา... อีกไกลไหม”

“ตรงนั้นเจ้าค่ะ” ชิงเหยาชี้ข้ามทุ่งโล่งไปยังเมืองใหญ่ที่อยู่สุดสายตา แต่มันไม่ใช่ทางเดินที่ราบรื่น เพราะเบื้องหน้ามีกองทัพเผ่านอกด่านนับหมื่นตั้งค่ายโอบล้อมเมืองที่กำลังถูกโจมตีอย่างหนัก

“นี่มันหาทางตายชัดๆ” ซือเหมยแค่นยิ้มเย็นชา ขณะหันไปมองคนของนางที่กำลังพักซดน้ำ “พอจะมีทางลัดเข้าเมืองบ้างไหม”

เสียงเรียกหนึ่งก็ดังขึ้น “นี่พวกเจ้า! พอจะมีน้ำเหลือบ้างไหม!” ทหารชุดแดงในเครื่องแบบชายแดน สภาพสะบักสะบอม มีห่อผ้าและกระบอกไม้ไผ่สะพายหลังวิ่งตรงมาหาพวกนาง

“สังกัดอะไร” นายกองหนุ่มถามด้วยความระแวง

“ข้าเป็นคนของแม่ทัพเว่ย ต้องรีบไปขอกำลังเสริม!” ทหารชุดแดงตอบพลางคว้ากระบอกน้ำไปดื่มอึกใหญ่

“ไม่มีกำลังเสริมอะไรนั่นแล้ว” ซือเหมยพูดเสียงเรียบ

“ท่านว่าอย่างไรนะ...”

“พวกเขาทั้งกองทัพ... จมหายไปกับสายน้ำหมดแล้ว”

ทหารชุดแดงถึงกับสำลักน้ำ “แค่ก! เจ้า... เจ้าพูดจริงหรือ?”

ซือเหมยและทหารทั้งหมดพยักหน้ายืนยันพร้อมกัน ความหวังสุดท้ายของทหารสื่อสารพังทลายลงในพริบตา ทว่าจู่ๆ เสียงกลองศึกก็ดังสนั่นมาจากทางทุ่งโล่ง กองทัพใหญ่นับหมื่นพร้อมอาวุธตีเมืองปรากฏตัวออกมาจากหลังเนินเขา ซือเหมยวางกล้องส่องตาเดียวลงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยกระแสการต่อสู้

“เอาไงดีทีนี้” ชิงเหยาหันไปถามซือเหมย ทุกคนนิ่งเงียบ มองกันไปมาอย่างหวั่นใจ

“สามร้อย... จะไปปะทะหมื่นงั้นหรือเจ้าคะ?”

“รอให้พวกมันเริ่มบุกเต็มอัตราศึกก่อน แล้วเราจะตีเข้ากลางใจทัพจากทางด้านนั้น” ซือเหมยชี้ไปที่แนวหน้าผาสูงชันด้านข้างค่ายศัตรู

“ตรงไหนนะขอรับ?” นายกองหนุ่มถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

“ตรงที่พวกมันคิดว่าไม่มีใครกล้าควบม้าลงมานั่นแหละ!”

เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มจมลงสู่ขอบฟ้า ย้อมทุ่งหญ้าและค่ายกลของศัตรูให้กลายเป็นสีเลือด ซือเหมยยืนนิ่งอยู่บนชะง่อนผาสูงชัน ลมหนาวพัดกระโชกจนผ้าคลุมสะบัดเร่า แต่นางกลับไม่ไหวติง

“เตรียมตัว...” นางสั่งเสียงเรียบ ทว่ากังวานในความรู้สึกของทหารทั้งสามร้อยนาย

เบื้องล่างคือค่ายใหญ่ของเผ่านอกด่านที่กำลังละเลงไฟสงครามเข้าใส่กำแพงเมืองอี้อวิ๋น เสียงไม้ซุงกระแทกประตูเมืองดังกัมปนาทสะท้อนมาถึงยอดเขา ทหารชุดแดงคนนำสารมองลงไปด้วยมือที่สั่นเทา “พวกท่านจะบ้าไปแล้ว... ขี่ม้าลงหน้าผานี่นะ?”

“ในสมรภูมิ ความบ้าคืออาวุธที่ศัตรูคาดไม่ถึงที่สุด” ซือเหมยแค่นยิ้ม “ยิง!”

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ลูกธนูเพลิงสามร้อยดอกถูกยิงออกไปเป็นวิถีโค้ง ประดุจห่าฝนดาวตกที่ร่วงหล่นลงกลางคลังเสบียงและเต็นท์ที่พักของศัตรู ความแห้งแล้งของอากาศทำให้เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นในพริบตา เสียงตะโกนโวยวายด้วยความโกลาหลดังระงมไปทั่วค่ายใหญ่

“ตอนนี้แหละ! ตามข้ามา!”

ซือเหมยกระชากบังเหียนม้าคู่ใจ พุ่งทะยานลงจากหน้าผาที่ความชันเกือบเจ็ดสิบองศา! ทหารม้าสามร้อยนายควบตามลงมาประดุจสายน้ำหลากที่พุ่งลงจากยอดเขา ฝุ่นตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทิศทาง มีเพียงความเชื่อมั่นในตัวผู้นำเท่านั้นที่ยึดเหนี่ยวพวกเขาไว้

ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง! เสียงฝีเท้าม้ากระแทกพื้นราบดังกึกก้อง พละกำลังจากการพุ่งลงจากที่สูงบวกกับแรงเหวี่ยงทำให้น้ำหนักการปะทะมหาศาล

“ตั้งขบวนลูกศร! ทะลวงมันเข้าไป!”

ซือเหมยอยู่จุดหน้าสุดของขบวน นางชักดาบยาวที่ตีจากเหล็กดำเย็นเยียบออกมา แสงจันทร์สะท้อนคมดาบเป็นประกายสังหาร “วิชาลับตระกูลหาญ... ดาบตัดเมฆาสะบั้นยอดหญ้า!”

นางเหวี่ยงดาบเป็นวงกลมเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังปราณสีดำแผ่ออกไปประดุจใบมีดล่องหน ทหารศัตรูที่ขวางหน้าเกือบยี่สิบนายร่างขาดสะพายแล่งในพริบตา เลือดสาดกระจายอาบชุดเกราะของนางจนเป็นสีคล้ำ ทัพม้าอินทรีเหล็กพุ่งแหวกใจกลางทัพนับหมื่นประดุจมีดร้อนที่กรีดผ่านเนย

“ประตูเมือง! พวกมันกำลังจะพังเข้าไปแล้ว!” ชิงเหยาตะโกนลั่น

เบื้องหน้าของนาง ประตูเมืองอี้อวิ๋นง่อนแง่นเต็มที รถไม้ซุงยักษ์กำลังจะกระแทกครั้งสุดท้ายเพื่อเปิดทางให้ข้าศึกนับพันกรูเข้าไปข้างใน ซือเหมยกระโดดขึ้นยืนบนหลังม้าที่กำลังควบตะบึงด้วยความเร็วสูง นางหยิบธนูยาวที่ทำจากกระดูกสัตว์อสูรออกมา ง้างสายจนตึง

“หลีกไปซะ!”

นางรวบรวมลมปราณทั้งหมดที่มี กำไลเหล็กที่ข้อมือเรืองแสงสีฟ้าครามเจิดจ้าจนมองไม่เห็นตัวคันศร พลังงานมหาศาลหมุนวนกลั่นตัวเป็นลูกศรแสงที่แผ่รังสีสังหารข่มขวัญทุกชีวิตในสมรภูมิ

“ศรฝ่าพิภพ!”

ตูมมมมมมมมมม!! ทันทีที่ปล่อยสาย ลูกศรแสงพุ่งแหวกอากาศทะลุกำแพงเสียงกระแทกจนทหารรอบข้างหูอื้อ ลูกศรพุ่งเข้าใส่รถไม้ซุงที่หน้าประตูเมืองเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ แรงอัดอากาศฉีกร่างทหารนอกด่านที่ล้อมรอบประตูจนแหลกเหลว เศษไม้ซุงยักษ์ปลิวว่อนไปในอากาศประดุจเศษฟาง

ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิเพียงชั่วอึดใจ ก่อนที่กองม้าสามร้อยนายจะพุ่งลอดผ่านซากปรักหักพังเข้าไปในประตูเมืองได้อย่างหวุดหวิด

ซือเหมยกระโดดลงจากม้า เข้าช่วยทหารรักษาการณ์ผลักประตูเหล็กปิดตายได้ทันเวลา นางหอบหายใจอย่างหนัก ใบหน้าซีกหนึ่งเปื้อนเลือดทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ นางก้าวขึ้นสู่ยอดกำแพงเมืองท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทหารที่รอดชีวิต

นางคว้าธงดำรูปอินทรีเหล็กจากมือทหารที่บาดเจ็บ ปักลงบนยอดเสาอย่างแรงจนหินแตกราน

“ข้า... ผู้บัญชาการกองทหารม้าลาดตระเวน หาญซือเหมย!” เสียงของนางกึกก้อง ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยรังสีแห่งผู้ชนะ “ใครกล้าก้าวข้ามเส้นนี้เข้ามา... มันผู้นั้นต้องทิ้งหัวไว้ที่อี้อวิ๋น!”