ชิงความได้เปรียบ 3

         จื่อหรานสะบัดศีรษะขับไล่ความคิดเหลวไหล ตั้งแต่เล็กจนโตนางไม่เคยเชื่อเรื่องเหล่านี้ เพราะหากมีจริง ยามที่นางนั่งอยู่ท่ามกลางซากศพหลังหมู่บ้านถูกศัตรูฆ่าล้างไยจึงไม่เห็น ดวงวิญญาณบิดามารดา ญาติพี่น้อง กระทั่งเพื่อนบ้านที่สนิทสนม ไม่มีผู้ใดมาหาหรือเข้าฝันนางสักคน ทั้งที่ยามมีชีวิตแต่ละคนรักและเอ็นดูนางที่สุด

         หลิวหมิงหย่วนชะลอฝีเท้ารอจื่อหรานให้เดินขึ้นมาเคียงข้าง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้มีท่าทางหงุดหงิดหรือไม่สบอารมณ์แต่อย่างใด ดวงตาฉาบม่านน้ำแข็งค่อย ๆ ทอประกายอ่อนโยน ระบายยิ้มให้นิสัยที่ดูแปลกไปของสาวใช้ หากนางไม่ได้คิดไปเอง ดูเหมือนจื่อหรานกำลังทดสอบความอดทนของนางอย่างไรอย่างนั้น

         “ไหนรับปากจะไม่ถาม ไม่สงสัย” หลิวหมิงหย่วนพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เงียบมาได้ครึ่งทางก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว”

         เห็นผู้เป็นนายกึ่งหยอกเย้ากึ่งล้อเลียน ประกายตาจื่อหรานจึงทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งซุกซน “คุณหนูห้ามจื่อหรานไม่ให้ถาม ไม่ให้สงสัยเฉพาะยามสนทนากับสตรีผู้นั้น ยามนี้ไม่มีคู่สนทนาแล้ว จื่อหรานย่อมถามได้เจ้าค่ะ”

         หลิวหมิงหย่วนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “เจ้าเล่ห์นักนะ ไม่ทันไรก็รู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ให้ตนเองเป็นฝ่ายถูก”

         จื่อหรานฉีกยิ้มอวดฟันขาวสะอาด “จื่อหรานเป็นห่วงคุณหนูถึงได้ถามไถ่ ฮูหยินกำชับไม่ให้คุณหนูก่อเรื่องอีก มิเช่นนั้นจะถูกส่งตัวไปทบทวนความผิดที่คฤหาสน์ต่างเมือง ที่นั่นทั้งทุรกันดาร ทั้งไร้เครื่องอำนวยความสะดวก คุณหนูของจื่อหรานจะอยู่ได้อย่างไร อีกอย่างเท่าที่ฟังจากบทสนทนาเมื่อครู่ หากคุณหนูช่วยหญิงสาวผู้นั้นทวงความเป็นธรรมจริง คงไม่พ้นต้องเอาตัวเข้าไปพัวพันหลายฝ่าย โดยเฉพาะชินอ๋อง แต่ไหนแต่ไรท่านโหวไม่ชอบให้คุณหนูยุ่งเกี่ยวกับคนในราชวงศ์ เกิดท่านโหวทราบเข้า มีหวังคุณหนูได้ถูกลงโทษเป็นแน่”

         จื่อหรานกล่าวไม่ผิด บิดาของหลิวหมิงหย่วน หลิวโหย่งหลิน ไม่ชอบให้นางผูกมิตรไมตรีกับคนในราชวงศ์ พี่สาวนางแต่งเข้าราชวงศ์ไปคนหนึ่งแล้ว หากนางยังแต่งเข้าไปอีก อำนาจที่เพิ่มพูนนอกเหนือกำลังทหารนับแสนต้องส่งผลให้จวนหลิวโหวเป็นที่จับตามองของผู้คน อันดับแรกคือกษัตริย์ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความหวาดระแวง

         อยู่ใกล้กษัตริย์ไม่ต่างจากอยู่ใกล้เสือ!

         ต่อให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงพระปรีชาสามารถ เพียบพร้อมทั้งหลักคุณธรรม เมตตาธรรม ทว่าอำนาจบารมีที่สามารถสั่นคลอนบัลลังก์ จะมีผู้ใดยอมปล่อยผ่าน

         หลิวหมิงหย่วนลอบทอดถอนใจ ปรีชาสามารถแล้วอย่างไร สุดท้ายก็ตายด้วยน้ำมือน้องชายสุดที่รักมิใช่หรือ เรื่องอื่นล้วนระมัดระวังรอบคอบ กลับละเลยคนใกล้ตัวเสียได้

         ชาติก่อนเป็นหลิวหมิงหย่วนที่ดื้อรั้นจะผูกสัมพันธ์กับอู๋ซั่วหยาง จึงเป็นชนวนเหตุให้จวนหลิวโหวถูกเพ่งเล็ง พี่สาวกลายเป็นฮองเฮาที่ไม่ได้รับความโปรดปราน ยามอู๋ซั่วหยางสั่งให้ถางเมิ่งหรูสร้างเรื่องใส่ร้ายจึงสำเร็จอย่างง่ายดาย ไม่มีกระทั่งการสืบสวนหาข้อเท็จจริง ราชโองการปลดจากตำแหน่งขับไปอยู่ตำหนักเย็นก็ถูกประกาศทันที

         กระนั้นหลิวหมิงหย่วนก็หาได้สำนึกผิดว่าตนคือต้นเหตุให้ครอบครัวเดินลงสู่หุบเหวแห่งความพังพินาศ สิ่งที่นางต้องการมีเพียงตำแหน่งพระชายาชินอ๋อง ยิ่งได้เห็นอีกฝ่ายออกหน้าช่วยเหลือพี่สาว ในใจยิ่งรู้สึกซาบซึ้งจนดวงตามืดบอด มองไม่เห็นความหวังดีและคำเตือนจากคนในครอบครัว รวมถึงคนผู้หนึ่งที่คอยส่งจดหมายบอกเล่าความชั่วช้าของอู๋ซั่วหยางตั้งแต่แรกเริ่มจวบจนนางแต่งให้เขา

         หากถามหลิวหมิงหย่วนรู้สึกติดค้างผู้ใดที่สุดในชาติก่อน คำตอบคงเป็นบุรุษนิรนามผู้นั้น คนที่นางไม่รู้กระทั่งชื่อแซ่ แต่เป็นคนที่ห่วงใยและใส่ใจทุกรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตนาง

         “ท่านพ่ออยู่ไกลถึงชายแดน เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูด ท่านพ่อจะทราบได้อย่างไร ขนาดงานปักปิ่นบุตรสาวสุดที่รักยังไม่มีโอกาสได้กลับมาเข้าร่วม” เสียงทอดถอนใจแผ่วเบาหลุดลอดจากริมฝีปาก “ข้ารู้กำลังทำสิ่งใดอยู่ รับรองไม่ปล่อยให้ตนเองเดือดร้อน เจ้าเองต้องช่วยข้าเก็บความลับรู้หรือไม่ ท่านพ่อไม่ต้องการให้ข้ายุ่งเกี่ยวกับคนในราชวงศ์ แต่อีกไม่นานคนในราชวงศ์ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับข้าอย่างแน่นอน”

         จื่อหรานเอียงคอทำหน้าสงสัย เหตุใดคุณหนูของนางพูดจาแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ

         “เอาละ เลิกสงสัยได้แล้ว ถึงเวลาย่อมได้รู้เอง ยามนี้เรื่องที่เราต้องสนใจคือลี่ลี่ จื่อหราน เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่านางเป็นคนเช่นไร” หลิวหมิงหย่วนเปลี่ยนเรื่องพูดคุย เพราะเรื่องที่จื่อหรานสงสัยเป็นเรื่องที่นางไม่อาจอธิบายได้

         ข้าคือดวงวิญญาณที่ย้อนกลับมาแก้ไขอดีต...

         ข้าคือผู้หยั่งรู้เรื่องราวในอนาคต...

         เกรงว่าคนแรกที่จะเห็นนางเสียสติคือสาวใช้ผู้มากความสงสัยผู้นี้

         จื่อหรานพยักหน้าแต่ไม่ได้เล่ารายละเอียด ลี่ลี่เป็นสาวใช้คนโปรด เกิดพูดออกไปแล้วคนข้างกายคิดว่านางใส่ร้ายป้ายสีอีกฝ่าย บทลงโทษที่ได้รับคงไม่พ้นถูกทุบตี

         “บอกข้ามาว่าลับหลังนางประพฤติตนเช่นไร” เห็นจื่อหรานก้าวเท้าช้าลงพร้อมสีหน้ากระอักกระอ่วน หลิวหมิงหย่วนทราบทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังหนักใจเรื่องอะไร “พูดมาเถอะ ข้าสัญญาจะไม่เอาความเจ้า”

         ดวงตาดำขลับช้อนมองใบหน้าเรียบเฉยของผู้เป็นนายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ขณะชั่งใจว่าควรพูดออกไปหรือไม่ มือเนียนนุ่มข้างหนึ่งก็สอดเข้ามาประสานมือหยาบกร้านจากการทำงาน จื่อหรานตกใจเกือบสะบัดมือข้างนั้นออก ทว่าความอบอุ่นที่ไหลผ่านกลางฝ่ามือทำให้นางหยุดความคิด “คุณหนู”

         หลิวหมิงหย่วนส่งรอยยิ้มอ่อนโยนเพื่อให้จื่อหรานรู้สึกปลอดภัยคลายความกังวล “ข้าไม่บังคับ หากไม่อยากพูดก็ช่างเถิด รีบเดินสักหน่อย ประเดี๋ยวกลับถึงจวนล่าช้า เป็นเหตุให้ถูกท่านแม่คาดโทษเพิ่มขึ้นอีก”

         “ไหนคุณหนูบอกว่าออดอ้อนนิดหน่อย ฮูหยินก็ไม่ลงโทษแล้ว”

         “ท่านแม่ไม่เหมือนท่านพ่อที่รักและตามใจข้าทุกอย่าง เมื่อได้ลั่นวาจาย่อมทำตามนั้น ไม่เป็นไร อย่างมากคงถูกกักบริเวณในเรือนจนถึงวันปักปิ่น” จัดการเรื่องถางเมิ่งหรูเรียบร้อยแล้ว จากนี้นางไม่มีความจำเป็นต้องออกจากจวนอีก โทษกักบริเวณจึงถือเป็นโทษที่ไม่ชวนให้สะทกสะท้านสักเท่าใด

         “จื่อหรานจะไปขอรับโทษกับฮูหยินแทนคุณหนูเองเจ้าค่ะ” จื่อหรานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นางไม่อยากเห็นคุณหนูถูกลงโทษ “คุณหนูออกมาไม่พาลี่ลี่มาด้วย ป่านนี้นางคงไปฟ้องฮูหยินแล้ว นิสัยลี่ลี่ขี้อิจฉาริษยา ไม่ชอบเห็นผู้อื่นได้ดีกว่า นางเห็นจื่อหรานมากับคุณหนู แน่นอนว่าต้องเกิดความไม่พอใจ ที่ผ่านมาเป็นนางที่ไม่ค่อยใส่ใจหน้าที่ เอาคุณหนูมานินทาลับหลังกับพวกบ่าวไพร่ ครั้นถูกจับได้ก็จัดการโยนความผิดให้จื่อหราน”

         ได้ยินเช่นนี้ขอบตาหลิวหมิงหย่วนพลันร้อนผ่าว ต้องกะพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อขับไล่ม่านน้ำที่เอ่อคลอหน่วยตา ในหัวผุดภาพตนเองลงมือทำร้ายจื่อหรานครั้งแล้วครั้งเล่า ที่แท้เป็นเช่นนี้ ความจริงไม่ใช่จื่อหรานทำงานผิดพลาด แต่เป็นลี่ลี่ที่ไม่ใส่ใจดูแลผู้เป็นนาย ทำงานบกพร่องก็โยนความผิดให้จื่อหรานผู้ไม่มีปากมีเสียง “ไฉนเจ้าไม่อธิบายต่อข้า”

         จื่อหรานก้มหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว “จื่อหรานพูดไปคุณหนูจะเชื่อหรือเจ้าคะ ในสายตาคุณหนู จื่อหรานทำสิ่งใดล้วนผิด”