ชิงความได้เปรียบ 4

         น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หลิวหมิงหย่วนโผเข้ากอดจื่อหรานพร้อมร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารระคนรู้สึกผิด “จื่อหราน ข้าขอโทษ เป็นข้าที่เลอะเลือนเอง ถึงไม่เห็นว่าผู้ใดคือหยก ผู้ใดคือกรวดทราย ต่อไปข้าจะไม่ทำตัวไร้เหตุผลเช่นนั้นอีก ไม่ว่าเรื่องใดต้องสอบถามเจ้าให้ชัดเจนก่อน ดีหรือไม่”

         จื่อหรานปลอบประโลมด้วยการลูบแผ่นหลังผู้เป็นนาย สองตาเผยความรู้สึกหนึ่งออกมาชัดเจน “ไม่ร้องนะเจ้าคะคุณหนู จื่อหรานไม่เป็นอะไร เวลานี้คุณหนูเข้าใจและเชื่อใจจื่อหราน เรื่องราวในอดีตเป็นเช่นไรล้วนไม่สำคัญ”

         หลิวหมิงหย่วนใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาบนใบหน้า ผละตัวออกพร้อมแย้มยิ้ม “ในเมื่อลี่ลี่เป็นคนจิตใจคับแคบ ละครเจ้านายใจร้ายกับบ่าวผู้น่าสงสารคงต้องมีต่อไป จื่อหราน เจ้าร่วมแสดงละครฉากนี้กับข้าได้หรือไม่ ที่สำคัญคือการจับตาดูลี่ลี่ วันนี้นางเอาข้าไปนินทาว่าร้าย วันหน้าก็ต้องทรยศหักหลังข้าได้เช่นกัน”

         ความคิดหลิวหมิงหย่วนกระจ่างชัด สามารถมองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ไม่ยอมเป็นคุณหนูจอมโง่งมอีกต่อไป

         จื่อหรานพยักหน้าตอบรับ “จื่อหรานยินดีช่วยคุณหนูเจ้าค่ะ” นางเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ “คุณหนูเจ้าคะ จื่อหรานเคยเห็นในห้องลี่ลี่มีเครื่องประดับราคาแพงอยู่หลายชิ้น ดูแล้วไม่เหมือนเป็นของคุณหนู ไม่รู้นางไปเอามาจากที่ใด”

         “คงเป็นของเก่าที่ข้าไม่ใช้แล้วมอบให้นางกระมัง”

         “เครื่องประดับของคุณหนูไม่ว่าเก่าหรือใหม่จื่อหรานจดจำได้ทุกชิ้น ที่จื่อหรานเห็นในห้องลี่ลี่ไม่ใช่ของคุณหนูอย่างแน่นอน” จื่อหรานยืนยันหนักแน่น ใบหน้าหมดจดแสดงความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง นางรับใช้คุณหนูตั้งแต่เด็ก รายละเอียดเล็กน้อยเกี่ยวกับอีกฝ่ายล้วนจดจำได้ ไม่เว้นกระทั่งเครื่องประดับ หากมีชิ้นใดสูญหายหรือคุณหนูให้ผู้อื่น มีหรือที่นางจะไม่รู้

         คิ้วเรียวสวยของหลิวหมิงหย่วนขมวดมุ่น หรือลี่ลี่เริ่มทรยศนางก่อนหน้านี้แล้ว หากพูดถึงสาวใช้ในเรือน คนที่นางไว้ใจและใช้ออกไปทำธุระนอกจวนบ่อย ๆ คือลี่ลี่ ด้วยนิสัยละโมบโลภมากไม่รู้จักพอ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าถูกผู้ประสงค์ร้ายซื้อตัว เพราะแต่ละครั้งที่ลี่ลี่ออกไปข้างนอกมักไปเพียงลำพัง ไม่ชักชวนหรือพาผู้ใดไปด้วย การกระทำน่าสงสัย เหตุใดชาติก่อนนางถึงไม่คลางแคลงใจสักนิด

         นัยน์ตาดำขลับคล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชติช่วง ขับเน้นดวงตาคู่งามของหลิวหมิงหย่วนให้มีทั้งเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน ‘ลี่ลี่ ในเมื่อเจ้าเลี้ยงไม่เชื่อง เช่นนั้นเตรียมรับจุดจบคนทรยศให้ดี เพราะข้าคนนี้กลับมาเพื่อทวงคืน ไม่ได้กลับมาเพื่อเมตตาปรานี!’

         “จื่อหราน จากนี้เจ้าต้องจับตาดูลี่ลี่ให้ดี ข้าเริ่มมองเห็นเค้าลางคนทรยศแล้ว”

         “หากลี่ลี่ทรยศคุณหนูจริง คุณหนูจะจัดการเช่นไรเจ้าคะ”

         หลิวหมิงหย่วนเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก พาให้บรรยากาศรอบด้านเหน็บหนาวขึ้นฉับพลัน “ข้าเหนื่อยแล้ว รีบเดินเถิด จะได้ขึ้นไปพักบนรถม้า” นางหลบเลี่ยงไม่ยอมตอบคำถาม

         เห็นคุณหนูชิงตัดบทสนทนาด้วยวิธีนี้ จื่อหรานย่อมรู้อะไรควรไม่ควร จึงปิดปากเดินตามอีกฝ่ายเงียบ ๆ กระทั่งถึงรถม้า

         ขณะจะขึ้นรถม้า หลิวหมิงหย่วนได้หันไปพิจารณาสารถี ก่อนหน้ามองเพียงผิวเผินจึงเห็นว่าเขาหน้าตาธรรมดา แท้จริงกลับไม่ใช่ โครงหน้าเหลี่ยมได้รูป คิ้วดกดำพาดเฉียงเป็นรูปกระบี่ นัยน์ตาลึกล้ำสงบนิ่งดุจห้วงน้ำ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากมีรอยยิ้มประดับ เป็นรอยยิ้มที่ยากแท้หยั่งถึง

         “เจ้าชื่ออะไร”

         สารถีช้อนตามองคุณหนูสูงศักดิ์ผาดหนึ่งก่อนหลุบลงอย่างรวดเร็ว “เรียนคุณหนู ผู้น้อยชื่อหูเจียน”

         “หูเจียน” หลิวหมิงหย่วนทวนชื่อชายหนุ่มเบา ๆ “เจ้าอยากขยับฐานะจากสารถีมาเป็นองครักษ์ข้างกายข้าหรือไม่ เงื่อนไขไม่มีอะไรมาก ข้าต้องการเพียงความซื่อสัตย์จงรักภักดี จากเหตุการณ์เมื่อครู่ ข้าไม่สงสัยในฝีมือของเจ้า ขอเพียงเจ้าทำตามเงื่อนไขที่ข้าต้องการได้ กลับไปข้าจะให้จื่อหรานไปบอกพ่อบ้านจัดเตรียมห้องพักที่สะดวกต่อการเรียกใช้ให้เจ้า”

         คำถามปรากฏบนใบหน้าหูเจียน “จวนหลิวโหวไม่ขาดแคลนคนมากความสามารถ เหตุใดคุณหนูถึงเลือกผู้น้อย”

         “เพราะเจ้าคือคนที่ออกหน้าช่วยเหลือข้าจากหัวหน้าอันธพาล ความจริงท่านพ่อให้พวกเจ้าแฝงตัวเป็นสารถีที่ไม่โดดเด่นเพื่อคุ้มครองข้ากับท่านแม่ บัดนี้เจ้าเปิดเผยตัวตนออกมาแล้ว ไยต้องเก็บงำความสามารถอีก ไม่สู้มาอยู่ข้างกายข้า รับรองเจ้าจะได้ใช้ความสามารถที่มีอย่างเต็มที่”

         ได้ยินดังนั้น หูเจียนบังเกิดความประหลาดใจ เรื่องแฝงตัวมีเพียงท่านโหวเท่านั้นที่ทราบ คุณหนูทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร ความสงสัยอัดแน่นเต็มท้อง จนใจที่ตัวเขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะสอบถามบุคคลตรงหน้าได้ “เรื่องนี้ผู้น้อยไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”

         หลิวหมิงหย่วนเข้าใจความนัยที่หูเจียนต้องการสื่อ เขาเป็นคนใต้อาณัติบิดา แน่นอนว่าต้องฟังคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาเท่านั้น “ข้าจะเขียนจดหมายไปขอตัวเจ้ากับท่านพ่อ ว่าอย่างไร สนใจมาอยู่ข้างกายข้าหรือไม่ หรืออยากเป็นสารถีตลอดชีวิต การศึกทางเหนือพัวพันมาสามปีแล้ว ไม่แน่ท่านพ่ออาจลืมเลือนลูกน้องอย่างเจ้าไปแล้วก็เป็นได้ เจ้าคงไม่อยากอยู่ในสถานะสิ้นไร้หนทางลืมตาอ้าปากตลอดไปหรอกนะ หากเป็นเช่นนั้น นับว่าเสียชาติเกิดโดยแท้”

         “ในเมื่อคุณหนูต้องการคนซื่อสัตย์จงรักภักดี การที่ผู้น้อยเปลี่ยนนายโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายเก่า นั่นไม่เท่ากับผู้น้อยไร้คุณสมบัติข้อนี้หรือ” หูเจียนตอบกลับอย่างสุขุม สีหน้าเรียบเฉยไม่กระตือรือร้นต่อความก้าวหน้าที่บุตรสาวผู้บังคับบัญชาหยิบยื่นให้

         ประกายตาหลิวหมิงหย่วนแสดงความชื่นชมไม่ปกปิด ถือว่าสายตาการมองคนของนางไม่เลว ชายหนุ่มผู้นี้สามารถนำมาใช้งานได้ “ข้าจะรีบเขียนจดหมายถึงท่านพ่อ ทว่าเมืองหลวงกับชายแดนห่างไกลนับพันหลี่ ระหว่างนี้เจ้าช่วยทำงานบางอย่างให้ข้าก่อนได้หรือไม่”

         ไปกลับชายแดนต่อให้ใช้ม้าเร็วแปดร้อยหลี่ส่งสารก็ยังใช้เวลาร่วมเดือน นางไม่มีเวลามากขนาดนั้น อย่างน้อยต้องให้หูเจียนเป็นคนส่งสารระหว่างนางกับถางเมิ่งหรูก่อน ดูท่าทางเขาไม่ใช่พวกปากมากเก็บความลับไม่อยู่ ไม่น่ามีปัญหาอะไรกระมัง

         “ถึงหูเจียนจะยังไม่ได้เป็นคนของคุณหนู แต่คำสั่งคุณหนู หูเจียนมิกล้าปฏิเสธ นี่คือสิ่งที่ท่านโหวกำชับไว้นอกเหนือจากการคุ้มครองความปลอดภัย”

         แววตาหลิวหมิงหย่วนสลับซับซ้อน ยังคงเป็นบิดาที่คิดอ่านเพื่อนาง เพื่อคนในครอบครัว “เช่นนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ขอเจ้าจงเก็บเป็นความลับ ส่วนเรื่องที่ต้องการให้ช่วย ถึงเวลาจะให้จื่อหรานไปแจ้ง”

         “ผู้น้อยน้อมรับคำสั่งคุณหนู”