ชิงความได้เปรียบ 2

         “คุณหนู ท่านเพิ่งช่วยนางจากการถูกขายไปหออวี้เหยา เหตุใดยังส่งนางไปสถานที่โสมมเช่นนั้นอีกเล่า” จื่อหรานที่รับปากว่าจะฟังเงียบ ๆ แทรกขึ้น จึงได้รับสายตาคาดโทษจากผู้เป็นนาย “จื่อหรานสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ” นัยน์ตาดำขลับไหลกลิ้งไปมาขณะขบคิดเรื่องหนึ่ง

         หลิวหมิงหย่วนหันมาให้ความสนใจถางเมิ่งหรูต่อ คิ้วเรียวเลิกสูงครั้นเห็นคนที่ควรตื่นตระหนกมีท่าทีสงบนิ่ง ริมฝีปากบางได้รูปคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม มิน่าอู๋ซั่วหยางถึงสนใจ

         “เหตุใดคุณหนูถึงให้เมิ่งหรูไปหออวี้เหยา” ถางเมิ่งหรูถามเสียงเรียบ ในเมื่อคนตรงหน้าช่วยนางให้รอดพ้นจากชะตานางโลม การผลักนางลงไปอีกครั้งย่อมต้องมีเหตุผล

         “หออวี้เหยาคือเส้นทางเริ่มต้นการแก้แค้นของเจ้า เชื่อหรือไม่อยู่ที่เจ้าตัดสินใจ”

         “เพื่อแก้แค้น เมิ่งหรูยินดีสละทุกอย่าง ไม่เว้นกระทั่งเกียรติศักดิ์ศรีที่สตรีควรรักษา” ถางเมิ่งหรูเอ่ยขึ้นหลังใคร่ครวญอยู่พักใหญ่

         “เจ้าวางใจ สินค้าชั้นเลิศอย่างเจ้า แม่เล้าหออวี้เหยาไม่ปล่อยให้บุบสลายก่อนถึงเวลาอันสมควรหรอก ข้ารับรอง พรหมจรรย์ของเจ้าจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตที่สุขสบายตลอดชาติ เป็นที่อิจฉาของสตรีทั้งแผ่นดิน”

         ถางเมิ่งหรูหลุดขำ ยกผ้าเช็ดหน้าซีดเก่าป้องปาก “นอกจากฮองเฮา แผ่นดินนี้คงไม่มีผู้ใดที่ทำให้สตรีทั้งแผ่นดินอิจฉาได้”

         “ไม่เสมอไป คนเราขอเพียงอยู่ให้ถูกที่ ต่อให้เป็นขอทานก็ยังน่าอิจฉา ไม่ต้องเป็นกังวล หลังเจ้าจากไป ข้าจะให้คนจัดหาที่อยู่ให้บิดาเจ้าใหม่ รวมถึงดูแลเขาเป็นอย่างดี”

         ยิ่งนานถางเมิ่งหรูยิ่งรู้สึกว่าคุณหนูสูงศักดิ์ผู้นี้ไม่ธรรมดา การปรากฏตัวของนางดูเหมือนเป็นความตั้งใจมากกว่าเรื่องบังเอิญ ถึงจะคิดได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่าในยามที่หนี้บุญคุณและความแค้นลึกล้ำค้ำคอ ไม่มีผู้ใดมานั่งขบคิดให้เสียเวลา ได้ตอบแทนบุญคุณ ทั้งแก้แค้นในเวลาเดียวกัน การค้านี้ถือว่าคุ้มไม่ขาดทุน “ขอบคุณคุณหนู เมิ่งหรูจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้”

         หลิวหมิงหย่วนส่งเสียงห้ามคำหนึ่ง “ไม่รีบ อีกไม่กี่วันจะมีคนมาพาเจ้าไปเอง คิดหรือว่าอันธพาลเหล่านั้นจะยอมจบเรื่อง ราคาที่แม่เล้าหออวี้เหยาให้เจ้าไม่ใช่ถูก ๆ คนละโมบเช่นนั้นย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือ ถึงเวลาเจ้าแค่ตามพวกเขาไป ส่วนบิดาเจ้า ข้าจะให้คนมารับตัวเขาทันทีที่เจ้าจากไป”

         “เจ้าค่ะ” ถางเมิ่งหรูตอบรับสั้น ๆ “พูดคุยกันมาเนิ่นนาน เมิ่งหรูยังไม่ทราบว่าคุณหนูเป็นคุณหนูสูงศักดิ์จากตระกูลใด”

         “ถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง” หลิวหมิงหย่วนระบายยิ้มแสดงความเป็นมิตร “อีกอย่าง วันหน้าหากเราสองคนได้พบกัน ไม่ว่าด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจ ขอเจ้าจงทำเป็นไม่รู้จักข้า”

         “เพราะเหตุใด?”

         “เพราะมันจะทำให้ทั้งเจ้าและข้าตกอยู่ในอันตราย อย่าลืมว่าเบื้องหลังถางเจิ้นหมิงคือชินอ๋อง พระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความสุภาพอ่อนโยน จิตใจใสซื่อบริสุทธิ์ แท้จริงแล้วกลับไม่เป็นเฉกที่ตาเห็น ภายใต้คำว่าคนดีมีความดำมืดน่าหวาดกลัวซุกซ่อนอยู่ จัดการถางเจิ้นหมิง มากน้อยต้องส่งผลกระทบถึงเขา เจ้าคิดว่าชินอ๋องจะยอมให้ชื่อเสียงที่บรรจงสร้างขึ้นมามีรอยแปดเปื้อนหรือ”

         “ไฉนคุณหนูถึงทราบเรื่องชินอ๋องอยู่เบื้องหลังความเหิมเกริมของถางเจิ้นหมิง”

         แน่นอนว่าหลิวหมิงหย่วนต้องรู้ เนื่องจากในอดีตอู๋ซั่วหยางก็ใช้เรื่องถางเจิ้นหมิงมาแลกความจงรักภักดีของถางเมิ่งหรูเช่นกัน หลังได้รับโอกาสให้ย้อนกลับมา นางจึงใช้วิธีเดียวกับเขาชิงความได้เปรียบมาอยู่ในมือ ต่อให้เรื่องราวจากนี้ดำเนินคล้ายอดีต อู๋ซั่วหยางก็ไม่มีทางใช้แผนสาวงามสำเร็จ เพราะหมากกระดานนี้ ผู้ควบคุมคือนางไม่ใช่เขา

         อดีตถางเมิ่งหรูไม่รู้ว่าถางเจิ้นหมิงเป็นคนของอู๋ซั่วหยาง ยามเห็นอีกฝ่ายออกหน้าช่วยแก้แค้นจึงหลับหูหลับตาซาบซึ้งใจ หารู้ไม่เป็นแผนเฉือนเนื้อแลกผลประโยชน์ สำหรับอู๋ซั่วหยาง นอกจากตนเองแล้ว เขาไม่เคยเห็นชีวิตผู้ใดมีค่าหรือสำคัญ

         “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ รู้แค่ข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้า” หลิวหมิงหย่วนไม่ได้แค้นเคืองถางเมิ่งหรูที่ทำให้พี่สาวถูกปลดจากตำแหน่งฮองเฮา ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่ในวังหลัง อีกฝ่ายเป็นหมากของอู๋ซั่วหยางไม่ต่างจากนาง จุดจบจึงไม่ได้ดีกว่ากันมากนัก ถูกประทานผ้าแพรขาวหลังนางถูกจับได้ไม่นาน ข้อหามอมเมากษัตริย์ให้ละทิ้งบ้านเมือง กลายเป็นสตรีแพศยาที่ผู้คนประณามหยามเหยียด เรื่องนี้เป็นเรื่องที่นางบังเอิญได้ยินเหล่าผู้คุมพูดคุยกัน

         หลิวหมิงหย่วนปลดเครื่องประดับราคาแพงบนร่างส่งให้ถางเมิ่งหรู “นำมันไปขายแล้วเชิญหมอมารักษาบิดา ที่เหลือคงพอให้เจ้าสองคนพ่อลูกใช้จ่ายจนถึงวันที่ต้องไปหออวี้เหยา”

         “คุณหนู นับจากนี้เราสองคนจะติดต่อกันอย่างไร” ถางเมิ่งหรูเอ่ยถามขณะหลิวหมิงหย่วนส่งสัญญาณให้สาวใช้เตรียมตัวกลับ

         ครั้นได้ยินคำถาม ในหัวหลิวหมิงหย่วนผุดภาพคนผู้หนึ่งขึ้นมา นางไม่ได้หันกลับไปหาถางเมิ่งหรู เพียงปรายหางตามองเล็กน้อย “เจ้าจำบุรุษที่มากับข้าเมื่อครู่ได้หรือไม่ ต่อไปเราสองคนติดต่อกันผ่านเขา”

         “เมิ่งหรูทราบแล้วเจ้าค่ะ” ถางเมิ่งหรูมองส่งผู้มีพระคุณจนลับตา นางไม่รู้ชีวิตในวันข้างหน้าของตนจะเป็นเช่นไร ดีหรือร้าย มีโชคหรือมีเคราะห์ ทว่าสิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจ นั่นคือตราบใดที่นางจงรักภักดีต่อสตรีผู้นี้ คำว่าตกต่ำจะไม่มากล้ำกราย ส่วนลึกภายในจิตใจบอกนางเช่นนี้

         “คุณหนู คุณหนูคิดทำอะไรกันแน่เจ้าคะ จื่อหรานรู้สึกเหมือนคุณหนูตั้งใจมาช่วยนาง คุณหนูไปรู้จักนางตั้งแต่ยามใด อีกอย่างในเมื่อช่วยแล้ว เหตุใดยังส่งนางเข้าหออวี้เหยา คุณหนูรู้จักชินอ๋องได้อย่างไร ไม่เพียงรู้จัก ยังรู้อีกด้วยว่าเขาเป็นคนไม่ดี ถึงจื่อหรานไม่รู้จักชินอ๋อง ชื่อเสียงดีงามของเขากลับพอได้ยินจากชาวบ้านยามเดินตลาดอยู่บ้าง ไฉนคุณหนูถึงเห็นต่างจากคนทั่วไป” จื่อหรานรัวคำถามใส่หลิวหมิงหย่วนเป็นชุดหลังเดินมาได้ครึ่งทาง ความกังวลมากมายฉายชัดบนใบหน้า หวาดกลัวคุณหนูพาตัวเองเข้าสู่อันตราย นางมองแผ่นหลังผู้เป็นนายไม่ต่างจากกำลังมองคนแปลกหน้า เวลาเพียงครึ่งวัน เหตุใดถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ครั้นนึกถึงภาพการจ้วงแทงปิ่นปักผมบนมือหัวหน้าอันธพาล ขนในกายพลันตั้งชัน หลั่งเหงื่อเย็นทั่วแผ่นหลัง ร่างสั่นสะท้านเย็นยะเยือกถึงไขกระดูก

         คงไม่ใช่ถูกภูตผีปีศาจเข้าสิงร่างหรอกนะ?