ไฉนเหตุการณ์ไม่เหมือนเดิม 1

         รถม้าชะลอการเคลื่อนไหวและหยุดลงหน้าจวนหลิวโหว หลิวหมิงหย่วนก้าวเท้าลงจากรถม้าพลันชะงักครั้นเห็นทหารกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวตลอดสองข้างทางตั้งแต่บันไดจนถึงประตูเข้าจวน

         ไฉนมีทหารมากมายปานนี้?

         “คุณหนู ที่จวนเกิดเรื่องใช่หรือไม่ ทหารถึงได้เต็มไปหมด” จื่อหรานกระซิบถามยามเห็นทหารหน้าตาขึงขังยืนแผ่กลิ่นอายดุดันน่ากลัว นางเอาตัวเข้าขวางหน้าผู้เป็นนาย ด้วยกลัวคนเหล่านั้นจะทำอันตรายคุณหนู “พวกเจ้าเป็นใคร เหตุใดมาอยู่ที่หน้าจวนหลิวโหว” หัวใจจื่อหรานเต้นรัวเร็วราวกลองศึกยามเอ่ยคำถามนี้ออกไป

         หลิวหมิงหย่วนทั้งขำทั้งเอ็นดูกับท่าทางปกป้องนายของจื่อหราน เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่กลับฝืนทำใจกล้าออกมาปกป้องนาง ดวงตากระจ่างใสดุจห้วงดารามองสำรวจการแต่งกายของทหารแปลกหน้า หลังพิจารณาเรียบร้อยจึงเดินขึ้นหน้าสลับตำแหน่งกับจื่อหราน “พวกเจ้าเป็นทหารในกองทัพหลิวโหวใช่หรือไม่”

         “หลิวโหว?” จื่อหรานเอียงคอมุ่นคิ้ว “ทหารของท่านโหวจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ พวกเขาสมควรอยู่ที่ชายแดนถึงจะถูก”

         “ถูกต้อง พวกข้าคือทหารใต้สังกัดหลิวโหว ไม่ทราบแม่นางน้อยคือ...” ทหารผู้หนึ่งที่คล้ายจะเป็นหัวหน้ามองหลิวหมิงหย่วนอย่างพิจารณา เก็บกลิ่นอายคุกคามดุดันลงชั่วคราว

         ทันทีที่ได้ยินว่าพวกเขาคือทหารใต้สังกัดบิดา หัวใจหลิวหมิงหย่วนบังเกิดความกระวนกระวาย นั่นเพราะชาติก่อนไม่มีเหตุการณ์นี้ บิดายกทัพไปปราบศัตรูที่ชายแดน หลงเหลือทหารไว้สำหรับคุ้มครองครอบครัวจำนวนหนึ่ง นอกนั้นล้วนติดตามไปชายแดนจนหมด ไฉนชาตินี้มีทหารใต้บังคับบัญชาของบิดาโผล่มาได้

หลิวหมิงหย่วนจำได้ดี กว่าบิดาจะชนะศึกและเดินทางกลับเมืองหลวง นางก็ตกหลุมรักอู๋ซั่วหยางจนยากถอนตัว กลายเป็นหนึ่งในหมากบนกระดานของเขาอย่างสมบูรณ์

         หากตอนนั้นหลิวโหย่งหลินกลับมาก่อนหลิวหมิงหย่วนพบอู๋ซั่วหยาง เรื่องราวอาจพลิกผันไม่เลวร้ายถึงขั้นยากแก้ไข แต่ไหนแต่ไรหลิวโหย่งหลินไม่เคยมีความคิดให้หลิวหมิงหย่วนแต่งเข้าราชวงศ์ ครั้นเห็นอู๋ซั่วหยางเข้าใกล้บุตรสาวหวังผูกสัมพันธ์ แน่นอนว่าเขาต้องเป็นคนแรกที่ออกมาขัดขวาง ถึงหลิวหมิงหย่วนดื้อรั้นเอาแต่ใจ ทว่าความกตัญญูต่อบุพการีล้วนมีเต็มเปี่ยม โดยเฉพาะบิดาที่รักและหวงแหนนางราวไข่มุกในอุ้งมือ ขอเพียงบิดาเอ่ยว่า ‘ไม่!’ หลิวหมิงหย่วนต้องปฏิบัติตามไม่มีข้อยกเว้น

         น่าเสียดายที่ยามหลิวโหย่งหลินกลับมานั้น บุตรสาวได้ถูกความรักบดบังดวงตาจนมืดบอด ทุกลมหายใจมีเพียงอู๋ซั่วหยาง ลืมเลือนคำว่ากตัญญูซึ่งยึดมั่นมาโดยตลอด ต่อให้มีใจอยากห้ามปราม กลับสิ้นไร้หนทางเกลี้ยกล่อมคนมัวเมาหลงในรัก

         “นี่คือคุณหนูรองหลิว บุตรสาวของท่านโหวหลิวโหย่งหลิน” เป็นจื่อหรานที่ออกมาตอบคำถามแทนคุณหนูหลังจากเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบคล้ายตกอยู่ในภวังค์ ซึ่งวันนี้นางเห็นหลายครั้งหลายหนจนไม่รู้สึกประหลาดใจอันใดแล้ว

         นายทหารผู้เป็นหัวหน้าจากเดิมที่มีท่าทีแข็งกร้าวดุดันอยู่บ้างแปรเปลี่ยนเป็นนอบน้อมทันทีที่ได้รู้ฐานะสตรีตรงหน้า “ที่แท้เป็นคุณหนูรอง ขออภัยที่ผู้น้อยเสียมารยาท” ชายหนุ่มรูปร่างกำยำล่ำสันตามแบบฉบับนักรบประสานมือคารวะ

         จิตวิญญาณหลิวหมิงหย่วนจมดิ่งสู่ห้วงเหวลึก ลูกน้องที่ควรช่วยผู้เป็นนายรบกับข้าศึกที่ชายแดนมาโผล่ที่เมืองหลวง สาเหตุนั้นมีอยู่ไม่มาก ไม่ใช่ข่าวดีก็ต้องเป็นข่าวร้าย ซึ่งข่าวดีอย่างการชนะศึกไม่ได้อยู่ในช่วงเวลานี้

         “ท่านพ่อ” หลิวหมิงหย่วนรู้สึกว่าการพูดครั้งนี้ช่างยากลำบากเหลือเกิน หากการกลับมาแก้แค้นของนางต้องแลกด้วยชีวิตของคนที่รักและต้องการปกป้อง เช่นนั้นจะมีประโยชน์อะไร

         เนื้อตัวสั่นเทา ดวงหน้าซีดขาว ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ขอบตากับจมูกแดงเรื่อ อาการเหล่านี้ทำให้นายทหารผู้เป็นหัวหน้าทราบความคิดของคุณหนูสูงศักดิ์ ริมฝีปากหยักคลี่รอยยิ้ม ส่งสายตาแห่งความยินดีให้ “คุณหนูรอง ท่านโหวชนะศึกที่ชายแดนแล้ว เพื่อให้ทันวันปักปิ่นของคุณหนูรอง ท่านโหวเร่งรุดควบม้าทั้งวันทั้งคืนไม่หยุดพัก เวลานี้อยู่ด้านใน” ฝ่ามือหยาบกระด้างจากการจับดาบมานานผายไปยังประตูจวน “คุณหนูรอง รีบเข้าไปหาท่านโหวเถิด”

         หัวใจที่แกว่งไกวอยู่บนหน้าผากลับคืนสู่ที่เดิม หยาดน้ำตาแห่งความกังวล โล่งอก ปีติยินดีไหลหลั่งออกมาพร้อมกัน คล้ายดอกสาลี่ต้องสายฝน เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาหลิวโหวต่างตกอยู่ในภวังค์แสนหวาน ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังเสียน้ำตาอยู่แท้ ๆ แต่ทุกคนกลับรู้สึกว่าคุณหนูรองผู้นี้ช่างงดงาม ชวนให้คนอยากทะนุถนอม หากไม่ติดอีกฝ่ายมีฐานะสูงส่ง พวกเขาคงยื้อแย่งเข้าไปเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนใสให้แล้ว

         ตรากตรำกรำศึกมาสามปี เช้าจรดค่ำล้วนเห็นแต่บุรุษ ม้าศึก ศัตรู ธารเลือด เถ้ากระดูก ชวนให้จิตใจหดหู่เหลือเกิน ครั้นมีเทพธิดามาอยู่เบื้องหน้า ไม่ว่าใครก็อดใจไม่ไหวที่จะจ้องมองจนเกิดคำว่าเสียมารยาท

         จื่อหรานออกมายืนเท้าสะเอวเบื้องหน้าผู้เป็นนาย “พวกเจ้าจะจ้องมองคุณหนูของข้าอย่างไร้มารยาทเช่นนี้อีกนานเพียงใด ช่างน่ารังเกียจเสียจริง บุตรสาวผู้บังคับบัญชาก็ไม่เว้น ประเดี๋ยวข้าจะฟ้องท่านโหวให้ลงโทษด้วยการควักลูกตาพวกเจ้า โทษฐานแสดงกิริยาหยาบคายต่อคุณหนู”

         เหล่าทหารเห็นท่าทางดุร้ายราวแม่เสือของจื่อหรานพลันได้สติ รีบค้อมกายประสานมือขอโทษหลิวหมิงหย่วนเป็นทิวแถว “ขอคุณหนูรองโปรดอภัยให้ความไร้มารยาทของพวกเรา” บรรดาชายหนุ่มวัยฉกรรจ์รออยู่นานกลับไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ ครั้นเงยหน้าขึ้น เบื้องหน้าพลันว่างเปล่าไร้เงาคน หางตาเหลือบเห็นแผ่นหลังบอบบางหายลับเข้าไปหลังประตูจวน ลืมเลือนหลักการวางตัวของสตรีชนชั้นสูงไปจนสิ้น