LOGINShare
พิธีปักปิ่น ย่างก้าวสู่การเป็นหญิงสาว 1
publish date:
2026-03-28 11:38:08ออกจากโถงรับรอง หลิวหมิงหย่วนพาจื่อหรานลัดเลาะตามระเบียงทางเดินมุ่งตรงสู่เรือนพำนัก ตลอดทางสองนายบ่าวพูดคุยกันอย่างสนิทสนม จวบจนถึงประตูวงเดือนก่อนเข้าลานเรือน ความสัมพันธ์ถึงค่อยเปลี่ยนเป็นห่างเหินเย็นชา หลิวหมิงหย่วนทำหน้าบึ้งตึงจิกตาดุใส่จื่อหราน ส่วนจื่อหรานก้มหน้าก้มตาวางท่าขลาดเขลา ทั้งสองทำเช่นนี้เพราะทราบดี ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูวงเดือนจะพบเจอผู้ใด
เป็นไปตามคาด ลี่ลี่ที่รออยู่นานแล้วถลันตัวเข้าหาหลิวหมิงหย่วนอย่างรวดเร็ว “คุณหนู คุณหนูไปที่ใดมาเจ้าคะ เหตุใดถึงไม่ให้ลี่ลี่ติดตามไปรับใช้ จื่อหรานโง่งมมือเท้าเชื่องช้า รังแต่จะทำคุณหนูไม่สบอารมณ์”
หลิวหมิงหย่วนหลุบตามองมือที่เกาะแขนตนอย่างนึกรังเกียจและขยะแขยง ทว่าจำต้องฝืนแสดงมิตรไมตรี อีกฝ่ายยังมีประโยชน์ ต้องเก็บไว้ข้างกายสักระยะ “เจ้าพูดถูก ข้าไม่น่าพานางไปจริง ๆ โง่งมไม่ได้เรื่องตั้งแต่เด็กยันโต กลับเข้าเรือนกัน ข้าเพิ่งถูกท่านแม่ดุมา ส่วนเจ้า!” ปรายตาไปยังจื่อหราน “ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า”
ลี่ลี่เห็นจื่อหรานถูกขับไล่ไม่ต่างจากสุนัขตัวหนึ่งพลันเหยียดยิ้มสาสมใจ แค่นเสียงเยาะหยันให้คราหนึ่งก่อนพาหลิวหมิงหย่วนกลับเข้าเรือน “คุณหนูไปที่ใดมาเจ้าคะ ลี่ลี่ถามสาวใช้ในเรือนกลับไม่มีผู้ใดทราบ”
“ข้าไปตามหาเจ้าที่ร้านอาภรณ์ เจ้าของร้านบอกว่าเจ้ากลับไปแล้ว”
ลี่ลี่ฉีกยิ้มประจบกลบเกลื่อนร่องรอยบางอย่างในดวงตา “คุณหนูพบท่านโหวหรือยังเจ้าคะ ไม่น่าเชื่อว่าท่านโหวจะกลับมาทันพิธีปักปิ่นคุณหนู ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าสถานการณ์ที่ชายแดนค่อนข้างตึงเครียด ผ่านไปไม่ทันไรก็สามารถกำราบศัตรูได้แล้ว ท่านโหวช่างเก่งกาจสมเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่”
“พบแล้ว เย็นนี้ข้าจะทำอาหารให้ท่านพ่อ เจ้าช่วยไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาดให้ข้าที” หลิวหมิงหย่วนแสร้งมองไม่เห็นท่าทีมีพิรุธของลี่ลี่ ในใจลอบทบทวนเรื่องราวในอดีต
“คุณหนูทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ” ใบหน้าลี่ลี่ตื่นตะลึง ประหนึ่งเห็นภูตผีมาหลอกหลอนยามท้องฟ้าสว่างไสว นางรับใช้คุณหนูตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ว่าอีกฝ่ายทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนอกจากชี้นิ้วสั่งข้ารับใช้ “ไฉนลี่ลี่ถึงไม่รู้ ทั้งยังไม่เคยเห็นคุณหนูร่ำเรียนมาก่อน”
หลิวหมิงหย่วนยิ้ม “ทำไม่เป็นก็หัดเรียนกับแม่ครัว ทำไม? ข้าจะทำอาหารให้บิดากินไม่ได้เชียวหรือ”
ทั้งที่ใบหน้าผู้เป็นนายมีรอยยิ้ม ลี่ลี่กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น นางสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป ซึ่งอธิบายไม่ถูกว่าคืออะไร “บุตรทำอาหารให้บิดามารดาเป็นเรื่องดี กระนั้นตอนฮูหยินให้คุณหนูเรียนทำอาหาร คุณหนูมิใช่หาเหตุผลมาหลบเลี่ยง บอกว่าไม่อยากให้เนื้อตัวมีกลิ่นควันและคราบเหงื่อไคลยามอยู่หน้าเตา ไฉนตอนนี้...”
“บัดนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ลี่ลี่ เจ้าเป็นสาวใช้ที่เข้าใจข้าที่สุด อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ”
น้ำเสียงแข็งกระด้างของคุณหนูเจ้าอารมณ์ยามพบเจอเรื่องขัดใจลบเลือนความรู้สึกแปลกประหลาดในใจลี่ลี่ ต่อให้พยายามเปลี่ยนแปลงตนเองเพียงใด สุดท้ายก็ยังเป็นคุณหนูนิสัยเสียคนเดิม ริมฝีปากลอบเหยียดยิ้มดูแคลน ดวงตามีประกายชิงชัง “ลี่ลี่ทราบแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูต้องการวัตถุดิบอะไรโปรดบอก ลี่ลี่จะออกไปหาซื้อมาให้เดี๋ยวนี้”
ทุกอากัปกิริยาอันไม่เหมาะสมของลี่ลี่อาจรอดพ้นสายตาหลิวหมิงหย่วน แต่มิอาจรอดพ้นสายตาจื่อหรานที่แอบอยู่มุมหนึ่ง อารมณ์โกรธเคืองแทนผู้เป็นนายส่งผลให้ดวงตาใสซื่อถมึงทึง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลี่ลี่แสดงท่าทีไม่เคารพนับถือคุณหนูของนาง
เดรัจฉานไม่รู้จักบุญคุณคน!
จื่อหรานก่นด่าในใจพลางดูความเคลื่อนไหวภายในห้องต่อเงียบ ๆ ด้วยนิสัยของคุณหนู ครั้นทราบตัวตนที่แท้จริงของลี่ลี่ แน่นอนไม่มีทางปล่อยคนเช่นนี้ไว้นาน อยู่ที่ว่าจะลงมือเมื่อใดเท่านั้น
“คุณหนู นี่คืออาภรณ์ที่คุณหนูจะใช้สวมใส่ในวันปักปิ่นเจ้าค่ะ” ลี่ลี่เปิดกล่องอาภรณ์ที่ตนเพิ่งไปรับกลับมา
อาภรณ์สีแดงเพลิงปักดิ้นทองปรากฏเบื้องหน้า หลิวหมิงหย่วนยกมือขึ้นลูบไล้ ชาติก่อนอาภรณ์ชุดนี้คือความภาคภูมิใจของนาง เพราะนางเป็นคนออกแบบลวดลายและรูปแบบการตัดเย็บทั้งหมดด้วยตนเอง ถึงได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูที่ไม่ได้เรื่อง แต่เรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์กับเครื่องประดับที่ใช้เสริมความโดดเด่นไม่เป็นสองรองผู้ใด เวลานั้นนางคาดหวังให้ตนเองเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในงาน สุดท้าย...
ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มยามนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ หลิวหมิงหย่วนช้อนตามองลี่ลี่ด้วยสายตายากแท้หยั่งถึง หยัดตัวลุกจากเก้าอี้ไปยังโต๊ะยาวริมผนัง หยิบแท่งหมึกมาฝน นำปลายพู่กันจุ่มลงไป ทุกท่วงท่าสง่างามสมเป็นคุณหนูผู้มีชาติตระกูล ต่างจากก่อนหน้าที่ผู้ใดเห็นเป็นต้องคิดว่านางคือเด็กข้างถนนที่ท่านโหวกับฮูหยินเก็บมาเลี้ยง
หลังจรดปลายพู่กันเขียนสิ่งที่ต้องการเรียบร้อย หลิวหมิงหย่วนหยิบกระดาษขึ้นมาเป่าให้หมึกแห้งก่อนยื่นส่งให้ลี่ลี่ “เจ้าไปตลาดหาซื้อของตามนี้”
ลี่ลี่กวาดตามองผ่าน ๆ รอบหนึ่ง “คุณหนูลองสวมใส่อาภรณ์ก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ หากมีจุดที่ต้องแก้ไข ลี่ลี่จะได้นำไปให้เถ้าแก่ร้านอันฝูปรับแก้”
“ไม่ต้องหรอก ข้าเชื่อมือเถ้าแก่ร้านอันฝู เจ้ารีบไป ประเดี๋ยวจะกลับมาไม่ทันข้าเตรียมมื้อเย็นให้ท่านพ่อ ข้าจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบเหล่านี้ในการทำอาหาร”
หลังลี่ลี่จากไป หลิวหมิงหย่วนได้เรียกจื่อหรานซึ่งซ่อนตัวอยู่ให้ออกมา กระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูที่ทำให้อีกฝ่ายยิ่งฟังยิ่งงุนงง กระนั้นก็ไม่กล้าถามไถ่ให้มากความ
“บอกเถ้าแก่เรื่องเงินไม่สำคัญ ขอเพียงทำให้เสร็จตามกำหนด” หลิวหมิงหย่วนกำชับเสียงเรียบ จากนั้นยื่นกล่องอาภรณ์ให้จื่อหราน “รีบไป ระวังอย่าให้ลี่ลี่เห็นเจ้า”
จื่อหรานพยักหน้ารับแบบงง ๆ แล้วก็เดินจากไปแบบงง ๆ
Latest chapter
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ส่งท้าย
เสียงหัวเราะสดใสแว่วดังตามลมมาเป็นระยะ ๆ ในศาลารับลมยามคิมหันต์มาเยือน ปรากฏภาพเด็กน้อยสามคนกำลังนั่งล้อมวงสนทนา คนแรกเป็นเด็กชายวัยเก้าขวบ ยิ่งโตเค้าโครงความหล่อเหลายิ่งเด่นชัด อีกสองคนเป็นเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มวัยห้าขวบ เวลานี้ทั้งสามนั่งดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นอย่างเอร็ดอร่อย “น้ำบ๊วยที่มารดาพี่จื่อเทียนทำอร่อยมาก” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังเช็ดคราบน้ำบ๊วยที่เลอะตามปากเรียบร้อยแล้ว มีคนชื่นชมมารดา เด็กที่ใดจะไม่ภาคภูมิใจ ซ่งจื่อเทียนในฐานะที่เป็นเด็กผู้ชายเพียงคนเดียวยืดอกขึ้น พูดว่า “ไม่ใช่เพียงน้ำบ๊วยที่อร่อย ท่านแม่ของพี่จื่อเทียนยังทำอาหารอร่อยอีกด้วย เย็นนี้น้องหยุนหรงเตรียมลิ้มรสได้เลย ไม่ง่ายที่พวกเราสามครอบครัวจะมารวมตัวกัน ดังนั้นท่านแม่พี่จื่อเทียนจึงลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง” ดวงตาเด็กหญิงเปล่งประกาย ปรบมือชอบใจพลางลูบท้อง “เย็นนี้หยุนหรงจะกินให้พุงแตกทีเดียวเชียว” ซ่งจื่อเทียนยิ้มเอ็นดู ยื่นมือไปเล่นมวยผมที่มัดเป็นจุกคล้ายซาลาเปาสองก้อนบนศีรษะเจิ้งหยุนหรง หยุนหรงหรือเจิ้งหยุนหรง เป็นบุตรสาวของเจิ้งเหวินเสียนกับสุ่ยหนิง เว
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ครอบครัวสมบูรณ์6
ความสัมพันธ์ของคนในราชวงศ์ลึกลับซับซ้อน เดี๋ยวรักใคร่ เดี๋ยวชิงชัง เดี๋ยวห่วงใย เดี๋ยวหลอกใช้ เดี๋ยวให้อภัย เดี๋ยวทำลายล้าง สรุปแล้วจริงใจหรือเสแสร้ง คงมีเพียงเจ้าตัวที่แจ่มแจ้ง บานประตูถูกผลักเปิดจากภายนอก ซ่งเทียนเหิงจับมือหลิวหมิงหย่วนเดินเข้าไปในห้อง การประดับตกแต่งและข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้เรียกได้ว่าไม่มีอะไรแตกต่างจากชาติก่อนเลย ยกเว้นภาพหญิงงามที่แขวนโดดเด่นอยู่กลางห้อง หลิวหมิงหย่วนยืนอึ้งกับภาพหญิงงามที่ได้เห็น นางคงไม่เป็นเช่นนี้ถ้ามันไม่ใช่ภาพที่อู๋ซั่วหยางเคยวาดให้นางในชาติก่อน เวลานั้นนางกับเขาแอบนัดพบกันที่สวนท้อนอกเมือง หญิงงามยืนอยู่ใต้ต้นท้อ ส่วนบุรุษหล่อเหลาสะบัดปลายพู่กันร่างความงามทั้งหมดลงบนกระดาษ ไฉนภาพนี้จึงมาอยู่ในห้องนอนของอู๋ซั่วหยาง ทั้งที่ชาตินี้ระหว่างนางกับเขาไม่เคยมีช่วงเวลาเหล่านั้น “ข้าพานางมาตามคำขอของเจ้าแล้ว” สุ้มเสียงซ่งเทียนเหิงที่ดังขึ้นดึงหลิวหมิงหย่วนให้หลุดจากภวังค์ความคิด นางหันไปมองเขา เห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่งจึงมองตาม ภาพที่สะท้อนนัยน์ตาคือเตียงหลังหนึ่ง บนนั้นมีบุรุษรูป
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ครอบครัวสมบูรณ์5
ซ่งเทียนเหิงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนหลิวหมิงหย่วนอย่างโง่งม เรื่องหลิวหมิงหย่วนตั้งครรภ์สายเลือดตระกูลซ่งแน่นอนว่าเขาไม่รู้ ในมือหลิวหมิงหย่วนมีตราคำสั่งที่สามารถสั่งการหน่วยลับของเขา นายหญิงให้เก็บเป็นความลับ ย่อมไม่มีใครไม่กลัวตายเอาไปแจ้งผู้เป็นนาย ระหว่างนายหญิงกับผู้เป็นนาย ใครมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายสูงสุด ทุกคนต่างเห็นอยู่ในสายตา “เทียนเอ๋อร์ของแม่มาได้อย่างไร มิใช่เล่นอยู่ที่เรือนท่านปู่กับท่านย่าหรือ” เห็นแก้มกลมป่องขึ้นสีชมพูดอกท้อ หลิวหมิงหย่วนอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงไป “ท่านย่า มาส่ง ไปแล้ว” ซ่งจื่อเทียนตอบมารดาสั้นง่ายได้ใจความตามประสาเด็กหัดพูด ดวงตากลมโตไร้เดียงสามองบุรุษแปลกหน้า บุรุษแปลกหน้าก็มองเขา ต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน คนหนึ่งมึนงง คนหนึ่งสงสัย “ท่านแม่ ใคร” หลิวหมิงหย่วนเห็นสายตาของสองพ่อลูกพลันหลุดขำ เพราะความหมายที่สื่อออกมาช่างเหมือนกัน นั่นคือ เจ้าเป็นใคร! นางย่อตัวปล่อยบุตรชายให้ยืนบนพื้น ยิ้มอธิบายว่า “เทียนเอ๋อร์ คนผู้นี้คือบิดาที่เจ้าเฝ้าถามถึงทุกวัน ท่านพ่อกลับมาหาเทียนเอ๋อร์แล้ว รีบคารวะท่านพ่อเร็ว” เพราะความสูง
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ครอบครัวสมบูรณ์4
สุ่ยหนิงเข้าใจความคิดหลิวหมิงหย่วน เพราะนางเองก็ไม่ต่างกัน เฝ้ารอให้ชายคนรักกลับมาอย่างปลอดภัย ถึงเจิ้งเหวินเสียนจะเป็นเพียงหมอ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในค่ายคอยดูแลรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าเมื่อใดที่กองทัพแพ้ศึก โอกาสรอดของเขาจะมีสักเท่าไรกันเชียว “แม้ประสบการณ์ในสนามรบของซื่อจื่อจะน้อย ฝีมือและชั้นเชิงด้านกลยุทธ์กลับไม่อ่อนด้อย หลายเดือนมานี้มีแต่ข่าวดีไม่มีข่าวร้าย เจ้าควรวางใจแล้วหันมาดูแลตนเองกับลูก อีกอย่างข้างกายซื่อจื่อก็มีนักรบผู้มากประสบการณ์คอยให้คำชี้แนะ เจ้าคงไม่ได้ลืมบิดาตนเองไปกระมัง” “เพราะมีท่านพ่ออยู่ข้างเขาข้าถึงวางใจ ศึกก่อนหน้านี้ทั้งสองร่วมมือกันจนได้รับชัยชนะ ศึกครั้งนี้ทั้งสองก็ต้องทำได้เช่นกัน ข้ามั่นใจ” ศึกรวมแคว้นไหนเลยจะใช้เวลาเพียงสั้น ๆ วันคืนหมุนเปลี่ยนเวียนผัน นับจากวันนั้นหิมะได้มาเยือนหลิวหมิงหย่วนกับลูกเป็นครั้งที่สี่แล้ว ข่าวการศึกถูกส่งเข้าเมืองหลวงโดยม้าเร็วแปดร้อยหลี่อย่างต่อเนื่อง ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงแคว้นจิ้งการศึกยิ่งเข้มข้น ถึงขั้นผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ กองทัพภายใต้การนำของซ่งเทียนเหิงกับหลิวโหย่งหลิน
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ครอบครัวสมบูรณ์3
ซ่งเทียนเหิงพูดเรื่องลูกหลายครั้งหลายหนแล้ว ดูท่าจะอยากเป็นพ่อคนมากจริง ๆ การไปเยือนประตูผีครั้งนี้ทำให้หลิวหมิงหย่วนค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่ง ชีวิตคนเราไม่แน่นอน เมื่อมีโอกาสก็ควรรีบทำในสิ่งที่อยากทำ อย่าได้รั้งรอจนเป็นเหตุให้ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง บางอย่างเมื่อพลาดไปแล้ว จะมีสักกี่คนที่ได้รับโอกาสหนที่สอง หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวเข้าหาซ่งเทียนเหิง ยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าหล่อเหลา ส่งสายตาเชื้อเชิญอย่างไม่ปกปิด “สงครามเป็นเรื่องยืดเยื้อ สิ้นสุดเมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ แทนที่จะรออย่างไร้จุดหมาย มิสู้ลองดูสักหน ถ้าสวรรค์เมตตา ไม่แน่ท่านอาจประทานตัวแทนความรักให้เราสองคนในคืนนี้ก็เป็นได้” ดวงตาหมาป่าเริ่มเปล่งประกายหื่นกระหาย นานแล้วที่ซ่งเทียนเหิงไม่ได้ใกล้ชิดหลิวหมิงหย่วน ภรรยาเปิดทางให้ขนาดนี้ ผู้ใดจะกล้าชักช้าเสียเวลา จุมพิตเริ่มต้นอย่างร้อนแรงดูดดื่ม สองสามีภรรยาเปรียบเสมือนเปลวไฟที่พร้อมแผดเผากันและกัน ส่งผลให้เลือดลมพลุ่งพล่านยากระงับ หลิวหมิงหย่วนยกตัวขึ้นคร่อมขาซ่งเทียนเหิง สองแขนโอบรัดร่างกำยำ ยื่นทรวงอกอิ่มให้เขาปรนเปรอ ซ่งเทียนเหิงพึงพอใจกับควา
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ครอบครัวสมบูรณ์2
ซ่งเทียนเหิงก้มหน้าให้หน้าผากแตะหน้าผาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาซุกซนของภรรยา “ข้าเป็นเจ้าหนี้ที่ค่อนข้างหน้าเลือด ไม่มีทางยกหนี้ให้ฮูหยินง่าย ๆ หรอก” ไม่รู้ใต้น้ำมีงูตั้งแต่ยามใด มันถึงเลื้อยสำรวจเรือนร่างคนไม่หยุด หลิวหมิงหย่วนรีบจับงูตัวนั้น ก่อนที่มันจะเหิมเกริมไปมากกว่านี้ “บรรดานักรบไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนท่านทุกคนหรือไม่” “ทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อยกเว้น การใช้แรงที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่มีผู้ใดปฏิเสธหรือไม่ต้องการหรอก” เสียงทุ้มนุ่มเริ่มแหบพร่า หลิวหมิงหย่วนคร้านถกเถียงเรื่องพรรค์นี้กับหมาป่าเจ้าเล่ห์ นางเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งพิงหลังกับอกแกร่ง ให้แขนของเขาโอบเอวคอดกิ่ว ผิวพรรณขาวเนียนเมื่อมีตำหนิย่อมโดดเด่นสะดุดตา สายตาซ่งเทียนเหิงจับจ้อง ประทับจุมพิตลงไปแผ่วเบา “ทำให้ฮูหยินพบเจอเรื่องเลวร้าย ต้องโทษสามีที่บกพร่องต่อหน้าที่ ดูแลเจ้าได้ไม่ดีพอ” สัมผัสอ่อนโยนน้ำเสียงนุ่มนวลทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนอบอุ่น ซ่งเทียนเหิงเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่เคยกล่าวโทษหรือตำหนินาง ยินดีให้นางเป็นฝ่ายถูก ส่วนเขาแบกรับความผิดไว้เพียงผู้เดียว “เ
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา กระดานหมากพลิกครั้งแล้วครั้งเล่า4
“เจ้าเคยได้ยินเรื่องเจิ้งปั๋วปราบต้วนในเมืองเยียน[1]หรือไม่ พี่ชายข้าคือเจิ้งจวงกง ส่วนข้าคือก้งซูต้วน เขารู้เห็นจิตใจมักใหญ่ใฝ่สูงของข้า ทว่าแสร้งปล่อยปละละเลยเหมือนคนเลอะเลือน ความจริงแล้วเขาหาใช่ฮ่องเต้ผู้มีจิตใจเมตตาอันใด สิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอดคือเหตุผลที่จะใช้สังหารข้า บัดนี้ข้ากลายเป
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา กระดานหมากพลิกครั้งแล้วครั้งเล่า2
หลิวหมิงหย่วนจากไปแล้ว เหออิ้งอี๋จึงขอตัวเช่นกัน เนื่องจากกระโจมที่เตรียมไว้ให้อู๋ซั่วหยางถูกผู้อื่นยึดครอง เหอหงเชาจึงเชิญเขาไปสนทนาที่กระโจมตนเองแทน “ท่านอ๋อง ข้อตกลงความร่วมมือระหว่างเราสองคน หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ลืม” เหอหงเชาเปิดบทสนทนาทันทีที่นั่งลง เรื่องที่อู๋ซั่วหยางมีใจให้
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา ปิดบัญชีหนี้แค้นไปอีกหนึ่ง4
ซุนกงกงได้ยินดังนั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจ ครั้นต้องการถามให้รู้เรื่อง กลับหาจุดเริ่มต้นของคำถามไม่ได้ ราวเขากับนางกำลังพูดกันคนละเรื่อง “เจ้าไม่เข้าใจสิ่งที่ข้าพูดกระมัง” หลิวหมิงหย่วนเอ่ยขึ้นเพราะอ่านความคิดฝ่ายตรงข้ามออก “ข้าช่วยไขความกระจ่างเพิ่มให้ดีหรือไม่ เพื่อที่เจ้าจะได้ตายตาหลั
ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา คลื่นลมเริ่มก่อตัว2
เกาซีเหมิงสายตาเลื่อนลอยขณะมองอู๋ซั่วหยาง สามวันมานี้นางเห็นเขาปรากฏตัวตรงหน้านับไม่ถ้วน ทว่ายามเอื้อมมือไขว่คว้า พระสวามีที่นางคิดถึงกลับกลายเป็นหมอกควันที่มิอาจจับต้องได้ อู๋ซั่วหยางทิ้งตัวลงนั่งขอบเตียง วางมือข้างหนึ่งบนมือเกาซีเหมิง “ได้ยินว่าพระชายาเฝ้ารอข้า ข้าจึงรีบทิ้งงานม
You May Also Like
บ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.8K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K viewsชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.6K viewsเกิดใหม่ทั้งทีได้ลูกมาสองแถมสามีอีกหนึ่งคน
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์63.8K viewsท่านละกิเลสอย่างไร ไฉนจึงได้แต่งข้าเป็นฮูหยิน
moonlight -mini25 viewsรอวันดอกวสันต์เบ่งบาน
ม่านอวี้166 viewsสตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก
ปกแดง293 viewsด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)257 views
