Masukสามวันถัดมา ในที่สุดก็ถึงวันปักปิ่นของหลิวหมิงหย่วน หญิงสาวตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่เช้า จวบจนสวมใส่อาภรณ์เรียบร้อย ลี่ลี่ที่ถูกใช้ให้ไปสำรวจสถานที่จัดงานถึงกลับมา ทันทีที่เห็นคุณหนูในอาภรณ์สีเรียบแต่ดูดี นางถึงกับยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูพักใหญ่
สตรีชุดฟ้าครามปักลายเมฆมงคลสะท้อนม่านตา เสมือนท้องนภาอันกว้างใหญ่มีก้อนเมฆเคลื่อนคล้อยยามเยื้องย่าง หลิวหมิงหย่วนในวันนี้ไม่ได้งดงามเหมือนเปลวเพลิงร้อนแรงเฉกเช่นอดีต แต่เป็นความงดงามที่ใสบริสุทธิ์ดุจสายน้ำกลางหุบเขา
ลี่ลี่ยกชายกระโปรงก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้ามา จากนั้นกระชากหวีจากมือจื่อหราน ผลักอีกฝ่ายจนกระเด็นไปด้านหลังหลายก้าว “ข้าทำเอง”
หลิวหมิงหย่วนมองจื่อหรานผ่านคันฉ่องด้วยสายตาห่วงใย หลายครั้งหลายหนที่นางต้องทนมองอีกฝ่ายถูกลี่ลี่กลั่นแกล้งรังแกโดยไม่สามารถออกหน้าช่วยเหลือได้
‘อดทนไว้หลิวหมิงหย่วน ผ่านวันนี้ไปก็ไม่ต้องเสแสร้งอีกแล้ว’
เห็นจื่อหรานส่งสายตากลับว่าไม่เป็นไร หลิวหมิงหย่วนจึงค่อยวางใจปล่อยลี่ลี่กำเริบเสิบสานโดยไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังจะได้รับต่อไป
“คุณหนู ไฉนสวมชุดนี้เล่าเจ้าคะ ลี่ลี่ว่าอาภรณ์สีจืดชืดไม่เหมาะกับคุณหนู มิสู้กลับไปผลัดเปลี่ยนเป็นชุดเดิมที่ได้ตระเตรียมไว้ รับรองคุณหนูของลี่ลี่ต้องโดดเด่นที่สุดในงาน วันนี้ฮูหยินจากจวนต่าง ๆ พาลูกหลานที่เป็นบุรุษมาร่วมงานมากมาย หรือคุณหนูไม่อยากเป็นสตรีที่งดงามตราตรึงใจพวกเขา” ลี่ลี่พูดขึ้นขณะลงมือหวีผมนุ่มสลวยให้ผู้เป็นนาย นิสัยอีกฝ่ายเป็นพวกชอบเรียกร้องความสนใจ ต้องการเป็นจุดเด่นของผู้คน นางจึงใช้เหตุผลนี้มาเป็นข้ออ้างให้ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์
“แล้วเหตุใดข้าต้องอยากงดงามตราตรึงใจพวกเขา งานวันนี้คือการปักปิ่นของข้า รวมถึงเลี้ยงต้อนรับท่านพ่อ ไม่ใช่งานเลี้ยงหาคู่หรือเลือกคู่ อีกอย่าง” หลิวหมิงหย่วนปรายหางตา “เจ้าแน่ใจว่าอยากให้ข้าเป็นสตรีที่โดดเด่นที่สุดในงาน”
ถ้อยคำเสมือนจริงเสมือนล้อเล่นทำมือที่หวีผมของลี่ลี่ชะงักค้าง ครั้นมองผ่านคันฉ่องเห็นผู้เป็นนายหลับตา ดวงหน้ามีรอยยิ้มประดับ หัวใจที่เต้นรัวเร็วจึงกลับมาสงบ
นับตั้งแต่วันที่คุณหนูออกจากจวนโดยไม่มีนางติดตามครานั้น คำพูดกึ่งจริงกึ่งล้อเล่นเช่นนี้มักมีมาเป็นระยะ ๆ ลี่ลี่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปเห็นอะไรมาหรือไม่ แต่ด้วยนิสัยเจ้าอารมณ์ไร้ความปรานี หากเห็นจริง เป็นไปได้ยากที่จะอดทนอดกลั้นมาถึงตอนนี้
“คุณหนูล้อลี่ลี่เล่นอีกแล้ว ลี่ลี่จงรักภักดีต่อคุณหนู ย่อมต้องอยากเห็นคุณหนูโดดเด่นในสายตาผู้คน”
จื่อหรานที่อยู่ด้านหลังลอบเบะปาก รู้สึกสะอิดสะเอียนต่อการกระทำหน้าอย่างลับหลังอย่างของสาวใช้ร่วมเรือนผู้นี้ยิ่ง
เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาสงบนิ่งไร้ริ้วคลื่นทำให้คนยากคาดเดาอารมณ์รวมถึงความคิด “ข้าซาบซึ้งใจในความจงรักภักดีของเจ้า มีโอกาสเมื่อใดต้องตอบแทนอย่างงาม”
ดวงตาลี่ลี่เปล่งประกายยามนึกถึงของรางวัล นางอยู่กับหลิวหมิงหย่วนมาหลายปี รางวัลที่ได้รับมากมายเสียจนสามารถนำมาไถ่ตัวจากสัญญาทาส พาตนเองออกไปใช้ชีวิตอย่างที่ใจปรารถนา ทว่าที่ยังรั้งอยู่เพราะอยากกอบโกยให้ได้มากที่สุด เจ้านายโง่เขลาทั้งยังหูเบา พูดอะไรก็เชื่อใช่หาได้ง่าย ๆ อยู่ตักตวงอีกสักพักไม่ถือเป็นเรื่องเสียหาย
“เช่นนั้นลี่ลี่ไปนำอาภรณ์มาให้ผลัดเปลี่ยนนะเจ้าคะ”
“ไม่จำเป็น ผู้อื่นมองข้าเช่นไรไม่สำคัญ ข้าใส่ใจเพียงสายตาคนในครอบครัวเท่านั้น ชุดนี้ดีแล้ว ให้ความรู้สึกสบายตายามจ้องมอง”
“แต่...”
หลิวหมิงหย่วนตวัดตา ส่งความเย็นชาที่ไม่เคยใช้กับลี่ลี่มาก่อนเพื่อบอกให้นางหุบปาก จากนั้นหลับตาคิดใคร่ครวญเหตุการณ์ในชาติก่อน ส่วนลึกภายในจิตใจกำลังยุ่งเหยิงดุจใยปอ
ตระกูลหลิวถือเป็นตระกูลใหญ่ที่มีคุณงามความดีต่อแผ่นดินนับไม่ถ้วน ทั้งบุตรสาวคนโตยังดำรงตำแหน่งมารดาแผ่นดิน ฮ่องเต้จึงให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ชาติก่อนบิดานางติดพันการศึกที่ชายแดนไม่ได้มาร่วมงานสำคัญอย่างพิธีปักปิ่น จึงทรงมีพระเมตตาส่งชินอ๋องผู้เป็นพระอนุชามาร่วมงาน นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้นางพาตระกูลหลิวสู่หายนะ
ชาตินี้บิดานางกลับมาแล้ว ฮ่องเต้ไม่น่ามีราชโองการส่งอู๋ซั่วหยางมาร่วมงานอีก แต่ไหนแต่ไรตระกูลหลิวไม่เคยไปมาหาสู่จวนชินอ๋อง แน่นอนว่ารายชื่อแขกที่เชิญมาร่วมงานวันนี้ไม่มีเขา ขณะเดียวกัน หากอู๋ซั่วหยางมีจุดประสงค์มุ่งร้ายมาที่นางกับตระกูลหลิว เขาต้องหาข้ออ้างในการมาร่วมงานอย่างไม่ต้องสงสัย
ใจหนึ่งอยากหลบเลี่ยง ทว่าอีกใจกลับต้องการเผชิญหน้า นั่นเพราะหลังจากที่นางกับอู๋ซั่วหยางได้ผูกสัมพันธ์กันในวันนี้ จดหมายเตือนของบุรุษนิรนามจะปรากฏ หากนางเปลี่ยนชะตาไม่ยุ่งเกี่ยวกับอู๋ซั่วหยาง คนผู้นั้นจะหายไปด้วยหรือไม่
คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจหลิวหมิงหย่วนพลันปวดแปลบ ดวงหน้างดงามที่บรรจงแต่งแต้มอย่างประณีตมีร่องรอยกังวลกลัดกลุ้ม
“คุณหนู ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ”
เสียงสาวใช้นางหนึ่งที่หน้าประตูปลุกสติหลิวหมิงหย่วนให้กลับคืน นางลืมตาขึ้นหลังขจัดความว้าวุ่นจนอารมณ์กลับมาสงบเยือกเย็น “รู้แล้ว” กล่าวจบส่งสัญญาณให้ลี่ลี่หยุดมือที่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับผมของตน
“คุณหนู ลี่ลี่เพิ่งนึกได้ว่าสาวใช้ยกสุราอาหารไม่พอ ลี่ลี่ไปช่วยพวกนางได้หรือไม่”
หลิวหมิงหย่วนมองจื่อหรานคล้ายไม่ตั้งใจ จากนั้นเลื่อนสายตามาหยุดที่ลี่ลี่ซึ่งทำตัวเป็นคนดีมีน้ำใจต่อคนในจวนเป็นครั้งแรก “ไปเถิด ให้จื่อหรานติดตามข้าก็พอ”
ลี่ลี่ยิ้มยินดี “ดูแลคุณหนูให้ดี” ก่อนไปไม่ลืมหันมาออกคำสั่งกับจื่อหราน ส่งสายตาข่มขู่ราวเป็นเจ้านาย ส่วนอีกฝ่ายเป็นข้ารับใช้
สองมือจื่อหรานกำหมัดแน่น นึกอยากลากตัวลี่ลี่ไปตบสั่งสอนหน้าลานเรือนให้รู้ถึงฐานะตนเองสักหน่อย ข้ารับใช้เหมือนกัน แต่กลับชอบวางท่าเป็นสุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ[1]
[1] สุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ หมายถึง แอบอ้างบารมีข่มเหงผู้อื่น
เสียงหัวเราะสดใสแว่วดังตามลมมาเป็นระยะ ๆ ในศาลารับลมยามคิมหันต์มาเยือน ปรากฏภาพเด็กน้อยสามคนกำลังนั่งล้อมวงสนทนา คนแรกเป็นเด็กชายวัยเก้าขวบ ยิ่งโตเค้าโครงความหล่อเหลายิ่งเด่นชัด อีกสองคนเป็นเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มวัยห้าขวบ เวลานี้ทั้งสามนั่งดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นอย่างเอร็ดอร่อย “น้ำบ๊วยที่มารดาพี่จื่อเทียนทำอร่อยมาก” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังเช็ดคราบน้ำบ๊วยที่เลอะตามปากเรียบร้อยแล้ว มีคนชื่นชมมารดา เด็กที่ใดจะไม่ภาคภูมิใจ ซ่งจื่อเทียนในฐานะที่เป็นเด็กผู้ชายเพียงคนเดียวยืดอกขึ้น พูดว่า “ไม่ใช่เพียงน้ำบ๊วยที่อร่อย ท่านแม่ของพี่จื่อเทียนยังทำอาหารอร่อยอีกด้วย เย็นนี้น้องหยุนหรงเตรียมลิ้มรสได้เลย ไม่ง่ายที่พวกเราสามครอบครัวจะมารวมตัวกัน ดังนั้นท่านแม่พี่จื่อเทียนจึงลงมือเข้าครัวด้วยตนเอง” ดวงตาเด็กหญิงเปล่งประกาย ปรบมือชอบใจพลางลูบท้อง “เย็นนี้หยุนหรงจะกินให้พุงแตกทีเดียวเชียว” ซ่งจื่อเทียนยิ้มเอ็นดู ยื่นมือไปเล่นมวยผมที่มัดเป็นจุกคล้ายซาลาเปาสองก้อนบนศีรษะเจิ้งหยุนหรง หยุนหรงหรือเจิ้งหยุนหรง เป็นบุตรสาวของเจิ้งเหวินเสียนกับสุ่ยหนิง เว
ความสัมพันธ์ของคนในราชวงศ์ลึกลับซับซ้อน เดี๋ยวรักใคร่ เดี๋ยวชิงชัง เดี๋ยวห่วงใย เดี๋ยวหลอกใช้ เดี๋ยวให้อภัย เดี๋ยวทำลายล้าง สรุปแล้วจริงใจหรือเสแสร้ง คงมีเพียงเจ้าตัวที่แจ่มแจ้ง บานประตูถูกผลักเปิดจากภายนอก ซ่งเทียนเหิงจับมือหลิวหมิงหย่วนเดินเข้าไปในห้อง การประดับตกแต่งและข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้เรียกได้ว่าไม่มีอะไรแตกต่างจากชาติก่อนเลย ยกเว้นภาพหญิงงามที่แขวนโดดเด่นอยู่กลางห้อง หลิวหมิงหย่วนยืนอึ้งกับภาพหญิงงามที่ได้เห็น นางคงไม่เป็นเช่นนี้ถ้ามันไม่ใช่ภาพที่อู๋ซั่วหยางเคยวาดให้นางในชาติก่อน เวลานั้นนางกับเขาแอบนัดพบกันที่สวนท้อนอกเมือง หญิงงามยืนอยู่ใต้ต้นท้อ ส่วนบุรุษหล่อเหลาสะบัดปลายพู่กันร่างความงามทั้งหมดลงบนกระดาษ ไฉนภาพนี้จึงมาอยู่ในห้องนอนของอู๋ซั่วหยาง ทั้งที่ชาตินี้ระหว่างนางกับเขาไม่เคยมีช่วงเวลาเหล่านั้น “ข้าพานางมาตามคำขอของเจ้าแล้ว” สุ้มเสียงซ่งเทียนเหิงที่ดังขึ้นดึงหลิวหมิงหย่วนให้หลุดจากภวังค์ความคิด นางหันไปมองเขา เห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่งจึงมองตาม ภาพที่สะท้อนนัยน์ตาคือเตียงหลังหนึ่ง บนนั้นมีบุรุษรูป
ซ่งเทียนเหิงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนหลิวหมิงหย่วนอย่างโง่งม เรื่องหลิวหมิงหย่วนตั้งครรภ์สายเลือดตระกูลซ่งแน่นอนว่าเขาไม่รู้ ในมือหลิวหมิงหย่วนมีตราคำสั่งที่สามารถสั่งการหน่วยลับของเขา นายหญิงให้เก็บเป็นความลับ ย่อมไม่มีใครไม่กลัวตายเอาไปแจ้งผู้เป็นนาย ระหว่างนายหญิงกับผู้เป็นนาย ใครมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายสูงสุด ทุกคนต่างเห็นอยู่ในสายตา “เทียนเอ๋อร์ของแม่มาได้อย่างไร มิใช่เล่นอยู่ที่เรือนท่านปู่กับท่านย่าหรือ” เห็นแก้มกลมป่องขึ้นสีชมพูดอกท้อ หลิวหมิงหย่วนอดไม่ได้ที่จะฝังจมูกลงไป “ท่านย่า มาส่ง ไปแล้ว” ซ่งจื่อเทียนตอบมารดาสั้นง่ายได้ใจความตามประสาเด็กหัดพูด ดวงตากลมโตไร้เดียงสามองบุรุษแปลกหน้า บุรุษแปลกหน้าก็มองเขา ต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน คนหนึ่งมึนงง คนหนึ่งสงสัย “ท่านแม่ ใคร” หลิวหมิงหย่วนเห็นสายตาของสองพ่อลูกพลันหลุดขำ เพราะความหมายที่สื่อออกมาช่างเหมือนกัน นั่นคือ เจ้าเป็นใคร! นางย่อตัวปล่อยบุตรชายให้ยืนบนพื้น ยิ้มอธิบายว่า “เทียนเอ๋อร์ คนผู้นี้คือบิดาที่เจ้าเฝ้าถามถึงทุกวัน ท่านพ่อกลับมาหาเทียนเอ๋อร์แล้ว รีบคารวะท่านพ่อเร็ว” เพราะความสูง
สุ่ยหนิงเข้าใจความคิดหลิวหมิงหย่วน เพราะนางเองก็ไม่ต่างกัน เฝ้ารอให้ชายคนรักกลับมาอย่างปลอดภัย ถึงเจิ้งเหวินเสียนจะเป็นเพียงหมอ ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในค่ายคอยดูแลรักษาทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ทว่าเมื่อใดที่กองทัพแพ้ศึก โอกาสรอดของเขาจะมีสักเท่าไรกันเชียว “แม้ประสบการณ์ในสนามรบของซื่อจื่อจะน้อย ฝีมือและชั้นเชิงด้านกลยุทธ์กลับไม่อ่อนด้อย หลายเดือนมานี้มีแต่ข่าวดีไม่มีข่าวร้าย เจ้าควรวางใจแล้วหันมาดูแลตนเองกับลูก อีกอย่างข้างกายซื่อจื่อก็มีนักรบผู้มากประสบการณ์คอยให้คำชี้แนะ เจ้าคงไม่ได้ลืมบิดาตนเองไปกระมัง” “เพราะมีท่านพ่ออยู่ข้างเขาข้าถึงวางใจ ศึกก่อนหน้านี้ทั้งสองร่วมมือกันจนได้รับชัยชนะ ศึกครั้งนี้ทั้งสองก็ต้องทำได้เช่นกัน ข้ามั่นใจ” ศึกรวมแคว้นไหนเลยจะใช้เวลาเพียงสั้น ๆ วันคืนหมุนเปลี่ยนเวียนผัน นับจากวันนั้นหิมะได้มาเยือนหลิวหมิงหย่วนกับลูกเป็นครั้งที่สี่แล้ว ข่าวการศึกถูกส่งเข้าเมืองหลวงโดยม้าเร็วแปดร้อยหลี่อย่างต่อเนื่อง ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงแคว้นจิ้งการศึกยิ่งเข้มข้น ถึงขั้นผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ กองทัพภายใต้การนำของซ่งเทียนเหิงกับหลิวโหย่งหลิน
ซ่งเทียนเหิงพูดเรื่องลูกหลายครั้งหลายหนแล้ว ดูท่าจะอยากเป็นพ่อคนมากจริง ๆ การไปเยือนประตูผีครั้งนี้ทำให้หลิวหมิงหย่วนค้นพบสัจธรรมข้อหนึ่ง ชีวิตคนเราไม่แน่นอน เมื่อมีโอกาสก็ควรรีบทำในสิ่งที่อยากทำ อย่าได้รั้งรอจนเป็นเหตุให้ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง บางอย่างเมื่อพลาดไปแล้ว จะมีสักกี่คนที่ได้รับโอกาสหนที่สอง หลิวหมิงหย่วนหมุนตัวเข้าหาซ่งเทียนเหิง ยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าหล่อเหลา ส่งสายตาเชื้อเชิญอย่างไม่ปกปิด “สงครามเป็นเรื่องยืดเยื้อ สิ้นสุดเมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ แทนที่จะรออย่างไร้จุดหมาย มิสู้ลองดูสักหน ถ้าสวรรค์เมตตา ไม่แน่ท่านอาจประทานตัวแทนความรักให้เราสองคนในคืนนี้ก็เป็นได้” ดวงตาหมาป่าเริ่มเปล่งประกายหื่นกระหาย นานแล้วที่ซ่งเทียนเหิงไม่ได้ใกล้ชิดหลิวหมิงหย่วน ภรรยาเปิดทางให้ขนาดนี้ ผู้ใดจะกล้าชักช้าเสียเวลา จุมพิตเริ่มต้นอย่างร้อนแรงดูดดื่ม สองสามีภรรยาเปรียบเสมือนเปลวไฟที่พร้อมแผดเผากันและกัน ส่งผลให้เลือดลมพลุ่งพล่านยากระงับ หลิวหมิงหย่วนยกตัวขึ้นคร่อมขาซ่งเทียนเหิง สองแขนโอบรัดร่างกำยำ ยื่นทรวงอกอิ่มให้เขาปรนเปรอ ซ่งเทียนเหิงพึงพอใจกับควา
ซ่งเทียนเหิงก้มหน้าให้หน้าผากแตะหน้าผาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาซุกซนของภรรยา “ข้าเป็นเจ้าหนี้ที่ค่อนข้างหน้าเลือด ไม่มีทางยกหนี้ให้ฮูหยินง่าย ๆ หรอก” ไม่รู้ใต้น้ำมีงูตั้งแต่ยามใด มันถึงเลื้อยสำรวจเรือนร่างคนไม่หยุด หลิวหมิงหย่วนรีบจับงูตัวนั้น ก่อนที่มันจะเหิมเกริมไปมากกว่านี้ “บรรดานักรบไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเหมือนท่านทุกคนหรือไม่” “ทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อยกเว้น การใช้แรงที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่มีผู้ใดปฏิเสธหรือไม่ต้องการหรอก” เสียงทุ้มนุ่มเริ่มแหบพร่า หลิวหมิงหย่วนคร้านถกเถียงเรื่องพรรค์นี้กับหมาป่าเจ้าเล่ห์ นางเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งพิงหลังกับอกแกร่ง ให้แขนของเขาโอบเอวคอดกิ่ว ผิวพรรณขาวเนียนเมื่อมีตำหนิย่อมโดดเด่นสะดุดตา สายตาซ่งเทียนเหิงจับจ้อง ประทับจุมพิตลงไปแผ่วเบา “ทำให้ฮูหยินพบเจอเรื่องเลวร้าย ต้องโทษสามีที่บกพร่องต่อหน้าที่ ดูแลเจ้าได้ไม่ดีพอ” สัมผัสอ่อนโยนน้ำเสียงนุ่มนวลทำหัวใจหลิวหมิงหย่วนอบอุ่น ซ่งเทียนเหิงเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่เคยกล่าวโทษหรือตำหนินาง ยินดีให้นางเป็นฝ่ายถูก ส่วนเขาแบกรับความผิดไว้เพียงผู้เดียว “เ
รถม้าชะลอการเคลื่อนไหวและหยุดลงหน้าจวนหลิวโหว หลิวหมิงหย่วนก้าวเท้าลงจากรถม้าพลันชะงักครั้นเห็นทหารกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวตลอดสองข้างทางตั้งแต่บันไดจนถึงประตูเข้าจวน ไฉนมีทหารมากมายปานนี้? “คุณหนู ที่จวนเกิดเรื่องใช่หรือไม่ ทหารถึงได้เต็มไปหมด” จื่อหรานกระซิบถามยามเห็นทหารห
น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หลิวหมิงหย่วนโผเข้ากอดจื่อหรานพร้อมร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารระคนรู้สึกผิด “จื่อหราน ข้าขอโทษ เป็นข้าที่เลอะเลือนเอง ถึงไม่เห็นว่าผู้ใดคือหยก ผู้ใดคือกรวดทราย ต่อไปข้าจะไม่ทำตัวไร้เหตุผลเช่นนั้นอีก ไม่ว่าเรื่องใดต้องสอบถามเจ้าให้ชัดเจน
จื่อหรานสะบัดศีรษะขับไล่ความคิดเหลวไหล ตั้งแต่เล็กจนโตนางไม่เคยเชื่อเรื่องเหล่านี้ เพราะหากมีจริง ยามที่นางนั่งอยู่ท่ามกลางซากศพหลังหมู่บ้านถูกศัตรูฆ่าล้างไยจึงไม่เห็น ดวงวิญญาณบิดามารดา ญาติพี่น้อง กระทั่งเพื่อนบ้านที่สนิทสนม ไม่มีผู้ใดมาหาหรือเข้าฝันนางสักคน ทั้งที่ยามมีชีวิตแต่ละคนรักแล
“คุณหนู ท่านเพิ่งช่วยนางจากการถูกขายไปหออวี้เหยา เหตุใดยังส่งนางไปสถานที่โสมมเช่นนั้นอีกเล่า” จื่อหรานที่รับปากว่าจะฟังเงียบ ๆ แทรกขึ้น จึงได้รับสายตาคาดโทษจากผู้เป็นนาย “จื่อหรานสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ” นัยน์ตาดำขลับไหลกลิ้งไปมาขณะขบคิดเรื่องหนึ่ง หลิวหมิงหย่วนหันมาให้ความสนใจถางเมิ่







