ไฉนเหตุการณ์ไม่เหมือนเดิม 4

         ซ่งเทียนเหิงถือเป็นคนหนุ่มอนาคตไกล ความรู้ความสามารถเพียบพร้อมทั้งบุ๋นบู๊ หน้าตาหล่อเหลาคมคาย นิสัยใจคอหนักแน่นมั่นคง อายุยังน้อยก็สามารถสร้างผลงานใหญ่ให้กับแผ่นดิน ถือเป็นบุรุษที่หญิงสาวสามารถฝากชีวิตไว้ให้ดูแลได้

         น่าเสียดายคู่ครองดีงามกลับไม่ง่ายที่จะคว้ามาครอบครอง หลิวซ่งคิดเกี่ยวดอง จำต้องก้าวข้ามอุปสรรคใหญ่หนึ่งให้ได้เสียก่อน

         “บุรุษไร้ยางอายเช่นเขา เหตุใดหย่วนเอ๋อร์ต้องเก็บมาขุ่นเคืองให้อึดอัดไม่สบายใจด้วย”

         “เมื่อครู่บอกจำไม่ได้ ไฉนจึงรู้ว่าเขาเป็นบุรุษไร้ยางอาย”

         “นี่” หลิวหมิงหย่วนถึงกับหาเสียงตนเองไม่เจอ “หย่วนเอ๋อร์ไม่พูดกับท่านพ่อแล้ว” กล่าวจบสะบัดหน้าแง่งอน

         หลิวโหย่งหลินหัวเราะเสียงดังลั่นห้องโถงใหญ่ “อย่าขุ่นเคืองพี่ชายเลย ที่พ่อได้กลับมาก่อนเพราะพี่ชายอาสาเป็นคนเคลื่อนทัพใหญ่กลับเมืองหลวงให้ หาไม่แล้วพ่อคงเร่งรุดกลับมาไม่ทันพิธีปักปิ่นเจ้า”

         หลิวหมิงหย่วนอธิบายไม่ถูกว่าเวลานี้รู้สึกเช่นไร ความทรงจำระหว่างนางกับซ่งเทียนเหิงช่างเลือนรางนัก นอกจากจุมพิตครานั้น ดูเหมือนนางจดจำอะไรเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้อีก ลืมกระทั่งว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ นั่นเพราะหลังเขาเคลื่อนทัพกลับเมืองหลวงก็หายเข้ากลีบเมฆ มีเพียงบิดามารดาของเขาเท่านั้นที่ยังไปมาหาสู่ครอบครัวนาง ซึ่งนางเองไม่ได้ใส่ใจหรือแยแสสักนิด ออกจะโล่งใจเสียด้วยซ้ำที่ไม่ต้องเห็นหน้าบุรุษที่ตนชิงชัง จวบจนราชโองการพระราชทานสมรสระหว่างนางกับอู๋ซั่วหยางถูกประกาศ ถึงมีข่าวว่าเขาทูลขอพระราชานุญาตจากฮ่องเต้ไปประจำการที่ชายแดน

         “ท่านแม่ไปเตรียมน้ำให้ท่านพ่อชำระกายนานแล้ว รีบตามไปเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวท่านแม่จะแง่งอนท่านพ่อหนักกว่าเดิม เย็นนี้หย่วนเอ๋อร์จะเข้าครัวทำอาหารให้ท่านพ่อกิน”

         “หือ...” ใบหน้าหลิวโหย่งหลินปรากฏคำถามระคนประหลาดใจ “หย่วนเอ๋อร์ของพ่อทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อใด”

         ประกายซุกซนมาพร้อมรอยยิ้มสดใส “เป็นวันนี้อย่างไรเจ้าคะ หย่วนเอ๋อร์จะให้แม่ครัวสอนและทำไปพร้อมกัน” หลิวหมิงหย่วนมองใบหน้าร้องไห้ก็ไม่ใช่ หัวเราะก็ไม่เชิงของบิดา “รีบไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ รับรองอาหารฝีมือหย่วนเอ๋อร์ไม่ทำให้ท่านพ่อปวดท้องอย่างแน่นอน”

         ที่หลิวหมิงหย่วนกล้ารับประกันนั่นเพราะชาติก่อนเพื่อให้ตนเองเป็นสตรีที่คู่ควรกับอู๋ซั่วหยาง คุณหนูผู้ทำอะไรไม่เป็นอย่างนางถึงกับยอมอดหลับอดนอนร่ำเรียนงานบ้านงานเรือนเตรียมเป็นภรรยาที่ดีให้เขา

         ยามปักเย็บเสื้อผ้าถูกเข็มทิ่มตำ ยามทำอาหารถูกมีดบาด น้ำมันกระเด็นใส่ผิว สารพัดความยากลำบากที่นางต้องเผชิญ ทว่าสิ่งเหล่านั้นไม่เคยทำให้นางย่อท้อ เฝ้าอดทนจนในที่สุดก็ประสบความสำเร็จ

         หลังแต่งเข้าจวนชินอ๋อง ครั้งแรกที่หลิวหมิงหย่วนทำอาหารให้อู๋ซั่วหยางกินคือเช้าวันถัดมาของคืนเข้าหอ นางลุกขึ้นอย่างอ่อนล้าและปวดร้าวไปทั้งตัว เพราะมัวแต่ดีใจที่ได้เป็นภรรยาของเขาจึงไม่ได้ฉุกคิดอะไร บัดนี้มาลองคิดใคร่ครวญ เห็นได้ชัดว่าทุกครั้งที่ร่วมหลับนอนกัน บุรุษที่นางรักสุดหัวใจผู้นี้ไม่เคยอ่อนโยนต่อนางเลย แม้เป็นค่ำคืนแรกก็ตาม แต่ละครั้งหลังเสร็จกิจ บนร่างนางต้องมีร่องรอยบอบช้ำ มากบ้าง น้อยบ้าง ขึ้นอยู่กับว่านางให้ความร่วมมือดีเพียงใด ในสายตาอู๋ซั่วหยาง นางไม่ต่างจากนางบำเรอที่ใช้ระบายความใคร่คนหนึ่ง

         อาหารมื้อแรกที่หลิวหมิงหย่วนทำ อู๋ซั่วหยางกินคำเดียวก็ลุกจากไป เสื้อผ้าชุดแรกที่หลิวหมิงหย่วนเย็บปักให้ อู๋ซั่วหยางใส่เพียงครั้งเดียวก็โยนทิ้ง ผ้าเช็ดหน้าที่หลิวหมิงหย่วนปัก อู๋ซั่วหยางก็นำไปมอบให้ขอทานข้างทางราวสิ่งไร้ค่า รวมถึงถุงหอมที่เขาไม่เคยพกติดตัวสักครั้ง

         หากตอนนั้นหลิวหมิงหย่วนไม่โง่งมหลงในรัก นางต้องสังเกตเห็นความผิดปกติของอู๋ซั่วหยาง การปฏิบัติตัวของเขาแตกต่างจากตอนไม่ได้แต่งงานราวกับเป็นคนละคน

         “อู๋ซั่วหยาง ชาตินี้เจ้าอย่าได้หวังจะมีวาสนาเหล่านั้น คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรให้ข้าทุ่มเท บัญชีหนี้แค้นระหว่างเรา ข้าสาบานจะชำระให้ครบทั้งต้นและดอก” เสียงเย็นเยียบกล่าวอาฆาตหลังลับร่างบิดา นัยน์ตาดำขลับมีเปลวเพลิงจากห้วงอเวจีลุกโชน

         “คุณหนู” จื่อหรานที่รออยู่นอกประตูรีบเข้ามาในโถงรับรองทันทีที่เจ้าของจวนจากไป หญิงสาวชะงักเล็กน้อยยามเห็นดวงไฟในดวงตาคุณหนู ครั้นยกมือขยี้ตามองอีกครั้ง จึงพบว่าตนเองตาฝาด “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ถูกฮูหยินทำโทษหรือไม่”

         หลิวหมิงหย่วนส่ายหน้า “ท่านพ่อกลับมาแล้ว มีหรือจะปล่อยท่านแม่ลงโทษข้า กลับเรือนกันเถิด ไปชมละครสาวใช้ผู้จงรักภักดีกัน”

         “คุณหนู คุณหนูลืมอะไรไปหรือไม่”

         หัวคิ้วเรียวสวยมุ่นเข้าหากัน “ข้าลืมอะไรหรือ” หลิวหมิงหย่วนเอ่ยถามเมื่อนึกไม่ออกว่าตนเองหลงลืมอะไรไป ขณะรอฟังคำตอบ สองเท้าไม่ได้หยุดเยื้องย่างไปข้างหน้า

         จื่อหรานดึงชายอาภรณ์หลิวหมิงหย่วนไว้ ป้องปากกระซิบข้างหู ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องไม่เหมาะสม ให้คนอื่นได้ยินคงไม่ดี “คุณหนูลืมขอสารถีกับท่านโหว”

         หลิวหมิงหย่วนถึงกับอยากตบหน้าผากตนเอง ไฉนลืมเรื่องนี้ไปได้ หูเจียนมาอยู่กับนางเร็วขึ้นหนึ่งวัน นางก็มีคนที่ไว้ใจได้ให้ใช้สอยเพิ่มอีกหนึ่งคน “คืนนี้ค่อยหาโอกาสพูดคุยกับท่านพ่อ ขอข้าคิดหาเหตุผลก่อน บุตรสาวยังไม่ทันได้ปักปิ่น จู่ ๆ มาขอบุรุษไปอยู่ข้างกาย แทนที่จะได้ตามความปรารถนา เกรงว่าท่านพ่อจะลากหูเจียนไปจัดการเสียก่อน”

         “ไม่ว่าคุณหนูจะใช้เหตุผลอะไร สุดท้ายก็ยังเป็นการขอบุรุษจากท่านโหว”

         รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากแดงเรื่อ ดวงตากลมโตหรี่มองสาวใช้ข้างกายเฉกคนมีเจตนาแอบแฝง “ข้าคิดออกแล้ว ข้าจะบอกท่านพ่อว่าข้าเป็นหญิงสาวเต็มตัวแล้ว ยามออกไปข้างนอกอาจพบเจอการเกี้ยวพานของบุรุษ จำต้องหาองครักษ์สักคนมากันคนเหล่านั้น หากท่านพ่อถามเหตุใดถึงเลือกหูเจียน คำตอบคือเจ้าชมชอบเขา ข้าที่เป็นนายจึงอยากส่งเสริมพวกเจ้าให้สานสัมพันธ์กันสะดวกขึ้น”

         จื่อหราน “...”