ตอนที่7 โดนหลอก

ตอนที่7 โดนหลอก

พิพิมพ์ขึ้นรถ ประตูปิดดังปั้ง รถเคลื่อนออกทันที เธอนั่งนิ่ง เข้าใจว่าเขาจะพาไปส่งคอนโด ไม่มีคำถาม ไม่มีบทสนทนา

ช่วงแรกเส้นทางยังคุ้นตา แต่ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหลัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะหันขวับไปถามชายหนุ่มที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ

“คุณจะพาหนูไปไหนคะ”

“คอนโด”

“แต่นี่ไม่ใช่ทางไปคอนโดหนู”

“ใครบอกว่าจะไปคอนโดคุณ” ตอบกลับเสียงเรียบ สายตายังมองถนนข้างหน้า

“ก็คุณ”

“ไม่เคยพูดสักคำว่าจะไปคอนโดคุณ”

พิพิมพ์เม้มปาก หันกลับไปมองกระจกหน้า เธอรู้ตัวว่าพลาดท่าให้เขาแล้ว ตอนนี้ทำได้แค่หาทางเอาตัวรอดเฉพาะหน้า

รถยังวิ่งต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าโครงการคอนโดหรู ติดแม่น้ำเจ้าพระยา ตัวอาคารสูง สงบ เป็นส่วนตัว แค่ดูก็รู้ว่าราคาไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้าน

ลานจอดรถ

เครื่องยนต์ดับ ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถทันที แล้วเดินไปยังลิฟต์ ไม่แม้แต่หันมามองเธอว่าลงจากรถหรือยัง พิพิมพ์นั่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วรีบวิ่งตามหลังเขาไป พอดีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ถ้าเธอช้ากว่านี้เพียงก้าวเดียวเธอคงโดนขังไว้ที่ลานจอดรถ

"ไม่คิดจะรอหนูเลยหรือไง" เธอบ่นพึมพำ ไร้คำตอบกลับ มีเพียงเงาสะท้อนในกระจก พิพิมพ์เบ้ปากบ่งบอกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย

"ปากนี่ใช่ไหมที่ชอบทำปากยื่นปากยาว"

"อื้อ…" เขาหันขวับดึงเธอเข้าไปจูบ

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

กำปั้นน้อยทุบเข้าที่อกแกร่ง

ติ๊ง!

ชั้นบนสุด ประตูลิฟต์เปิดออก เขาปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วเดินออกจากลิฟต์ไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังเช่นเคย

"อีตาบ้า" หลังจากสูดอากาศเข้าเต็มปอดก็ตะโกนว่าเขาตามหลัง ร่างสูงเดินหนีหน้าตาเฉย ขาวเรียวเล็กเดินตามหลังไปขณะที่สายตาก็กวาดมองบริเวณรอบ ๆ ไปด้วย

กึก!

เธอหยุดหน้าห้อง ทั้งชั้นมีเพียงห้องเขาห้องเดียว มีโซนฟิตเนส สระว่ายน้ำ พิพิมพ์มัวแต่ยืนอึ้ง ชายหนุ่มเปิดประตูห้องเข้าไปด้านในทิ้งเธอไว้หน้าห้อง กว่าจะรู้ตัวก็ไร้เงาแผ่นหลังกว้าง มีเพียงประตูที่เปิดค้างไว้

"ไม่คิดจะเรียกหนูเข้าไปเลยหรือไง เป็นเจ้าบ้านที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย หนูเป็นแขกของคุณนะ" ทำได้แต่บ่นอุบอิบตามเคย แต่ก็ยอมเดินตามเขาเข้าไปด้านใน

ปั้ง!

ประตูห้องบานใหญ่ปิดลง แต่ไร้เงาเจ้าของห้อง สายตาเหลือบไปเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาตอนกลางคืน สวยจนเธออดไม่ไหวที่จะเปิดประตูด้านหลังออกไปชมโดยไม่มีกระจกกั้น

ร่างบางเดินไปหยุดยืนอยู่ที่ระเบียง ลมพัดเอื่อย ๆ ปลายผมปลิวแตะแก้มเนียนเบา ๆ เบื้องหน้าคือผืนน้ำสีเข้ม นิ่ง แสงไฟสีเหลืองอ่อนจากบ้านเรือนอีกฝั่งตรงข้ามกระทบผิวน้ำจนแตกเป็นประกาย

มือเล็กวางบนราวระเบียง เหล็กเย็นเฉียบตัดกับความร้อนในร่างกาย สายตาทอดมองออกไปไกล ไม่รู้นานเท่าไหร่ที่เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนี้

"อ้ะ!" ผ้าขนหนูผืนใหญ่ถูกโยนมาคลุมศีรษะเล็ก พิพิมพ์ตกใจสะดุ้งเฮือก

"นี่คุณ! โยนมาทำไมฉันตกใจหมด" เธอแหวกลับเสียงแข็ง

"ไปอาบน้ำ จะยืนเน่าอยู่ตรงนี้อีกนานไหม"

"ใครเน่า ตัวฉันไม่ได้เหม็นขนาดนั้นสักหน่อย"

"กลิ่นโชยมาขนาดนี้ ถ้ารออีกหน่อยคิดว่ามีอะไรเน่าตายแถวนี้" เขาพูดพร้อมทำจมูกเหมือนเหม็นอะไรสักอย่าง พิพิมพ์เริ่มไม่มั่นใจหันดมตัวเองซ้ายทีขวาที คนขี้แกล้งยืนยิ้มมุมปากชอบใจ

"นี่คุณ แกล้งฉันอีกแล้วใช่ไหม" เสียงเธอแข็ง

"หางเสียงไปไหน พูดกับผู้ใหญ่" เขาถามเสียงเรียบ สายตาไม่ละจากหน้าเธอ

"ชิ! ผู้ใหญ่บางคนก็ไม่น่าเคารพนับถือหรอกนะคะ" เธอสะบัดเสียงใส่ หน้างออย่างไม่ปิดบัง

"ไม่น่าเคารพ แต่น่าขึ้นเตียงด้วยมากกว่าว่างั้น" ยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดเดียว

"นี่คุณ" เธอหันขวับ หน้าแดงลามถึงใบหู ใบหน้าร้อนผ่าว

"ไปอาบน้ำ จะแก้ไหมรายงาน" เขาตัดบทเสียงนิ่ง ทำเอาเธอปรับอารมณ์ไม่ทัน

"ที่คุณพาหนูถึงนี่ เพื่อแก้รายงานอย่างนั้นเหรอคะ" เธอถามกลับ เชิดหน้าสายตาสองคู่จ้องกันเขม็ง

"หรืออยากทำมากกว่านั้นล่ะ ได้นะ ผมไม่ขัด" เสียงเขาต่ำลงนิดเดียวก้มลงกระซิบข้างใบหู ฝ่ามือหนารั้งร่างบางเข้าแนบชิด แขนด้านซ้ายยังอยู่ที่เอวคอด ส่วนมือด้านขวาจับปลายคางเธอเชิดขึ้น ใบหน้าคมเข้มก้มลงจนจมูกแทบชนกัน ริมฝีปากอยู่ห่างกันแค่ลมหายใจกั้น