Masukตอนที่8 รอดอย่างหวุดหวิด
พิพิมพ์ยืนตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจไปชั่วขณะ
“มะ…ไม่ค่ะ หนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ร่างบางรีบเบี่ยงตัวหลบ เดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว สายตาคมมองตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ
“หึ…เด็กอะไร หลอกง่ายชะมัด”
ภาคภูมิเดินกลับเข้าห้องนอน นั่งเอนหลังพิงหัวเตียง หยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดทำงาน ไม่นานหญิงสาวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ในชุดนอนตัวโคร่งที่เขาเตรียมไว้ให้
คนตัวเล็กยืนจ้องเขานิ่งอยู่ข้างเตียง
“ขึ้นมาสิ จะยืนจ้องหน้าผมอยู่ทำไม หรือผมหล่อจนอดมองไม่ได้”
“ชิ หล่อตายล่ะ ไหนบอกว่าจะให้หนูแก้รายงานไงคะ” เธอเบ้ปากใส่ตามนิสัยที่ชอบทำ
“ก็นี่ไง ขึ้นมาสิ อยู่ตรงนั้นจะแก้เสร็จไหม”
“ทำไมไม่ไปนั่งทำดี ๆ ที่โซฟาคะ”
“ทำตรงไหนก็ได้หมดแหละ จะโซฟา…หรือบนเตียง” เขายิ้มมุมปาก น้ำเสียงมีนัย
“นี่คุณ หนูหมายถึงทำงานค่ะ”
“ผมก็หมายถึงทำ…งาน” เขาตอบนิ่ง ๆ สายตาเขาไล่มองเธอช้า ๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“คุณนี่ชอบคิดไปไกลนะ หรือในหัวคุณคิดแต่เรื่องนั้นตลอดเวลา”
“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอตอบกลับโดยเร็ว
นิ้วเรียวยาวเคาะที่ว่างข้างตัวเบา ๆ ก่อนเอ่ยเรียก
“ขึ้นมา นั่งตรงนี้”
ขาเรียวยาวก้าวขึ้นไปนั่งข้างชายหนุ่มอย่างว่าง่าย แต่เว้นระยะห่างไว้นิดหนึ่ง
หมับ!
วงแขนแกร่งรวบเอวคอดดึงเข้าหาตัว ร่างบางแทบล้มไปนั่งบนตักแกร่ง ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นตวัดสายตามองค้อน ใบหน้าคมเข้มยังทำสีหน้าเรียบนิ่งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"จะจ้องหน้าผมอีกนานไหม"
"คุณกระชากหนูทำไมคะ"
"นั่งห่างเป็นกิโลแบบนั้นจะมองเห็นหรือไง"
"หนูมองเห็นแล้วกันค่ะ"
"แล้วนั่งตรงนี้กับตรงนั้นอันไหนมองเห็นชัดกว่า"
"ก็ตรงนี้สิคะ"
"แล้วจะเถียงทำไม"
"ก็คุณ"
"เถียงเก่ง เรื่องนั้นให้มันเก่งแบบนี้บ้างนะ ไม่ใช่นอนนิ่งเป็นตุ๊กตายาง"
"นี่คุณ คุณเปรียบหนูเป็นตุ๊กตายางเลยเหรอคะ"
"เลิกเถียง ฟังและดู"
หลังจากที่ทั้งสองนั่งแก้รายงานอยู่นานนับชั่วโมง จนทุกอย่างแล้วเสร็จ และพิพิมพ์อัปโหลดไฟล์ล่าสุดลงวันไดร์เรียบร้อยแล้ว
"หนูจะนอนแล้วนะคะ ฝันดีค่ะ"
"เสร็จงานตัวเองแล้วจะนอนไปดื้อ ๆ แบบนี้เหรอ"
"แล้วจะให้หนูทำอะไรคะ"
"ไม่คิดจะขอบคุณผมสักนิดเลยเหรอ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ง่ายไปไหม"
"แล้วคุณต้องการยังไงคะ"
"ขอบคุณตรงนี้" เขาชี้ไปที่ริมฝีปากหยัก
"นี่คุณภาคภูมิ"
"จะไม่ทำ" คิ้วเข้มเลิ่กขึ้นเป็นคำถาม
"ทำก็ได้" เธอยื่นหน้าเข้าหาชายหนุ่ม ยื่นริมฝีปากบางไปประกบจูบปากหยักเบา ๆ จังหวะนั้นฝ่ามือหนาล็อกท้ายทอยไว้กดจูบตอบกลับหนัก ๆ
“อื้อ…” พิพิมพ์เบี่ยงหน้าหนี มือดันอกเขาไว้
“หยุดนะคะ”
“เมื่อกี้ยังเป็นฝ่ายเข้ามาเองอยู่เลย”
“นั่นเพราะคุณบอกให้หนูทำ” ยังไม่ทันพูดจบ
กริ๊ง…
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ภาคภูมิชะงักเล็กน้อย หยิบขึ้นมาดู แล้วกดตัดสายทันที
“ไม่รับเหรอคะ”
“ไม่สำคัญ” พูดยังไม่ทันขาดคำ ไฟหน้าจอสว่างจ้า ข้อความแจ้งเตือนขึ้น
ติ๊ง!
'กูอยู่ข้างล่าง กำลังจะขึ้นไป'
พิพิมพ์เหลือบเห็นพอดี สายตาเธอเปลี่ยนทันที
“เพื่อนคุณใช่ไหมคะ”
"…" ไร้คำตอบจากชายหนุ่ม
“เขากำลังจะขึ้นมาข้างบนนี้นี่คะ”
“แล้วไง”
“คุณอยากให้เขาเห็นหนูเหรอคะ”
ชายหนุ่มยังนิ่งเงียบ แต่เธอกลัวจนมือไม้สั่น
“หนูอยู่ในห้องคุณ ใส่เสื้อผ้าแบบนี้ คุณคิดว่าเขาจะไม่ถามอะไรเลยเหรอ” เธอก้มมองตัวเองแวบหนึ่ง
“คุณคิดว่าผมต้องซ่อนคุณเหรอ”
“แล้วคุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง” เธอจ้องหน้าเขม็ง สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังกลัว สุดท้ายภาคภูมิถอนหายใจเบา ๆ
“คิดว่าผมจะปล่อยคุณง่าย ๆ เหรอ”
“หนูไม่ได้ขอค่ะ หนูแค่บอกว่าถ้าคุณไม่ปล่อย…คุณจะเดือดร้อนเอง”“ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” คำเดียวสั้น ๆ
"เฮ้อ…" พิพิมพ์ผ่อนลมหายใจทันที รีบกระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้าห้องแต่งตัว
กริ๊ง…
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นวิดีโอคอล ภาคภูมิกดรับ
“กูรออยู่ข้างล่าง นิติไม่ยอมให้กูขึ้นไปมึงช่วยคุยกับนิติหน่อย”
“เดี๋ยวกูลงไปรับเอง รอข้างล่าง”
“เร็ว ๆ เลย กูรอมึงมาครึ่งคืนแล้ว”
“กูไม่ได้เชิญมา รอไม่ไหวก็กลับบ้านไป”
"คุณคะชุดนักศึกษาหนูอยู่ไหน" เสียงเล็กตะโกนมาแต่ไกล ภาคภูมิกดวางสายแทบไม่ทัน สายตาคมตวัดไปทางห้องน้ำทันที
“อยู่ในเครื่องซักผ้า” เขาเปิดตู้ หยิบเสื้อยืดกับกางเกงตัวโคร่งส่งให้
“ใส่นี่ไปก่อน หรือจะใส่ชุดนอนผมออกไปก็ได้นะ”
"ชิ!" มือเล็กยื่นมารับไป จากนั้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
ติ๊ง!
ประตูลิฟต์เปิดออก
"กึก" ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มองหน้าอาจารย์หนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ ขณะที่สายตาคมเข้มคู่นั้นก็หยุดอยู่ที่พิพิมพ์เช่นกัน
“นี่”
พิพิมพ์ยิ้มทันที ยกมือไหว้
“สวัสดีค่ะอาจารย์”
“เอ่อ…ครับ”
"หนูขอตัวก่อนนะคะ" เธอไม่รอให้ถามต่อ รีบสาวเท้าเดินออกไปทันที โดยมีแท็กซี่จอดรออยู่หน้าคอนโด พิธายังมองตามหลังหญิงสาว
"ถ้าไม่ขึ้นกูจะปิดประตูลิฟต์"
“ไอ้ห่า รอนิดรอหน่อยก็ไม่ได้ นั่นนักศึกษามึงไม่ใช่เหรอ เธอมาทำอะไรที่นี่”
“กูไม่ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน” พิธาสตั๊นไปหนึ่งจังหวะ
“นี่มึงกำลังด่ากูอยู่นะ” ภาคภูมินิ่งเงียบไม่โต้ตอบกลับ
“เดี๋ยวนะ…”
“เสื้อผ้าที่เธอใส่เมื่อกี้ เหมือนของมึงเลยนะ”
“เสื้อผ้ากูไม่ได้มีตัวเดียวในโลก เดินเข้าช็อปก็ซื้อได้แล้ว”
“เธออาจจะใส่เสื้อผ้าแฟนเธอก็ได้” เขาพูดเรียบ ๆ
"เอวา ฉันขอโทษที่ฉันเคยทำผิดต่อเธอ ให้อภัยฉันได้ไหม" เอวาตกใจเล็กน้อยที่ชายหนุ่มทำแบบนั้น แต่ก็พอเข้าใจได้เพราะความเป็นต่างชาติที่มักจะพูดและทำแบบตรงไปตรงมา"ฉันไม่ได้โกรธคุณหรอกค่ะ ที่ฉันเลือกที่จะเดินออกมาจากคุณเพราะฉันต้องการอิสระ ฉันต้องการหลุดพ้นจากคำว่า เมียเดิมพัน" เอวาบอกเหตุผลที่แท้จริงออกไป เจเดนเข้าใจสิ่งที่เธอกำลังบอกเขาทันที"ฟังนะเอวา เธอไม่ใช่เมียเดิมพัน ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่ตอนที่เธอเอาร่มมากางให้ฉัน เด็กผู้หญิงคนนั้นที่มีรอยยิ้มสดใส ฉันพยายามตามหาเธอมาตลอด แต่ฉันเจอเธอก็ตอนที่บางอย่างมันอาจจะช้าเกินไป ฉันเป็นคนยื่นขอเสนอบ้า ๆ นั่นกับไมค์เอง ไมค์ปฏิเสธฉันหลายครั้งจนฉันบีบบังคับให้ไมค์ยอม เธอคือเมียที่ฉันตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ไม่ใช่เมียเดิมพันอย่างที่เธอเข้าใจ นี่คือคำสารภาพทั้งหมดจากฉัน" เอวาฟังแล้วแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เจเดนบอก"เพราะเหตุผลนี้ใช่ไหมที่ลูกเลือกจะย้ายมาอยู่เมืองไทย เพราะเธอลูกจึงอยากย้ายมาอยู่เมืองไทย" พ่อเจเดนถามขึ้นหลังจากได้ฟังคำสารภาพทั้งหมดของเจเดน"ครับ นั่นคือเหตุผลทั้งหมด เพราะผมต้องการตามหาเธอและอยู่กับเธอ" ราล์ฟ ไบรอัน ทุกคนไม่เคย
"ลูกแน่ใจใช่ไหมว่าเธอจะอนุญาตให้เราพบ นั่นมันบ้านของเธอเราไม่มีสิทธิ์เข้าไปโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต" แม่ของเจเดนเอ่ยถาม เพราะที่ฝรั่งเศสกฎหมายคุ้มครองสิทธิส่วนบุคคลนั้นรุนแรงมาก"ผมก็ไม่แน่ใจครับ ถึงต้องให้พ่อกับแม่มาช่วยนี่ไงครับ" แววตาเจเดนแสดงออกถึงความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"พ่อกับแม่ขอให้ลูกโชคดี"รถ SUV ค่อย ๆ ชะลอลงหน้าบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในมุมเงียบสงบของหมู่บ้านชานเมืองเชียงใหม่ รั้วไม้เตี้ย ๆ สีขาวล้อมรอบพื้นที่รอบบ้านดอกไม้หลากสีเบ่งบานอยู่ริมแนวรั้ว และที่สวนเล็กข้างบ้านนั้น…ร่างของหญิงสาวในชุดธรรมดากำลังก้มปลูกต้นกล้าดอกดาวเรืองลงดิน เส้นผมถูกรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง"เอวา" เจเดนก้าวลงจากรถโดยรีรอ รีบกระโดดข้ามรั้วไม้เข้าไปในพื้นที่บ้านโดยไม่ขออนุญาตจากเจ้าของบ้านพ่อกับแม่ของเจเดนที่ลงจากรถตามมาต่างเบิกตากว้างกับสิ่งที่เห็น โดยเฉพาะผู้เป็นแม่ ถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก“Mon dieu! (พระเจ้า!) เจเดน! ลูกทำอะไรของลูก!”“คุณเห็นไหม! เขาปีนรั้วเข้าไปในบ้านของผู้หญิงคนนั้น” เธอหันไปหาสามี“ที่ฝรั่งเศสแบบนี้เข้าคุกเลยนะ”“หรือถูกยิงด้วยซ้ำ ถ้าเจ้าของบ้านมีปืน” พ่อพูดเสียงนิ่ง ๆ แ
เจเดนยังกอดกระดาษแผ่นนั้นไว้แนบอก พร้อมกับหมอนใบเล็กที่ยังมีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเอวา ไม่มีเสียง ไม่มีคำพูด ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่พึ่งบุกรุกเข้ามาในห้อง“เจเดน ลุกไปอาบน้ำ แม่งจะอยู่ในสภาพเน่าเฟะแบบนี้รอให้เธอกลับมาหรือไง” ไบรอันเดินเข้าไปใกล้ แต่มือเจเดนกลับกระชับจดหมายนั้นแน่นขึ้น“เธอไม่อยู่แล้ว…” เสียงเขาแหบแห้งแทบไม่ได้ยิน“เธอไปแล้ว...เธอพาลูกหนีไปจากกูแล้ว”“งั้นมึงก็ลุกขึ้นสิวะ...ลุกขึ้นไปตามเธอกลับมา” เสียงราล์ฟเข้มขึ้น แววตานั้นจริงจัง“กูไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน”“เธอไม่อยากให้ฉันตามหา”ตอบกลับเสียงแผ่วราวคนหมดแรง มีเพียงน้ำตาเงียบ ๆ ที่ไหลลงจากหางตาของชายผู้ไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็น“นายอยากเจอคุณเอวาไหมครับ” เจมที่ทนเห็นคนเป็นนายอยู่ในสภาพแบบนี้ต่อไปไม่ไหว จึงต้องเอ่ยถามคำนี้ขึ้นก่อนเวลาที่เขาคิดไว้“มึงหมายความว่าไงเจม”“ลุกขึ้นไปอาบน้ำ กินข้าว ดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ก่อน ผมจะพานายไปเจอคุณเอวาในสภาพไม่นี้ไม่ได้จริง ๆ”“มึงรู้ว่าเอวาอยู่ที่ไหน” ร่างสูงกำยำลุกพรวดพราดขึ้น ออกอาการเซแทบหงายหลัง จนไบรอันต้องรีบพยุงไว้ไม่งั้นคงได้หงายหลังล้มหัวกระแทกพื้น“ครับ ผมสามารถตาม
ไม่มีใครเอะใจ เพราะเคยได้ยินเอวาเล่าถึงว่าแม่ของเธอจากโลกใบนี้ไปแล้ว และในวันนี้...เธอก็ขอใช้มันเป็นข้ออ้าง เพื่อบอกลาทุกอย่างเงียบ ๆเจมขับรถไปส่งเธอที่สนามบินตามคำสั่ง เขาไม่รู้เลยว่าครั้งนี้…เธอจะไม่กลับมาอีกแล้วแต่เหมือนเจมสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยขึ้นก่อนที่เอวาจะหันหลังเดินจากไป“ผมเคารพการตัดสินใจของคุณเอวานะครับ ของชิ้นนี้ได้โปรดพกมันติดตัวไว้ตลอด ถือซะว่าเป็นของขวัญจากพี่ชายคนนี้ ของสิ่งนี้จะช่วยคุ้มครองคุณเอวาให้ปลอดภัย โชคดีนะครับ เดินทางปลอดภัย”“ขอบคุณค่ะพี่เจม” เอวารับมาแล้วคล้องเข้าที่คอ เพราะของที่เจมให้มานั้นคือสร้อยพระองค์เล็กที่ถูกหลอมขึ้นจากทองคำขาว จากนั้นก็เอ่ยลาแล้วเดินหันหลังเข้าไปด้านในสนามบินเจเดนกลับมาถึงบ้านในช่วงดึก หลังจากประชุมยืดเยื้อเกินเวลา เขาถอดเสื้อสูทลวก ๆ มาถือไว้ในมือ ก่อนก้าวขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนอย่างอ่อนล้า เขาเปิดประตูห้องเข้าไปในความมืด แสงไฟจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามา ไม่มีร่างบางนอนอยู่บนเตียง ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันเจเดนขมวดคิ้ว เขากวาดตามองไปรอบห้อง รีบสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังห้องแต่งตัว เขารีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ
เธอนั่งพิงหัวเตียง ห่มผ้าคลุมตัวไว้ทั้งที่ไม่หนาวเลยสักนิด สายตาจับจ้องไปยังนาฬิกาบนผนังครั้งแล้วครั้งเล่า ดูเวลาเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ทั้งที่รู้ดีว่ามันยังไม่ถึงตอนนั้น อีกแค่ 20 นาทีก็จะถึงเวลาที่หมอหนุ่มจะกลับเข้ามาแจ้งผลตรวจเลือดหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ว่าผลจะออกมาว่าเธอตั้งครรภ์หรือไม่ก็ตาม เธอก็ต้องยอมรับผลนั้นให้ได้ แต่เธอยังไม่ตัดสินใจว่าจะเดินออกไปจากชีวิตผู้ชายคนนี้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพียงลำพังตัวคนเดียว หรือจะเดินออกไปพร้อมกับลูกในท้อง เพราะฉะนั้นเธอยังไม่พร้อมที่จะให้เขารู้ตอนนี้“คุณคะ” เสียงของเธอดังขึ้นเบา ๆ แทรกความเงียบในห้อง ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอทันที แววตายังคงอ่อนโยน“หืม..หนาวเหรอ หรือว่าปวดหัว มีไข้หรือเปล่า” ฝ่ามือยกขึ้นไปทาบหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายทันที“เปล่าค่ะ แต่หนูมีเรื่องอยากรบกวนคุณหน่อยค่ะ”“ว่ามาสิ”“หนูอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวเล็ก ที่หนูนอนกอดทุกวัน มันวางอยู่บนเตียงของเรา” เธอรีบตอบ เพราะเตรียมคำพูดไว้หมดแล้ว“ได้ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาให้”“ขับรถระวังด้วยนะคะ ไม่ต้องรีบ หนูรอได้ค่ะ” เจเดนโน้มหน้าไปจุ๊บหน้าผากมนหนึ่งครั้ง“ฉันจะรีบกลับมานะ” เอวาพยักหน้าเล
“เอ่อ..เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ” เธอเอ่ยโกหกเบา ๆ แทบไม่มองหน้าเขา แสงในห้องสลัวเกินกว่าจะเห็นสีหน้าได้ชัด แต่เจเดน เขาแค่ฟังเสียงเธอ เสียงที่สั่นเล็กน้อย...ไม่มั่นใจ...ไม่เหมือนกับเวลาที่เธอพูดความจริง เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ“โอเค ถ้างั้นเธอก็นอนพักเถอะ”“ค่ะ คุณก็ลุกไปนอนที่โซฟาเถอะค่ะ มานั่งหลับอยู่แบบนี้จะปวดหลังเอา” เอวาหันมามองเขานิดหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยนฝ่ามือหนายื่นไปจับมือเล็กแน่น เจ้าของดวงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องใบหน้าของเธออย่างหนักแน่น สายตาคู่นั้นกำลังบอกอะไรเธอหลายอย่าง“ฉันไม่อยากห่างเธอแม้แต่นาทีเดียว”ตอนเช้าเช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องพักฟื้น กลิ่นยาและแอลกอฮอล์ยังอบอวลอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศภายในห้องกลับนิ่งสงบเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่ราล์ฟจะก้าวเข้ามาพร้อมพยาบาลหนึ่งคน“ยังรู้สึกเวียนหัวอยู่หรือเปล่า” เขาทักสั้น ๆ ก่อนเดินเข้ามาใกล้เตียง“เปล่าค่ะ” เอวาเอ่ยตอบเบา ๆ เจเดนก็พยักหน้ารับคำทักอย่างเงียบ ๆราล์ฟเริ่มตรวจดูอาการเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว วัดชีพจร ฟังเสียงหัวใจ ตรวจม่านตา ทุกอย่างดูเป็นไปตามปกติ จนกระทั่งเขาวางเคร







