ตอนที่6 เกือบโดนจับได้

ตอนที่6 เกือบโดนจับได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นถี่และแรง

“ไอ้ภูมิ! เปิดประตู มึงทำอะไรอยู่วะ”

พิพิมพ์สะดุ้ง หัวใจแทบหลุดออกมานอกอก

“เปิดประตูสิคะ!” เธอกระซิบเสียงแข็ง หันไปจ้องเขา แต่ภาคภูมิยังนั่งนิ่ง สายตามองเธอเรียบนิ่ง เหมือนกำลังสนุก

“รีบอะไร”

“คนข้างนอกเขาจะคิดยังไง”

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะดังขึ้นอีก

“ไอ้ภูมิ! ได้ยินไหมวะ!”

พิพิมพ์รีบเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิด กึก! แต่เปิดไม่ได้ เธอหันกลับมามองค้อน

“นี่คุณ เปิดเดี๋ยวนี้นะ”

ภาคภูมิเอนหลังพิงเก้าอี้ ตวัดขาขึ้นไขว่ห้าง มองเธอสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย

“มานี่ก่อน” น้ำเสียงเรียบออกคำสั่ง

“ไม่ค่ะ” ยืนกรานเสียงแข็ง

“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”

“คุณ!”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“ไอ้ภูมิ ตายห่าไปแล้วหรือไง” เสียงด้านนอกเริ่มหงุดหงิด พิพิมพ์กัดปากแน่น ก่อนจะเดินกลับมาหาเขาอย่างจำใจ

“ต้องการอะไรอีกคะ”

เขามองหน้าเธอ ก่อนจะโฟกัสที่ริมฝีปากบางอมชมพู ก่อนจะพูดขึ้น

“จูบผม”

"คะ!!" เธอชะงัก

“ไม่ค่ะ”

“งั้นก็ไม่ต้องออกไป”

เขายักไหล่เล็กน้อย เหมือนไม่สนใจเลยว่าคนข้างนอกจะคิดยังไง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นกดดันเธออีกครั้ง พิพิมพ์หลับตาแน่น ถอนหายใจแรง สุดท้ายเธอก็เขย่งเท้าขึ้น

จุ๊บ!

ริมฝีปากแตะเขาเร็ว ๆ แล้วรีบถอย

“ทีนี้จะเปิดได้หรือยังคะ…อื้อ" พูดยังไม่ทันจบ ฝ่ามือหนาดึงรั้งเธอเข้าหา

“อื้อ…” จูบคราวนี้เนิบนาบ ไม่เร่งเร้า ค่อย ๆ สัมผัสปากบางอย่างอ่อนโยน เหมือนแกล้งเธอเล่น แต่เป็นการจูบจริง เพียงแค่ไม่สอดลิ้นเข้าในโพรงปากแค่นั้น ก่อนที่เขาจะยอมปล่อย

“แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” เขาพึมพำเบา ๆ พิพิมพ์หายใจหอบเล็กน้อย หน้าแดงจัด

“เปิดประตูได้แล้วค่ะ”

ภาคภูมิหยิบรีโมตขึ้นมา แต่ยังไม่กดปลดล็อกทันที เขามองหน้าเธอ แล้วพูดขึ้น

“เย็นนี้ ไปเจอผมที่ลานจอดรถ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่แววตาจริงจังคล้ายออกคำสั่ง

“หนูไม่ไปค่ะ”

"ถ้าเย็นนี้ผมไม่เจอคุณ ผมจะตามไปถึงคอนโด"

แกร๊ก

พูดจบประตูเปิดออกทันที พิพิมพ์กำลังอ้าปากเถียงต้องหุบลงทันที เพราะประตูห้องถูกเปิดเข้ามาจากคนด้านนอก

"ทำห่าอะไรอยู่ กูยืนรออยู่เกือบชั่วโมง แล้วนี่ใคร" พิธาที่พึ่งเข้ามาใหม่หันไปโฟกัสนักศึกษาสาวที่ยืนหน้าเหวออยู่วางตัวไม่ถูก

"นักศึกษา หรือมึงมองเป็นแม่บ้าน" ภาคภูมิตอบกลับเสียงเรียบ

"กูรู้ว่านักศึกษา แล้วมาทำอะไรที่นี่"

"มาส่งงาน"

"มาส่งงาน แล้วทำไมมึงถึงล็อกประตู" พิธามองหน้าภาคภูมิสลับกับมองหน้าพิพิมพ์

"ประตูมันล็อกเอง"

"แล้วทำไมตอนกูเรียกมึงถึงไม่รีบเปิด"

"ยังทำธุระไม่เสร็จ"

"จะยืนฟังผู้ใหญ่คุยกันอีกนานไหม" ประโยคแรกตอบกลับพิธา ประโยคหลังหันไปพูดกับหญิงสาว

"ขอโทษค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"

"อย่าลืมที่ผมบอกล่ะ" ภาคภูมิบอกตามหลัง

เท้าเล็กรีบเดินออกจากห้อง กึ่งเดินกึ่งวิ่ง ฝ่าแดดร้อนไปยังโรงอาหารคณะ

“ยัยพิมพ์!” เสียงรินดาดังขึ้นจากโต๊ะในโรงอาหาร

“ทำไมไปนานจัง ฉันคิดว่าแกโดนอาจารย์ลงโทษตายห่าคาห้องพักไปแล้ว แล้วเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่มีอะไรหรอก เขาแค่ให้ฉันกลับไปแก้ไขรายงานนิดหน่อย”

“แค่เรียกไปให้แก้รายงานนิดหน่อย ทำไมถึงไปนานขนาดนี้ ฉันนึกว่าเขาให้แกทำใหม่ทั้งเล่ม”

"เขาแค่อธิบายให้ฉันฟังว่าต้องแก้ตรงไหน เลยใช้เวลานานนิดหน่อยน่ะ" พิพิมพ์พยายามโกหกออกไป แต่เธอเป็นคนที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย

“หน้าแกแดงมากเลยนะ”

พิพิมพ์ชะงัก มือเผลอแตะริมฝีปากตัวเอง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าพึ่งจูบกับอาจารย์หนุ่มมา ยังไม่ได้ส่องกระจกเช็กความเรียบร้อย

“ร้อนน่ะ ฉันพึ่งวิ่งตากแดดมา” โกหกออกไปคำโต เลื่อนจานข้าวตรงหน้ามาตักเข้าปาก

“แปลก ๆ นะ” รินดายังไม่หยุด

“อะไร”

“กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย” ช้อนในมือพิพิมพ์หยุดชะงักทันที

“ติดบนตัวแกมา” หัวใจเธอกระตุก กำช้อนในมือแน่น

“ไม่มี แกน่าจะได้กลิ่นจากผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ หรือเปล่า”

“ไม่ใช่ ฉันได้กลิ่นบนเสื้อนักศึกษาแก ตามผมแก” รินดายื่นหน้าเข้ามาใกล้ สูดเบา ๆ

“กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแกแน่ ๆ”

“แกทำอะไรของแกเนี่ยยัยริน คนอื่นเขามองหมดแล้ว” พิพิมพ์รีบเบี่ยงตัวออก

รีบพูดตัดบท แต่ใบหน้าร้อนผ่าว ข้าวแทบกลืนไม่ลงคอ ตลอดทั้งมื้อ เธอแทบไม่รู้รสอาหาร

ตอนเย็น

"เราไปหาอะไรกินที่ฟิวเจอร์ปาร์คกันดีกว่า ฉันอยากกินสเต๊ก" รินดาหันมาพูดกับพิพิมพ์ขณะที่ทั้งสองเดินออกจากห้องเรียนคลาสสุดท้ายของวัน

'เย็นนี้…ผมรอที่ลานจอดรถ' คำพูดนั้นวนอยู่ในหัว ซ้ำแล้วซ้ำอีก

"วันหลังนะ วันนี้แม่เรียกให้ฉันกลับบ้านน่ะ" พิพิมพ์ทำหน้าคิดหนักก่อนปฏิเสธออกไป

"โอเค เอาไว้วันหลังค่อยไปก็ได้ งั้นฉันกลับคอนโดก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ อ้อ…แกอย่าลืมแก้รายงานอาจารย์ภาคภูมินะ ถ้าไม่เสร็จระวังอาจารย์จะลงโทษแก"

"รู้แล้วน่า แกรีบกลับไปเถอะ รถรางมาแล้ว"

บรรยากาศภายในมหาลัยเริ่มเงียบเหงาเพราะนักศึกษาส่วนมากกลับบ้านกันเกือบหมดแล้ว แสงส่องสว่างตามทางเดินเริ่มส่องสว่างขึ้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ เธอยืนอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร ก่อนจะตัดสินใจเดินไปด้านหลังตึกที่เป็นลานจอดรถ

ลานจอดรถด้านหลังตึก

ตึก ตึก ตึก

เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเอง พิพิมพ์หยุดยืนตรงลานจอดรถ มองไปรอบ ๆ มีรถเพียงไม่กี่คันที่จอดอยู่ เขามองหารถของเขา

“มาช้านะ” เสียงทุ้มดังขึ้นในความมืด ใบหน้าเรียวสวยหันขวับไปทางต้นเสียงภาคภูมิยืนพิงรถอยู่ความมืด เหมือนเห็นเธออยู่ก่อนแล้ว หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที

“หนูพึ่งเลิกคลาสค่ะ”

“เลิกคลาสตั้งแต่ยี่สิบนาทีที่แล้ว ใช้เวลาเดินมาที่นี่ไม่ถึงห้านาที” เขาดันตัวออกจากรถ ขยับตัวเข้ามาใกล้

“ขึ้นรถ”

“ไม่ค่ะ คุณจะพาหนูไปไหน” พิพิมพ์ส่ายหน้า เขาขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น ระยะห่างแทบไม่มี

“คอนโด”