LOGINมุมมองของลอเรไลแสงแดดยามเย็นสาดส่องห้องนอนของเพนท์เฮาส์ด้วยแสงสีทองอุ่น ๆฉันยืนอยู่หน้ากระจกเงายาวเต็มตัว หัวใจเต้นแรงในอก นายซินแคลร์ยืนอยู่ด้านหลังฉัน การมีเขาอยู่ใกล้ ๆ ช่วยให้ความกังวลของฉันสงบลงได้บ้าง มือของเขาเคลื่อนไหวด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดในขณะที่ช่วยฉันเตรียมตัวสำหรับการซ้อมเขาเป็นคนเลือกชุดให้ฉันเอง ชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่รัดรูปตามเส้นโค้งทุกส่วนของร่างกาย เขาดึงซิปขึ้นช้า ๆ นิ้วมือลูบผ่านแนวกระดูกสันหลังของฉันก่อนจะคว้าวิกผมสีแดงขิงยาวมาสวมทับผมธรรมชาติของฉัน เขาจัดผมคลื่นนุ่ม ๆ ให้ตกกรอบใบหน้าและไหล่ลงมาอย่างสวยงาม สุดท้ายเขาติดหน้ากากประดับลงบนครึ่งบนของใบหน้าฉัน ปิดบังตัวตนของฉันไว้จนมิดเขาถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อมองฉัน รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในขณะที่สายตาของเขาไล่ลงมาตามตัวฉัน“เธอสวยมาก” เขากระซิบเบา ๆ “เทพีผิวดำของฉัน เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ แต่ยังงดงามกว่าเดิมเสียอีก”เขาเดินเข้ามาใกล้ กดร่างกายของเขาแนบกับด้านหลังฉัน แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอว มืออีกข้างปัดผมของฉันออกเบา ๆ แล้วจูบที่ด้านข้างลำคอช้า ๆ ยาวนาน ราวกับกำลังพยายามจดจำรสชาติของผิวฉัน“ฉันเกลียดที่ผู
มุมมองของลอเรไลฉันสะอื้นด้วยความหงุดหงิดเขาไม่หยุด เขาให้ฉันขี่ต้นขาเขาต่อ หีที่หยดเลื่อนตามกล้ามเนื้อแข็งขณะที่เขากุมสะโพกและชี้นำฉัน แล้วเขาพลิกฉันนอนคว่ำแล้วเลียฉันจากด้านหลัง แยกแก้มก้นกว้างขณะลิ้นทำงานกับคลิตอริสและนิ้วสูบช้าๆ ข้างในทุกครั้งที่ฉันใกล้ เขาชะลอหรือหยุดโดยสิ้นเชิง จูบหลัง ลำคอ ไหล่ กระซิบคำชมกับผิว“เธอสวยมากเมื่อสิ้นหวังเพื่อฉัน”“เธอรับนิ้วฉันได้ดีมาก เบบี้”“ดูสิว่าเธอหยดลงมือฉันมากขนาดไหน…”ฉันเป็นก้อนเนื้อสั่น สะอื้น ชุ่มโชกเมื่อเขาในที่สุดดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้ง หลังพิงอก ควยแข็งกดกับก้น แต่เขาไม่ขยับเย็ดฉันแทนที่เขากอดฉันใกล้ แขนข้างหนึ่งโอบเอว อีกข้างอุ้มหีที่เปียกชุ่มเบาๆ นิ้ววางแค่กับคลิตอริสโดยไม่ขยับ“เธอทำได้ดีมาก” เขากระซิบ จูบด้านหลังลำคอ “กลั้นทุกอย่างไว้ให้ฉัน”ฉันครางแผ่ว ท่วมท้นโดยสิ้นเชิงกับความเข้มข้นแห่งการเย้ายวนและความอ่อนโยนแปลกๆ ที่ห่อหุ้มมันฉันไม่เคยรู้สึกถูกครอบครองขนาดนี้และฉันไม่เคยรู้สึกใกล้จะพังขนาดนี้เรานอนพันกันบนเตียง หลังกดกับอก แขนแข็งแรงโอบรอบฉัน ดวงอาทิตย์เคลื่อนข้ามท้องฟ้า ทอดเงายาวผ่านเพนท์เฮาส์ ร่างกายยังหึ่ง มั
มุมมองของลอเรไลนายซินแคลร์เงียบไปนาน มือเขายังลูบช้าๆ ปลอบโยนตามหลังเปลือยของฉัน“เธอไม่ได้แค่สวย” ในที่สุดเขาพูด น้ำเสียงต่ำและหยาบด้วยอารมณ์ที่ฉันเรียกชื่อไม่ออก “เธอเป็นคนเดียวที่อยู่ เลขาก่อนหน้าเธอมาแล้วไป ไม่มีใครอยู่เกินหนึ่งเดือน พวกเขาจัดการกับชั่วโมงยาว ความกดดัน หรืออารมณ์ฉุนของฉันไม่ได้ เธออาจเดินจากไปได้ร้อยครั้ง แต่เธอไม่ได้”เขาหยุดชั่วขณะก่อนพูดต่ออย่างแผ่ว“เธอเอาความสงบมาสู่ความวุ่นวายของฉัน เธอจำสิ่งที่คนอื่นลืม เธอท้าทายฉันเมื่อฉันผิด และยืนข้างฉันเมื่อเรื่องยากขึ้น และตลอดไป เธอไม่เคยปฏิบัติกับฉันเหมือนฉันแตะต้องไม่ได้ เธอมองตาฉันและเห็นคนก่อนที่จะเห็นซีอีโอ”เขาหายใจออกช้าๆ นิ้วไล่ตามโค้งอ่อนของกระดูกสันหลัง“แล้วก็มีวิธีที่เธอวางตัว เธอแข็งแกร่งและสง่างามเสมอ ผู้หญิงผิวดำคนเดียวในทะเลของผู้บริหารผิวขาว แต่เธอไม่เคยทำให้ตัวเองเล็กลงเพื่อให้เข้ากับโลกของพวกเขา เธอเป็นของที่นั่น ลอเรไล เธอเป็นมาตลอด เทพีผิวดำของฉัน สง่างามในห้องประชุม ดึงดูดความสนใจอย่างเงียบๆ โดยไม่เคยขอ”สีหน้าเขาอ่อนลงขณะพูดต่อ“ฉันเคยดูเธอเดินออกจากห้องทำงานแล้วสงสัยว่าจะต้องทำอะไรถึงจะทำให้คว
มุมมองของลอเรไลแสงแดดเช้าวันอาทิตย์ไหลอ่อนๆ เข้าไปในห้องนอนเพนท์เฮาส์ อาบเตียงมหึมาด้วยแสงทองอุ่นฉันตื่นช้าๆ ร่างกายหนักสบายและปวดในทางที่ใกล้ชิดที่สุด ชั่วขณะหนึ่งที่สับสน ฉันจำไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหน แล้วฉันรู้สึกความอบอุ่นแข็งแรงกดกับหลังแขนแข็งแรงโอบรอบเอวอย่างเป็นเจ้าของ กอดฉันใกล้กับอกกว้างแข็ง ลมหายใจที่มั่นคงของเขาปัดเบาๆ ที่ด้านหลังลำคอ ส่งอาการสั่นที่ไม่คาดคิดลงกระดูกสันหลังนายอเล็ก ซินแคลร์ฉันอยู่ในเตียงเขา และฉันเปลือยโดยสิ้นเชิงหัวใจสะดุดขณะความทรงจำของเมื่อวานพุ่งกลับมา กฎไร้ที่สิ้นสุด การตรวจสอบน่าอับอาย วิธีที่เขากดฉันไว้ที่ขอบเป็นชั่วโมงจนฉันสั่นและอ้อนวอนขอการปลดปล่อย หียังเจ็บและบวม ก้นยังมีรอยแสบจางๆ จากรอยมือเขา และต้นขายังรู้สึกเหนียวทว่าฉันไม่ได้ดึงตัวเองออกมือใหญ่ของเขาวางอย่างเป็นเจ้าของบนท้อง นิ้วแผ่ข้ามผิวสีเข้ม ขาข้างหนึ่งของเขาพันกับขาฉัน ฉันรู้สึกอกเขาขึ้นลงอย่างมั่นคงกับหลัง เส้นแข็งของร่างกายหล่อหลอมสมบูรณ์แบบกับฉันสิ่งนี้ควรทำให้ฉันหวาดกลัวแทนที่ความอบอุ่นที่สับสนตกลงลึกในอก ความรู้สึกปลอดภัยอันตรายที่ฉันไม่มีสิทธิ์รู้สึก หัวนมที่เจ็บตึงกับผ้าปู
มุมมองของลอเรไลแสงแดดเริ่มตกดิน ทาสีเพนท์เฮาส์ด้วยแสงทองอุ่นฉันคุกเข่าอีกครั้งตรงหน้านายซินแคลร์ หน้าผากกดกับต้นขา หายใจแรง ร่างกายเป็นสายไฟมีชีวิตแห่งความหงุดหงิดและความต้องการ ชั่วโมงแห่งการกดขอบทิ้งฉันให้สั่น ไหล และใกล้จะพังอย่างอันตราย น้ำตาแห่งความอ่อนล้าและความอับอายเกาะขนตานิ้วของนายซินแคลร์สอดผ่านผมอย่างอ่อนโยน เกือบปลอบโยน ชั่วขณะหนึ่ง เสียงเดียวคือการหายใจขาดๆ ของฉันแล้วเขาพูด ทำลายความเงียบ “เธอรู้บ้างไหมว่าฉันอยากได้นี่มานานแค่ไหน ลอเรไล”ฉันเงียบ แก้มกดกับขาเขา“สองปี” เขาพูดต่อ “สองปีเวรเอ๊ยที่ดูเธอเดินเข้าห้องทำงานฉันทุกเช้าในกระโปรงรัดรูปเหล่านั้น ดูก้นดำสมบูรณ์แบบนั้นแกว่งเมื่อเธอโน้มตัวบนโต๊ะ ดูหัวนมสีเข้มแข็งทุกครั้งที่ฉันยกเสียง ฉันนั่งตรงนั้นทุกวันเดียว แข็งเป็นหิน โกรธตัวเองที่อยากได้เลขาตัวเองมากขนาดนั้น”เขาจับผมแน่นขึ้นแล้วเงยใบหน้าฉันขึ้นจนต้องมองเขา“ฉันเป็นไอ้เวรกับเธอเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะควบคุมตัวเองได้ เพราะถ้าฉันใจดี… ฉันคงโน้มตัวเธอลงบนโต๊ะนั้นแล้วเย็ดเธอแบบดิบๆ ตั้งแต่เดือนแรกที่เธอเริ่มทำงานให้ฉัน”ตาฟ้าของเขาลุกไหม้ด้วยบางอย่างที่ลึกกว่า
มุมมองของลอเรไลนายซินแคลร์ถอยหลังแล้วทรุดลงบนโซฟาหนังกว้าง ขาเหยียดไปข้างหน้า ท่าทางผ่อนคลายแต่มีอำนาจ เขาโบกมือไปที่พื้นตรงหน้า“คุกเข่า”ฉันทรุดลงอย่างเชื่อฟัง พรมนุ่มกดกับผิวขณะคุกเข่าระหว่างขาเขา หน้าอกหนักขึ้นลงทุกลมหายใจประหม่า ความวิตกกังวลเพิ่มขึ้นขณะรอคำสั่งถัดไป“ทวนกฎ” เขาออกคำสั่งอย่างสงบ “ทั้งหมด ชัดเจน”เสียงฉันแผ่ว แต่มั่นคง“ทุกเช้าฉันส่งชุดแต่งตัวให้คุณอนุมัติ… เมื่อคุณส่งข้อความตรวจความเปียก ฉันแยกตัวเองแล้วส่งรูปทันที… ฉันพร้อมให้คุณได้ทุกเวลา กลางวันหรือกลางคืน… ทุกซีนหนังโป๊ต้องได้รับการอนุมัติและกำกับโดยคุณ… และฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เสร็จโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ”ตานายซินแคลร์เปล่งประกายด้วยความพอใจ“เด็กดี ตอนนี้พูดว่าเธอเป็นของใคร”ฉันกลืนน้ำลายแรง แก้มไหม้“ฉันเป็นของคุณ คุณซินแคลร์”เขายื่นมือลงมาลูบผมเกือบอ่อนโยน แล้วจับแน่น “อีกครั้ง”“ฉันเป็นของคุณครับ”เขายิ้มด้วยความพอใจมืด ความเป็นเจ้าของในสีหน้าไม่อาจพลาด “วันนี้เธอจะพิสูจน์มัน”อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เขาเปลี่ยนฉันเป็นคนรับใช้ส่วนตัวเขาให้ฉันทำอาหารเช้าให้เขาขณะเปลือย ใส่เพียงผ้ากันเปื้อน ทุกครั้งที่ฉั







