EP. 2

EP. 2

หลายอาทิตย์ต่อมา

เรื่องในคืนนั้นกลายเป็นความทรงจำหนึ่งที่ยังติดตาตรึงใจฉัน แต่หลังจากคืนนั้นฉันก็ไม่ไปร้านเหล้าอีกเลย ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับใครอีกเลย

เราไม่ได้แลกไลน์กันอย่างที่เขาบอก จึงไม่ได้ติดต่อกัน หลังจากคืนนั้นที่เรามีอะไรกันไปหลายรอบและเขาออกจากห้องฉันไปเกือบเช้า ไม่ได้นอนที่ห้องฉัน เพราะหลังจากเสร็จกิจที่ยาวนานเขาก็กลับไปเลย

และฉันก็ภาวนาตั้งแต่วันนั้นว่าอย่าให้เราได้เจอกันอีกไม่ว่าจะพื้นที่ไหนในมหาวิทยาลัยหรือบนโลกนี้ก็ตาม

“พวกแก คืนนี้อย่าไปช้านะ ถ้าสามทุ่มไม่มีคนนั่งเขายึดเก้าอี้ที่จอง” เสียงของคะนิ้ง เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น

“เออ รู้แล้วน่า”

ตอนนี้ฉันเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจ ชั้นปีที่สาม มีเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกันสามคนนั่นคือเค้ก คะนิ้ง และต้องตา

ฉันจะสนิทกับเค้กมากกว่าคนอื่นเพราะมีอะไรฉันมักจะเล่าให้มันฟังคนแรก และนิสัยเราดูเข้ากันมากที่สุด 

คะนิ้งจะเป็นพวกชอบเที่ยวหน่อย ถึงแม้จะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วแต่ก็มีแอบคุยกับคนอื่นสนุก ๆ ส่วนต้องตาจะเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อยแต่ด่าทีเจ็บมาก

“เค้กมารับเราด้วยนะ” ต้องตาพูดแล้วยิ้มนิด ๆ   

เรามักจะรู้สึกไม่ดีกันเสมอเวลาที่ต้องพายัยนี่ไปร้านเหล้า เพราะยัยต้องตาน่าจะเหมาะกับการไปวัดมากกว่า

“ได้เลยค่าคนสวย เดี๋ยวจะไปรับยัยเตยก่อนแล้วไปรับแก” เพราะกลุ่มเรามีแค่เค้กกับคะนิ้งที่มีรถยนต์ใช้เราจึงมักจะอาศัยพวกมันตลอด

“อาจจะมีผู้ชายไปนั่งด้วย” คะนิ้งบอกกับพวกเราแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ 

“ใครอีก กิ๊กคนที่เท่าไร” ยัยเค้กถามออกไปแบบนั้น ซึ่งทุกคนรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องปกติของยัยนิ้งอยู่แล้ว

ถึงจะมีแฟนแต่เรียนคนละมหาวิทยาลัยแถมยังอยู่ห่างกันมาก ยัยนี่เลยทำตัวเป็นคาสโนวี แอบคุยกับคนนั้นคนนี้เป็นเรื่องสนุกไปเลย

ซึ่งบอกตามตรง ฉันไม่ค่อยชอบนิสัยข้อนี้ของมันเท่าไร เพราะฉันเกลียดการถูกหักหลังจากคนรักแบบนี้ แต่ก็ชินไปแล้วกับพฤติกรรมของมัน

“หนุ่มวิศวะค่ะ เดี๋ยวคืนนี้เจอ”

“ค่า อย่าไปหิ้วผัวคนอื่นมาแล้วได้พากันเตลิดเหมือนคราวที่แล้วนะ” 

“ฮ่า ๆ” พวกเราพากันขำออกมาเมื่อยัยเค้กพูดจบ เพราะเคยมีครั้งหนึ่งที่ยัยคะนิ้งมันหิ้วแฟนชาวบ้านมากินเหล้าด้วย แล้วเมียเขาจับได้ วุ่นวายกันมากเพราะต้องพายัยคะนิ้งหลบไม่ให้โดนตบในร้าน

“เออ ฉันเช็กรอบคอบแล้ว คนนี้โสดแน่นอน”

@สถานบันเทิงชื่อดัง

ร้านนี้เป็นร้านดังของที่นี่เลย ไม่ว่าวันไหนคนก็แน่นร้านและต้องจองโต๊ะตั้งแต่ห้าโมงเย็นหรือไม่ก็ต้องจองข้ามวันหากเป็นวันหยุด 

ที่คนเลือกร้านนี้เพราะมีเครื่องดื่มที่เป็นเอกลักษณ์ของร้าน เป็นสูตรที่ร้านอื่นไม่มีขาย

“เอาเหยือกใหญ่ค่ะ ขอแก้วหกใบนะคะ” ยัยคะนิ้งสั่งกับบริกรหนุ่มหล่อแล้วส่งยิ้มหวานให้อีก 

“ทำไมต้องหกเหรอ” ต้องตาเป็นฝ่ายถามแทนความสงสัยของพวกเราทั้งหมด

“เดี๋ยวมีคนมานั่งด้วยไง”

ผ่านไปเกือบสามทุ่ม เครื่องดื่มของพวกเราหมดไปเหยือกหนึ่งแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นหนุ่ม ๆ ของยัยคะนิ้งโผล่มา โดนหลอกกลับแล้วมั้งเพื่อนฉัน

“จะสามทุ่มแล้ว ไม่มาละมั้ง” เค้กเป็นคนถาม

“มาแล้ว ๆ กำลังมา ช่วงนี้เขาทำโพรเจกต์ คงยุ่ง” รู้ดีขนาดนี้แสดงว่ามันสืบมาจริงจัง

“ปีสี่เหรอ แกก็ยังกล้าชวนเขามาเนอะ ใครยุ่งกับเด็กปีสี่นี่เหมือนเป็นพวกมารเลยนะ” เค้กต่อว่าแล้วปรายตามองเพื่อนตนเองที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

รู้สึกว่าวันนี้มันจะอาการหนักนะ ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิว่าจะเป็นอย่างไร ทำไมดูตื่นเต้นขนาดนั้น

“พี่คิว !” แล้วยัยนั่นก็โบกมือให้ใครบางคนซึ่งอยู่ด้านหลังฉัน เลยต้องหันไปมองตาม คงจะเป็นคนแอบคุยคนใหม่ของมันนั่นละ

“!!”

จังหวะที่ฉันหันไปมองก็สบตาเข้ากับผู้ชายที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี เขาเองก็มองมาแต่ไม่ได้มีท่าทีตกใจเหมือนฉันแล้วยังยกมุมปากขึ้นด้วย ท่าทีแบบนั้นมัน...

ไม่จริงมั้ง ฉันเมาแล้วหรือ

“เป็นอะไรยัยเตย” เค้กหันมาถามเมื่อฉันยกมือขึ้นมาตบหน้าตนเองเบา ๆ 

“ปะ... เปล่า” ฉันตอบแล้วยกแก้วเล็กขึ้นดื่มกลบเกลื่อน 

ตอนนี้หัวใจฉันเต้นแรงมาก ไม่ใช่ว่าฉันรู้สึกอะไรกับเขาหรอกนะ แต่เพราะความบังเอิญที่มันชักจะมากไปแบบนี้มันเลยทำให้ตื่นเต้นแปลก ๆ 

“พวกแก นี่พี่คิวแล้วก็พี่...” ยัยคะนิ้งแนะนำผู้ชายคนนั้นให้รู้จัก 

'คิว' คือผู้ชายที่มีความสัมพันธ์กับฉันคืนนั้น ฉันก็เพิ่งจะรู้ชื่อเขาวันนี้เพราะคืนนั้นเราไม่ได้สนใจจะถามชื่อกันด้วยซ้ำ

“แม็คครับ” พี่ผู้ชายอีกคนแนะนำตัว

“หนูชื่อคะนิ้งนะคะ คนนี้เค้ก ต้องตา แล้วก็เตยหอม” ฉันยิ้มนิด ๆ โค้งหัวให้โดยที่ไม่ได้มองหน้าใคร หยิบแก้วที่ยัยเค้กเพิ่งเทให้มาดื่มต่อ

เอาวะ เมาไปเสียจะได้จบ ๆ ไม่ต้องคิดมาก

อีกอย่างเขาก็คงไม่พูดเรื่องวันนั้นหรอก เขาก็ต้องกลัวยัยคะ‍นิ้งรู้ไหม เผลอ ๆ อาจจะกลัวฉันพูดให้เพื่อนฟังด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรของแก ยกถี่ไปแล้วนะ” เค้กหันมาถามฉันด้วยความสงสัยแต่ก็เทแก้วใหม่ให้ 

“ไม่มีอะไร อยากเมาจนหลับ” เป็นข้ออ้างที่ดูตลกจัง

“อกหักมาครึ่งปีแล้วยังไม่หายเหรอเตย” ยัยต้องตา !! 

“คราวก่อนก็หนีมาเที่ยวคนเดียวเพราะแฟนเก่าส่งการ์ดแต่งงานมาให้ไม่ใช่เหรอ ฮ่า ๆ” แล้วยัยคะนิ้งก็เสริมทัพทันที

“ก็ต้องมีบ้างไหม คบกันมาตั้งห้าปี” ฉันบอกกับพวกมันแล้วเล่นมือถืออย่างไม่ใส่ใจ 

ตอนนี้อาการมันก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วด้วย

“...” จู่ ๆ ไอ้พี่คิวนั่นมันก็ยิ้มขึ้นมาตอนที่ฉันเผลอมองไปพอดี 

ยิ้มบ้าอะไร

“หาใหม่เถอะ”

“พี่แม็คโสดไหมคะ จีบเพื่อนนิ้งได้นะ” ยัยคะนิ้งหันไปบอกพี่เขาที่นั่งยิ้มฟังพวกเราอยู่ 

“พี่ไม่โสดครับ ไอ้คิวโสด” แล้วพี่แม็คก็บุ้ยหน้าไปทางพี่คิว

“พี่คิวไม่ได้ค่ะ คะนิ้งจองแล้ว” ยัยคะนิ้งรีบออกตัวทันที ขณะที่พี่คิวก็เอาแต่นั่งยิ้มฟังพวกเรา

วันนั้นเห็นพูดมากกว่านี้นะ วันนี้เอาแต่นั่งนิ่ง ยิ้มอย่างเดียว

ดื่มไปสักพักฉันก็ขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ ไม่รู้ว่าทำไมมันรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ ทั้งที่ภาวนาไม่ให้เจอเขาแต่ดันมาเจอในฐานะคนแอบคุยของเพื่อนตนเองอีก

นั่งสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำสักพักฉันก็เดินออกมา ตอนนี้บรรยากาศข้างนอกกำลังได้ที่เลย ทุกคนคงเมากันหมดแล้ว ฉันเองก็ไม่ต่างกันนักหรอก

หมับ

“อ๊ะ” อยู่ ๆ แขนฉันก็ถูกกระชากเข้าไปตรงมุมกำแพงที่เชื่อมต่อไปยังห้องน้ำด้วยมือของผู้ชายคนหนึ่ง กำลังจะร้องออกมาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของเขา “พะ... พี่คิว”

“ไง”

“มีธุระอะไรกับเตย” ฉันบิดข้อมือออกจากมือของเขาแล้วขยับออกห่างเพราะกลัวใครจะมาเห็นเข้า โดยเฉพาะยัยคะนิ้ง

“เมายัง” เขาถามแล้วกอดอกมอง

“นิดหน่อย”

“เหมือนฉันจะลืมของไว้ที่ห้องเธอ เจอบ้างไหม” 

“ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ เพราะฉันเก็บมันไว้จริง ๆ แต่ไม่รู้จะเอาไปคืนเขาอย่างไร

“อืม เดี๋ยวไปเอา” พูดจบเขาก็เหยียดยิ้มแล้วเดินหนีไปเลย ปล่อยให้ฉันยืนสับสนอยู่ตรงนั้น

เดี๋ยวไปเอา...

ทำไมคำนี้มันทำให้ฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเลย หรือฉันแค่คิดฟุ้งซ่านไปเอง