14

มือบางถูกจับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมกับสายตาคมดุที่มองมาที่เธอ นับดาวยิ้มอายๆออกมากับอาการช่างอ้อนของเค้า ชุดทำงานที่เรียบกริบถูกดึงออกจากกางเกงอย่างลวกๆ ระหว่างที่นอนตักเธออยู่

"คืนนี้กลับดึกพรุ่งนี้จะตื่นสายไหม" เค้าถามออกมา "ถ้าหนูตื่นสายก็เป็นเพราะอาจารย์นะคะ" เธอตอบตามความจริง

"ปลดบล้อกเบอร์กับไลน์ด้วยนะ แล้วผมจะโทรปลุก "

เค้าบอกเสียงเรียบออกมา นับดาวโน้มตัวไปดึงกระเป๋าผ้าของตัวเองที่โต๊ะกลาง หน้าอกอวบอิ่มผ่านหน้าเค้าไปวูบพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอ รณพีร์หัวใจเต้นตุบตับขึ้นมาทันที เค้ากำลังจะแข็งแล้ว

มือบางจัดการปลดล้อกเบอร์โทรและไลน์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"โอค่าค่ะเรียบร้อยแล้วนะคะ" คนที่นอนตักอยู่พยักหน้ารับรู้ พยายามจะไม่สนใจอะไรกับสิ่งสวยงามที่อวดสายตาเค้าอย่างไม่รู้ตัว

"ผมไปส่งคุณดีกว่า ไม่อยากให้ดึกไปมากกว่านี้"

เค้าขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเอาหมอนมาปิดเป้ากางเกงตัวเองไว้ ตอนนี้มันกำลังลุกเต็มที่เลยทีเดียว น่าอายมากๆ

"ไปค่ะ "

เธอขยับตัวลุกขึ้นแต่เค้ากลับจับเธอเอาไว้แล้วดึงให้มานั่งตักตัวเค้า

"อาจารย์" เสียงเธอร้องออกมาอย่างตกใจ ที่กำลังนั่งตักเค้าแบบใก้ลชิดกันมาก

"ผมอยากบอกอีกทีนะนับดาว ผมขี้หึงมาก อย่าทำให้ผมต้องหึงคุณมากจะได้ไหม"

นับดาวยิ้มอ่อนออกมา แล้วค่อยๆจับบ่าเค้าเอาไว้

"หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ หนูเป็นเด็กดีของอาจารย์พีร์คนเดียว" คนฟังยิ้มออกมาแล้วค่อยๆจูบเบาๆที่ริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล

"ดีแล้วเด็กดีของอาจารย์พีร์"

รณพีร์มองคอนโดสูงกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเค้าเท่าไหร่แล้วถามออกมาทันที

"อยู่ที่นี่หรอ"

เค้าแปลกใจมากที่เธออยู่คอนโดระดับนี้ ราคาค่าห้องต่อเดือนน่าจะแพงไม่น้อยทีเดียว นับดาวพยักหน้าตอบ

"ไปนะคะขอบคุณที่มาส่งหนูนะคะ ขับรถดีๆ ถึงแล้วโทรมานะคะหนูเป็นห่วง" เธอบอกลาเค้าแล้วเปิดประตูเดินลงจากรถไป

รณพีร์มองเธอที่เดินเข้าตึกไปแล้วค่อยๆขับรถออกจากคอนโดนี้ไปช้าๆ เธอเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงอยู่ห้องราคาแพงขนาดนี้ได้ เค้าไม่อยากคิดไม่ดีเลยแต่เธอทำงานหาเงินทุกวัน แต่มาอยู่ห้องราคาหลักหมื่นแบบนี้ มือที่จับพวงมาลัยลูบหน้าตัวเองเพื่อบรรเทาความเครียด เค้าอยากจะคุยกับเธอเดี๋ยวนี้เลย

"ถึงบ้านแล้วหรอคะ"

"ยังเลยแต่ทนไม่ไหวจริงๆ"

เค้าบอกออกมาตรงๆ "คิดว่าหนูมีเสี่ยเลี้ยงหรอคะ" เธอย้อนถามออกมา รณพีร์รีบแย้งทันที

"ไม่หรอกไม่ได้คิดแบบนั้น ผมแค่แปลกใจ"

เค้าสารภาพออกมาตรงๆ "หนูไม่มีใครเลี้ยงหรอกค่ะขนาดพ่อยังไม่อยากเลี้ยงหนูเลย"

เสียงคนตอบแห้งแล้งน่าสงสารเหลือเกิน รณพีร์ปัดความรู้สึกของตัวเองออกไป เค้าไม่อยากรู้แล้ว เค้าอยากจะกอดเธอมากกว่า

"แม่ซื้อให้ค่ะนานแล้ว แม่ไม่อยู่กับหนูแล้วหนูก็เลยต้องอยู่คนเดียว" รณพีร์ชิดซ้ายจอดรถเข้าข้างทางทันที เค้าไม่น่าเลย

"ผมขอโทษนับดาวที่ถามคุณ" เค้ารู้สึกผิดจริงๆ

"หนูโอเคค่ะมันผ่านมานานแล้ว หนูบอกอาจารย์ได้หมดทุกเรื่องไม่มีปิดบัง อาจารย์จะได้สบายใจ"

เธอบอกกับเค้าตรงๆ "ขอบคุณนะนับดาว คุณพักผ่อนนะ พรุ่งนี้เช้าเจอกันผมจะแก้ตัวใหม่เรื่องขนม คุณมาหาผมที่ห้องด้วยนะ ผมจะรอ"

นับดาวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำแล้วยิ้มออกมา วันนี้วันเดียวเธอเสียจูบไปสองครั้งเลย ริมฝีปากของเค้าที่สัมผัสเบาๆที่ปากของเธอ อาจจะไม่ได้ลึกซึ้งดูดดื่มเหมือนที่เคยดูในหนัง แต่มันอ่อนหวานและนุ่มนวลเหลือเกิน นิ้วบางของตัวเองลูบไล้ที่ริมฝีปากที่โดนจูบมาวันนี้ ก่อนจะยิ้มออกมา

"อาจารย์ขาหนูชอบถูกอาจารย์จูบจังเลย" เสียงเธอบอกกับตัวเองที่หน้ากระจกในขณะที่ร่างกายเปลือยเปล่า ระหว่างที่กำลังอาบน้ำ

ชายหนุ่มยืนมองตัวเองที่กำลังแข็งแรงมากขึ้นทุกที วันนี้เค้ามีอารมณ์มากเหลือเกิน มือหนารูดดึงตัวตนของตัวเองแล้วหลับตาลงนึกถึงภาพเธอ

"นับดาว นับดาว" เสียงครางร้องชื่อเธอออกมาพร้อมกับน้ำข้นเหนียวสีขาว เท่านี้ก็พอแล้ว รณพีร์บอกกับตัวเอง