11

ตลอดทั้งวันเค้าโทรออกไปนับร้อยครั้ง แถมยังส่งไลน์ไปหลายสิบข้อความแต่ไม่ได้อะไรกลับมา เธอบล้อกเค้าทุกทางแล้ว รณพีร์รู้สึกว่าตัวเองแก่ลงสัก10ปี พลังชีวิตมันอ่อนล้าลงไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น

เค้าหึง เค้าหวง และไม่มีสิทธิ์อไรเลยทั้งนั้นที่จะบอกออกไปว่า นับดาวเป็นเด็กดีของเค้า ทั้งที่เพิ่งจะรวบรวมความกล้าบอกความรู้สึกตัวเองไปแท้ๆ แต่ก็ทำมันพังเอง ต่อไปนี้จะเอาไงต่อ จะเข้าหน้ายังไงติด ไล่เค้าไปเองแบบนี้ ปากไม่ดีชัดๆ อาจารย์หนุ่มนั่งคิดอยู่คนเดียวภายในห้องทำงานหัวแทบแตก พรุ่งนี้เช้า เค้ามีสอนเธอ อย่างน้อยต้องได้คุย

นับดาวตื่นขึ้นมาแล้วไม่อยากไปเรียนเลย แต่เพราะความที่ไม่เคยขาดเรียนก็ต้องไป วันนี้เจอหน้ากัน คนเก่งกว่าต้องรอด เธอบอกกับตัวเองแล้วยิ้มให้กับกระจก มีใครจะมาทำให้เธอหวั่นไหวหรอ ไม่มีวันหรอก นับดาวคนนี้ต้องรักตัวเองที่สุด เธอเดินออกจากห้องของตัวเองแล้วเช็คความเรียบร้อยอีกครั้ง ถ้าดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายกลับแน่ๆ อาจารย์พีร์

รณพีร์มาแต่เช้าก้ไม่พบใครที่ห้องทำงาน เมื่อคืนกว่าจะนอนได้ก็ดึกเข้าไปแล้ว เค้าอยากจะคุยกับเธอแต่เธอไม่เปิดโอกาสให้เลย วันนี้เป็นไงเป็นกัน ห้องบรรยายทยอยมีนักศึกษามาแล้ว เค้าตั้งใจจะไปดูสิว่ามีใครมาส่งเธออีกไหม แต่ก็พบว่าเธอเดินมากับเพื่อนสองคน และเธอไม่แม้แต่จะมองมาที่เค้าสักนิดเดียว รณพีร์ตั้งใจรวบรวมสมาธิ แล้วบรรยายสอนออกไป เค้าจะไม่หลุดหันไปมองทางนั้นเด็ดขาด แต่ไม่กี่นาที เค้าก็ต้องหันไปมองแต่เธอที่ก้มหน้าก้มตาอ่านชีทบนโต๊ะ โดยไม่สบสายตามาทางเค้าเลย นับดาวเธอทำเอาเค้าแทบบ้าไปแล้ว ตลอดสามชั่วโมงที่นรกที่สุดในการสอน เค้าบอกเลิกคลาสแล้วเรียกรวมกลุ่มคนที่สมัครไปฝึกสอนข้างนอก

"อาจารย์สมรแจ้งแล้วใช่ไหมว่า พวกคุณได้ไปทุกคน รวมทั้งเอกอื่นด้วย รวมแล้ว 20 คน โดยการไปครั้งนี้ นับดาวจะเป็นหัวหน้า "

เค้าบอกเสียงเรียบก่อนจะมองไปยังเธอที่ไม่มองเค้าตอบ

"ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคะ พวกหนูหิวข้าวแล้ว " หนึ่งในสองเพื่อนของเธอบอกออกมา เค้าพยักหน้าแล้วจะบอกกับเธอ ว่าให้รอก่อน แต่ไม่ทันแล้ว นักศึกษาชายคนนั้นโผล่หน้าเข้ามาแล้ว เค้ากำหมัดแน่น แล้วถอนหายใจออกมา

อาหารเที่ยงดูแกนๆกว่าทุกวัน เธอไม่อยากมาเลยวันนี้แต่รับปากเค้าไปแล้ว และเพื่อนสองคนก็ดูท่าจะชอบแทนไม่น้อย แย่งกันไปเองแล้วกัน

"ไปนะเราต้องไปทำงานกับอาจารย์ " นับดาวขอตัว ก่อนจะรีบลุกขึ้นมา แต่มีมือคว้าแขนเอาไว้

"แทนเดินไปส่งนะ " เธอมองมือที่จับแขนเอาไว้ แล้วบอกด้วยสายตาว่าให้ปล่อย นับดาวพยักหน้า เธอมีเรื่องจะคุยกับเค้าเหมือนกัน

"เราขอบใจแทนนะที่คอยมาดูแลเรา แต่เราอึดอัด เราบอกตรงๆ เราคิดกับแทนเป็นเพื่อน อย่ามาเสียเวลากับเราเลย เราขอโทษ "

นับดาวบอกเสียงเรียบ เมื่ออยู่ในลิฟต์ตามลำพัง ก่อนจะเดินออกมา

"นับมีคนที่ชอบแล้วหรอ " แทนถามออกมาตามตรง

" จะมีหรือไม่มี เราก็ไม่ได้ชอบแทนแบบนั้น แทนเข้าใจเรานะ "

"เราชอบนับ ชอบมาก แล้วจะรอนับด้วย "

รณพีร์เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ให้มันได้แบบนี้สิวะ อาจารยืหนุ่มเดินหน้าตึงกลับห้องไปทันที

"ถ้าแทนพูดแบบนี้ เราจะไม่เจอแทนอีก " นับดาวบอกอีกครั้ง เธอหัวใจจะหยุดเต้นแล้ว เมื่อเห็นหน้าเค้า ทำไมต้องออกมาตอนนี้ด้วย

อาจารย์รวี ยิ้มทักทาย ลูกศิษย์สุดรักที่มาช่วยงาน บ่ายนี้อาจารยืนั่งทำงานกันเต็มห้องไปหมด ทุกคนคุยกันบ้างเป็นระยะ พร้อมกับหยิบขนมผลไม้มาวางที่โต๊ะกลางเป็นแถว ขนมถุงใหญ่อยู่ตรงหน้า ที่อาจารย์ท่านหนึ่งแง้มถุงดู

"โธ่ อาจารย์พีร์ซื้อขนมมาเยอะแยะตั้งแต่เมื่อวานนี้ ไม่มีใครกินเลยหรอคะ นับดาวก็ไม่ได้มา ขนมอาจารย์เลยเป็นหม้ายเลย "

คนโดนพาดพิงสะดุ้งพร้อมกัน นับดาวอยากจะหายไปจากตรงนั้น เค้าคงซื้อมาให้เธอแน่ๆ แล้วก็คงโมโหมากที่เธอรับขนมมาจากคนอื่นแล้ว เธอจะเป็นเด็กดีของเค้าได้ยังไง