12

ได้เวลาเลิกงานแล้ว รณพีร์รีบเก็บข้าวของลงใส่กระเป๋าของตัวเองอย่างเร่งด่วน วันนี้ทุกคนยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับเร็ว ไม่มีโอกาสจะได้อยู่ตามลำพังแน่ๆ โทรหาก็ไม่ติด ส่งไลน์ก็บล้อก เค้าแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว เธอน่าจะทำงานอีกสักแปปแล้วจะกลับ เค้าต้องลงไปดักรอก่อน ไม่งั้นคงคลาดกัน

"กลับเร็วนะคะ อาจารย์พีร์ " เสียงอาจารย์ท่านอื่นทัก ปกติชายหนุ่มมักจะกลับทีหลังเสมอ

"วันนี้มีธุระครับ (ธุระหัวใจ ) กลับก่อนนะครับ " เค้าบอกลาคนอื่นๆแล้วรีบลงมาทันที

นับดาวมองตามหลังเค้าไปแล้วลงมือทำงานของตัวเอง วันนี้เธอไม่สู้หน้า หลบตาเค้าไปก่อน เพราะรู้ดีว่าเพราะอะไรเค้าถึงได้บ้าดีเดือดทำกับเธอแบบนั้น คนแก่ขี้หึงเสียจริงเลย เธอคิดในใจแล้วลงมือทำงานต่อจนเสร็จ ฟ้าข้างนอกมืดมืดแล้ว เธอมองเวลา แล้วเริ่มเก็บของ

"ฝนจะตก นับมีร่มมาไหม " เสียงอาจารย์บอกอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นฟ้าลงมาเป็นสาย นับดาวแกล้งจับกระเป๋าผ้าของตัวเอง เธอไม่อยากเป็นภาระให้ใครทั้งนั้น

"หนูไปก่อนนะคะ " นับดาวบอกลาแล้วเดินออกจากห้องทันที

ฟ้าข้างนอกมืดแล้ว แต่พียงหกโมงกว่าเท่านั้น ฝนหลงฤดูแบบนี้จะมีร่มได้ยังไง ใต้ถุนอาคารมีคนไม่กี่คนที่นั่งติวหนังสือกันอยู่ เธอเดินเลี่ยงมาตามทางเดิน แล้วค่อยๆหลบเม็ดฝนที่กำลังเริ่มตกลงมา รถยนต์สีขาวครีมยี่ห้อดังของญี่ปุ่นเปิดไฟชิดซ้ายเอาไว้กระพริบๆตามเธอมา พร้อมกับเสียงเรียก

"นับดาว ขึ้นรถ "

เธอหันไปเห็นเค้าที่น่าจะกลับไปนานแล้ว แต่ยังอยู่ตรงนี้ เธอหยุดเดินแล้วมองไปรอบๆไม่พบใคร

"ขึ้นรถเร็วๆ ฝนตกแล้ว " เอาวะไม่น่าเกลียดหรอก ดีกว่าขับตามเวลาเดินแบบนั้นน่าเกลียดกว่า

"ขอบคุณนะคะ ที่รับมา ส่งหนูหน้ามอก็ได้ "

เธอบอกเสียงสั่นๆโดยไม่หันหน้าไปมองเค้า รณพีร์ถอนหายใจออกมา ระหว่างขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัย

"ผมขอโทษนะนับดาว คุณกำลังทำให้ผมเสียความเป็นตัวเอง" อาจารย์หนุ่มบอกกับนักศึกษาสาวที่นั่งอยู่ที่เบาะข้างรถของตัวเอง

"หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ อาจารย์ ไม่ให้หนูมาช่วยงาน ไม่ให้หนูมาให้เห็นหน้าก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ" เสียงคนข้างตัวย้อนถาม

"ผมผลักไสคุณ แต่ผมมองหาคุณ ผมบอกไม่ให้คุณมาหาผม แต่ผมกลับมาหาคุณ แบบนี้แล้ว คุณคิดว่าผมคิดยังไงกับคุณ"

"หนูไม่ทราบหรอกค่ะ ว่าอาจารย์คิดยังไง" เสียงเธอสั่นสะท้านเพราะกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกแล้ว

มือแข็งแรงรั้งตัวเธอเข้ามา แล้วจูบเบาๆไปที่ริมฝีปากนุ่มที่เคยได้แต่มองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปล่อยเธอออกจากการ กอดรัด

"ผมทำขนาดนี้แล้ว คุณควรรู้ว่าเราไม่ใช่แค่อาจารย์กับลูกศิษย์อีกต่อไป"

เธอคิดว่าเธอฝันไปแน่ๆ แต่สัมผัสอ่อนโยนที่ริมฝีปากของตัวเอง กับอาการกอดรัดจากเค้า ไม่ใช่ความฝัน กลิ่นน้ำหอมจากตัวเค้าปนกับกลิ่นบุหรี่ที่ลมหายใจเป้นเรื่องจริง

"ผมบ้า ผมยอมรับ เพราะผมหวงคุณมาก คุณทำให้ผมกลายเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองแบบนี้ ผมกลัวคุณจะไปคบกับคนอื่นที่เปิดเผยได้มากกว่าผม "

รณพีร์เปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกมา ระหว่างที่ขับรถ เมื่อกี้เค้าฉวยโอกาสตอนรถติดไฟแดงจูบปากเธอไปแล้ว

"บอกผมได้ไหมนับดาว ว่าผมมีหวังบ้างไหม "

น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงมาช้าๆก่อนจะถูกมือตัวเองป้ายออกไป "อาจารย์จะไม่ไล่หนูอีกแล้วใช่ไหมคะ " เธอถามออกมาตรงๆ รณพีร์ดึงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมา แล้วซับน้ำตาของเธอเอาไว้

"ไม่ไล่แล้ว จะไม่ปากไม่ดีใส่ด้วย ผมรู้แล้วว่าเราใจตรงกันแบบนี้ ต่อไปนี้ ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจอีกนะนับดาว " เค้าบอกออกมาตามตรง

"หนูไม่ได้คบใครจริงๆแล้วหนูก็บอกไปแล้วว่า จะเป็นเด็กดีของอาจารย์ แต่อาจารย์ไม่เชื่อหนู"

นับดาวบอกย้ำอีกครั้ง คนฟังพยักหน้าออกมา

"เอาเป็นว่า ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ขอให้นับดาวจำไว้ว่า นับดาวมีผลกับผมมาก ไม่ใช่น้อยๆนะ มีผลกับผมมาก ผมถึงได้ต้องมาคุยกับคุณอย่างนี้ " เค้าบอกออกมาตามตรง

"เย็นนี้ไปกินข้าวกันนะ เราจะได้คุยกันให้เข้าใจ ผมอยากให้คุณรู้ ว่าผมจริงจังกับคุณมากจริงๆ"