2 ได้ยินชัดทุกคำ

“นี่กระเป๋าของคุณ”  เธอบอกเป็นภาษาอังกฤษเขารีบรับมาเปิดดูด้านใน เห็นว่าของสำคัญยังคงอยู่ดีจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ขอบคุณมากนะครับ มันสำคัญกับผมมาก” เขาขอบคุณเธอเป็นภาษาอังกฤษกลับเช่นกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ มันคือสิ่งที่ฉันควรทำ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ว่าแต่คุณไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย”

เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าระหว่างที่เขาวิ่งตามเธอมาไม่ทันคนร้านทำอะไรกับเธอก่อนที่เขาจะมาถึงหรือไม่ จึงรีบถามหญิงสาวตรงหน้าในทันที

“ไม่ มันยังไม่ทันได้ทำอะไรฉัน แต่ถ้าคุณตามมาช้ากว่านี้ก็ไม่แน่”

“อย่างนั้นก็ดี งั้นพวกเราไปจากตรงนี้กันก่อนดีกว่า เผื่อว่ามันจะไปตามพวกแล้วหวนกลับมา”

“คุณไปก่อนเลยฉันเดินไม่ไหวแล้ว ฉันใช้พลังงานทั้งหมดไปกับการวิ่ง ตอนฉันนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน”

   “ถ้างั้นผมจะนั่งรอเป็นเพื่อนคุณจนกว่าคุณจะหายเหนื่อยแล้วเราไปจากที่นี่พร้อมกัน”

“คุณกลับไปก่อนเถอะฉันขอนั่งพักแป๊บเดียวเดี๋ยวก็จะตามไปแล้ว”

หญิงสาวตอบโดยไม่หันไปมองหน้าเขาด้วยซ้ำ เธอยังคงนั่งก้มหน้าปล่อยแขนและขาลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ด้วยความเหนื่อยจนไม่อยากจะเอาอะไรแล้ว หากเป็นไปได้เธออยากจะทิ้งตัวลงนอนมันซะตรงนี้ไปเลย จากคำตอบของเธอทำชายหนุ่มยิ้มเจื่อนเธออุตส่าห์ช่วยเขาไว้แล้วจะให้เขาทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไงละครับคุณช่วยผมเอาไว้ จะให้ผมทิ้งคุณไว้ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร ถ้าชายคนนั้นมันกลับมาคุณก็จะตกอยู่ในอันตรายนะสิ” เขาบอกพร้อมกับเดินไปหยิบรองเท้ามาสวมใส่ให้เธออย่างไม่รังเกียจ

ฉันจะตายเพราะนายเอาแต่ถามเซ้าซี้ฉันอยู่นี่แหละ ไม่เข้าใจหรือไงว่าคนมันเหนื่อย คนมันหมดแรงหายใจไม่ทันอะถามอยู่นั่น -

เธอบ่นเป็นภาษาไทยออกมาอย่างเหลืออดที่เขาเอาแต่ถามเธออยู่นั่น เธอเพียงอยากจะนั่งพักเพียงเท่านั้น

แม้แต่แรงที่จะพูดตอนนี้ยังแทบไม่มีเลยจะเอาแรงที่ไหนเดินกลับไปที่ป้ายรถเมล์ -

เธอบ่นกับตัวเองต่อคิดว่าเขาคงฟังไม่เข้าใจก่อนจะบอกเขาต่อเพื่อให้ชายตรงหน้าสบายใจ

“คุณไม่ได้ทิ้งฉัน เป็นฉันเองที่อยากอยู่ตรงนี้เอง คุณไปเถอะฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ ”

เธอบอกเพื่อปัดความรำคาญ น้ำเสียงและท่าทางของเธอนั้นทำให้เขารู้ได้ในทันทีว่าเธอคงหมดแรงจริง ๆ เมื่อเธอบอกเขาเรียบร้อยก็บ่นกับตัวเองเป็นภาษาไทยต่ออีก

- ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วดันอยากจะมาเป็นคนดีอีกแพรเอ่ยแพร ฉันจะต้องนอนตายอยู่ตรงนี้แหละไม่ไหวแล้ว –

ชายหนุ่มได้ยินที่เธอบ่นออกมาก็อมยิ้มที่มุมปากเล็ก ๆ นี่ขนาดเหนื่อยขนาดนี้ยังจะไม่ยอมให้เขาอยู่เป็นเพื่อน กลับเลือกที่จะไม่พึ่งพาเขา เขามองคนตัวเล็กที่นั่งทิ้งตัวอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่พื้นอย่างพินิจ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเธอแล้วจึงหันหลังให้

“มาครับขึ้นหลังผม ผมจะพาคุณไปส่งที่ป้ายรถเอง"

เขาบอกเธอเป็นภาษาไทย เท่านั้นแหละหญิงสาวถึงกับตาโต รีบเงยหน้ามองเขาทันที วินาทีนั้นทำให้เขาได้เห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน ดวงตาโตกลมสีน้ำตาลเข้มจมูกโด่งได้รูปรับกับปากบางรูปกระจับ ใบหน้าที่ไร้การปรุงแต่งจากเครื่องสำอางที่ไม่ค่อยพบเห็นในผู้หญิงยุคสมัยนี้ ผมสีดำยาวของเธอนั้นถูกจับมัดรวบแบบหลวม ๆ ไว้ตอนนี้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการวิ่งท้าลมหนาวมาทำให้มีปอยผมบางส่วนหลุดลงมาปกปิดใบหน้าสวยนั้นไว้ อย่างไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวตรงหน้าเธอดูอ่อนกว่าเขามากเธอมีความสวยหวานอย่างเป็นธรรมชาติ

“คุณ…นี่คุณ .เป็นคนไทยเหรอ”

“ครับผมเป็นคนไทย”

“ถ้างั้นเมื่อกี้คุณก็....นี่ฉันบ่นกับตัวเองเสียงดังไปมั้ย”

เธอทั้งถามเขาพร้อมกับถามตัวเองไปด้วย ความใสซื่อของเธอทำให้เขาอดที่จะยิ้มกว้างไปด้วยไม่ได้

“ไม่ดังครับ”

“เห้อ!..ค่อยยังชั่ว” หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโชคดีที่เธอบ่นไม่ดังแต่ดีใจยังไม่เท่าไหร่ชายหนุ่มก็เอ่ยต่อ

“แต่ผมได้ยินชัดทุกคำ” เขาบอกพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เธออย่างตั้งใจแทนคำตอบ

ตอนนั้นแหละที่เธอได้เห็นใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรกเช่นกัน หน้าตาของเขาเหมือนพระเอกซีรีส์จีนหรือเกาหลีเสียมากกว่าเป็นคนไทยเสียอีก ทั้งสีผิวที่ขาวอย่างกับหยวกกล้วยบวกกับความหล่อคมเข้มไม่ว่าจะเป็นใบหน้า ดวงตา จมูก ปาก ยังกะเขาหลุดออกมาจากนิตยสาร แล้วจะไม่ให้เธอเข้าใจผิดได้อย่างไรว่าเขาต้องเป็นคนต่างชาติ เธอคิด

“คุณก็น่าจะช่วยทำเป็นไม่รู้ไม่ได้หรือไงคะ ไม่เห็นจะต้องบอกความจริงออกมาจนหมด” เธอบ่นเสียงเบา

เขาเห็นอาการยิ้มเจื่อนๆ ของหญิงสาวจึงได้แต่อมยิ้มไม่อยากแซวเธอต่อ อย่างไรเธอก็เป็นคนที่ช่วยเหลือเขาไว้ในวันนี้

“มาเถอะครับ”

“อะไรคะ”

“ขึ้นขี่หลังผมไง ผมจะพาคุณออกไปจากตรงนี้เอง”

“ไม่เอาอะ คุณไปเถอะฉันนั่งพักแป๊บเดียวเดี๋ยวค่อยออกไป”

“อย่าดื้อซิครับ ผมมีธุระสำคัญที่ต้องรีบไปจัดการ ตรงนี้เปลี่ยวเกินไปที่จะให้ผมทิ้งคุณไว้ ถ้าคุณไม่ไปผมก็ไม่ไป แล้วหากผมไปทำธุระไม่ทันนี่ก็ถือเป็นความผิดของคุณนะ”

ให้ตายสิดูเขาพูดเข้าเธออุตส่าห์มาช่วยยังจะมาให้เธอเป็นคนผิดอีก มันน่ามาช่วยมั้ยเนี่ย เมื่อเขาพูดจบหญิงสาวก็มองไปรอบ ๆ มันเปลี่ยวอย่างที่เขาว่าจริง ๆ เธอจึงยอมที่จะทำตามที่เขาบอกแต่โดยดี

“ก็ได้ค่ะแต่ฉันไม่มีแรง ลุกไม่ไหวจริง ๆ ฉันใช้แรงทั้งหมดไปกับการวิ่งเอากระเป๋าคืนมาให้คุณแล้ว”

หญิงสาวย้ำด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงใบหน้าของเธอตอนนี้ราวกับลูกแมวตกน้ำ พูดแล้วหญิงสาวก็ทิ้งแขนและขาทั้งสองข้างลงกับพื้นอีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยันว่าตอนนี้เธอไม่มีแรงขยับตัวแล้วจริง ๆ ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นจึงถือวิสาสะจับแขนทั้งข้างของเธอขึ้นมากอดรอบคอเขาเอาไว้ พร้อมกับดึงร่างคนตัวเล็กที่นั่งกองอยู่กับพื้นให้ขึ้นไปบนหลังของเขา