2.บ้านพักไม่ในฝัน

พอร์เช่สีเงินขับคลานตามรถกระบะเขียวมอซอไปตามทางลาดชัน จนกระทั่งมาหยุดกึกอยู่หน้าซุ้มประตูไม้เก่าๆ ที่มีป้ายเขียนว่า ‘โรงเรียนบ้านป่าไม้พัฒนา’ สภาพที่เห็นทำให้อคิณถึงกับต้องถอดแว่นกันแดดราคาแพงออกมาเช็ดแล้วสวมใหม่ เพราะหวังว่าภาพตรงหน้าจะชัดเจนขึ้น

แต่มันก็เหมือนเดิม... อาคารไม้ชั้นเดียวที่สีหลุดล่อน สนามหญ้าที่ดูเหมือนทุ่งเลี้ยงควายมากกว่าสนามฟุตบอล และที่สำคัญที่สุดคือ บ้านพักครูที่ธารินกำลังชี้นิ้วไป

“ถึงแล้วครับคุณครูอคิณ นั่นคือวิมานของคุณตลอดเทอมนี้” ธารินพูดพลางดับเครื่องรถแล้วกระโดดลงมาด้วยท่าทางสบายๆ

อคิณก้าวลงจากรถ มองบ้านไม้ใต้ถุนสูงที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท้ายโรงเรียน สภาพของมันเอียงกะเท่เล่เหมือนคนกำลังจะหน้ามืดล้มพับ บันไดไม้มีตะใคร่น้ำเกาะหนา และดูเหมือนว่าหลังคาสังกะสีบางส่วนจะเผยอรับลมราวกับจะปลิวไปตามพายุรอบหน้าอยู่รอมร่อ

“นี่... บ้านพักครูจริงๆ เหรอครับคุณธาริน?” อคิณถามเสียงสั่น ร่างกายที่เคยยืนตัวตรงสง่างามเริ่มอ่อนแรงปานจะซวนเซและล้มลงให้รู้แล้วรู้รอด

“ครับ หลังนี้แหละ ลุงภารโรงเพิ่งมาปัดกวาดให้เมื่อวาน... อ้อ! แต่คงไม่ได้ขัดพื้นนะ” ธารินเดินนำขึ้นไปบนบ้านที่ส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด ทุกครั้งที่ฝ่าเท้าหนาเหยียบลงไป

เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลิ่นอับชื้นและกลิ่นไม้เก่าพุ่งเข้าชนจมูกคุณชายผู้ใช้แต่น้ำหอมแบรนด์เนมจนเขาต้องยกหลังมือขึ้นปิดจมูก ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มีเพียงเตียงไม้กระดานแข็งๆ มุ้งสีขาวที่กลายเป็นสีจำปา และโต๊ะไม้ที่มีรอยปลวกแทะตรงมุมเว้าๆ แหว่งๆ

“อยู่ได้ไหมครับ?” ธารินหันมาถาม มองสำรวจคุณชายที่ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง “ถ้าอยู่ไม่ได้... กลับกรุงเทพฯ ตอนนี้ยังทันนะ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่ถนนใหญ่เอง”

อคิณเม้มริมฝีปากแน่น ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของคุณชายตระกูลดังมันค้ำคอ เขาจะยอมแพ้ตั้งแต่วันแรกไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะต่อหน้าเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่มองเขาด้วยสายตาเหมือนเห็นลูกแมวตกน้ำคนนี้

“อยู่ได้ครับ... แค่นี้สบายมาก” อคิณกัดฟันตอบ ทั้งที่ในใจอยากจะร้องไห้ คิดถึงบ้านที่กรุงเทพ คิดถึงพ่อแม่ และหญิงคนรักอย่างชญาดา

“ดีครับ งั้นช่วยถือพัดลมหน่อย ผมจะช่วยขนกระเป๋าขึ้นมาให้”

ในขณะที่ธารินกำลังลำเลียงกระเป๋าเดินทางใบยักษ์สามใบของคุณชายขึ้นมาบนบ้าน สายตาของอคิณก็เหลือบไปเห็นเจ้าถิ่น ที่แอบอยู่ตรงซอกตู้ข้างฝา

“จ๊ะเอ๋!” ตุ๊กแกตัวเขื่องลายจุดสีส้มสดใสส่งเสียงทักทายพร้อมกับจ้องหน้าเขาตาเขม็ง อคิณที่เกลียดสัตว์เลื้อยคลานเข้าไส้ถึงกับสติหลุด ลืมมาดคุณชายหน้าหล่อไปชั่วขณะ

“เฮ้ย!!!”

ด้วยความตกใจ อคิณกระโดดถอยหลังจนเสียหลัก ส้นรองเท้าเจ้ากรรมดันไปขัดกับรอยแยกของไม้กระดาน ร่างโปร่งหงายหลังตึงทันที!

“ระวัง!”

ธารินที่เพิ่งวางกระเป๋าลงพอดีพุ่งตัวเข้ามารับร่างของคุณชายไว้ได้ทันท่วงที อคิณหลับตาปี๋ มือสองข้างคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของธารินแน่น จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นป่าจางๆ จากตัวธารินพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของอคิณอย่างเลี่ยงไม่ได้

อคิณลืมตาขึ้นช้าๆ สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความขบขันของคนข้างล่าง

“คุณครูครับ... แค่ตุ๊กแกตัวเดียว ถึงกับต้องโผเข้าหาผมเลยเหรอ?” ธารินถามกลั้วหัวเราะ อ้อมแขนแกร่งยังคงประคองเอวบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

อคิณหน้าแดงซ่าน ไม่รู้ว่าแดงเพราะโกรธหรือเพราะอาย หรือเพราะสายตาของคนตรงหน้ากันแน่