3.ครูคนใหม่

ตกดึกในห้องที่เงียบเหงา ใต้แสงไฟนีออนนั้น ร่างของหนุ่มหล่อในเสื้อผ้าชุดลำลองพลิกตัวไปมาบนเตียงแคบ 

อคิณนอนไม่หลับ เพราะหนวกหูเสียงแมลงกลางคืนที่แข่งขันร้องระงม ยังมีลมที่พัดผ่านรอยแยกของผนังไม้เก่านั่นอีก ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเขา 

คนนอนไม่หลับลืมตาโพลง "อคิณ นายมาทำอะไรที่นี่วะ"

พลันลุกขึ้นนั่งทั้งอย่างนั้น

"ไม่นงไม่นอนมันแล้วโว้ย"

เวลานั้นเอง แรงสั่นสะเทือนของเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดของเขาก็เรียกสติคืนมา หน้าจอโชว์ชื่อชญาดา แฟนสาวที่เขาเพิ่งลาจากมาเมื่อเช้า

มือเรียวกดรับสาย และกดลำโพง "ดา.." เขาเรียกชื่อแฟนสาวด้วยเสียงติดเศร้าสร้อย จนคนฟังฝั่งนู้นรู้สึกได้

ชญาดา "คิณคะ? ที่นั่นเป็นยังไงบ้างคะ ทำไมเงียบจัง ดาโทรหาตั้งหลายรอบแต่ติดต่อไม่ได้เลย ดาเป็นห่วงจะแย่แล้วค่ะ"

อคิณถอนหายใจเบาๆ ก่อนล้มตัวลงนอนบนฟูกแสนบางอีกครั้ง "สัญญาณที่นี่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย... เมื่อกี้คิณเพิ่งขนของเข้าที่พักน่ะ"

ชญาดา "แล้วเป็นยังไงบ้างคะ? โรงเรียนโอเคไหม ที่พักที่คุณพ่อคุณจัดไว้ให้เป็นรีสอร์ตแถวนั้นใช่ไหมคะ? บอกดามาเถอะค่ะว่ามันไม่ได้แย่อย่างที่ดากลัว"

อีกฝ่ายแค่นยิ้มบางๆ พลางมองเพดานที่มีหยากไย่นั้น "รีสอร์ตเหรอ... เปล่าหรอกดา คิณนอนในโรงเรียนน่ะ เป็นบ้านไม้เก่าๆ ที่แค่เดินก้าวเดียวพื้นก็ร้องประท้วงแล้ว ฝุ่นหนาจนคิณคิดว่าถ้าขีดเขียนอะไรลงไป คงเขียนเป็นเรียงความได้เล่มหนึ่งเลยล่ะ"

ชญาดาอุทานด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ! คุณพ่อนะคุณพ่อ ทำไมทำแบบนี้กับคิณล่ะคะเนี่ย คิณเป็นลูกชายคนเดียวของ วรโชติเมธีนะ จะไปนอนในที่แบบนั้นได้ยังไง ดาว่ามันเกินไปแล้วค่ะ แค่ไปสร้างภาพลักษณ์ว่ารักเด็ก รักการสอนสักเดือนสองเดือน ดาว่าเช่าโรงแรมดีๆ แล้วขับรถไปสอนเอาก็ได้นี่คะ"

"มันเป็นเงื่อนไขน่ะดา... ถ้าอยากได้เก้าอี้ประธาน ก็ต้องพิสูจน์ว่าอยู่ร่วมกับดินได้ ท่านว่าแบบนั้น คิณเองก็นะ... ก็ต้องเล่นตามบทไปก่อน"

"แต่มันลำบากเกินไปนี่คะ คิณผิวแพ้ง่ายจะตาย ถ้าโดนตัวอะไรกัด หรือนอนไม่หลับขึ้นมาจะทำยังไง คิณคะ... ถ้าไม่ไหวบอกดานะ ดาจะคุยกับคุณแม่ให้ท่านช่วยพูดกับคุณพ่อให้เอง"

อคิณลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์มาถือไว้ในมือ เขาเดินไปที่หน้าต่าง ผลักบานพับออกไป สายตาของอคิณมองออกไปด้านนอก เห็นเพียงความมืดมิดของชายป่า "ไม่ต้องหรอกดา... จริงๆ แล้ว... ที่นี่มันก็นิ่งดีนะ นิ่งจนคิณได้ยินเสียงความคิดตัวเองชัดกว่าตอนอยู่กรุงเทพฯ อีก ไม่มีเสียงแตรนกหวีด ไม่มีใครมาคอยบอกว่าเย็นนี้ต้องเข้างานสังคมที่ไหน... ถึงห้องจะห่วย แต่มันก็เป็นพื้นที่เดียวที่ไม่มีใครมาขีดเส้นให้คิณเดิน"

หญิงคนรักเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ "คิณพูดเหมือน... คิณชอบที่นั่นเลยนะคะ? ทั้งที่มันดูไม่มีอะไรคู่ควรกับคิณเลยสักนิด อย่าบอกนะว่าคิณเริ่มจะเพ้อฝันเรื่องอิสระอะไรนั่นอีกแล้ว อย่าลืมนะคะ หลังจบภารกิจนี้ เรามีแพลนเรื่องงานหมั้นและโปรเจกต์คอนโดฯ ใหม่ที่คิณต้องดูแล"

ชายหนุ่มหลับตาลง นึกถึงความคาดหวังที่รัดตัวเขาจากครอบครัว แล้วถอนหายใจ "คิณไม่ลืมหรอกดา... คิณแค่... แค่อยากลองใช้ชีวิตในแบบที่ไม่มีใครรู้จัก นายอคิณ วรโชติเมธีดูสักพักน่ะ ดาไปนอนเถอะ คิณเหนื่อยมากแล้ว"

"ก็ได้ค่ะ... ดูแลตัวเองด้วยนะคะคิณ พรุ่งนี้ดาจะส่งพวกสเปรย์ฆ่าเชื้อกับชุดเครื่องนอนใหม่ไปให้ทางพัสดุด่วนที่สุด.. รักนะคะ"

อคิณวางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะไม้ผุๆ ข้างผนังห้อง เขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง แหงนมองยอดไม้สูง มองเลยไปยังฟ้ามืดและหมู่ดาว ดวงจันทร์เต็มดวงกลมโต... ชีวิตที่ถูกขีดเส้นไว้กำลังจะเริ่มบทใหม่ในป่าแห่งนี้ และเขาก็หวังเหลือเกินว่ามันจะมีอะไรที่มากกว่าแค่การสร้างภาพ

...เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดรำไรลอดผ่านยอดไม้ใหญ่รอบชายป่า ปลุกให้อคิณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดเมื่อยไปทั้งตัว เขาจัดการตัวเองด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะก้าวออกจากบ้านพักครูในชุดเชิ้ตสีขาวเนี้ยบกริบที่ดูแปลกแยก จากสภาพแวดล้อมอย่างสิ้นเชิง

อคิณก้าวลงจากบันไดบ้านไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังแหล่มิพังแหล่ เบื้องหน้าของเขาคืออาคารเรียนไม้สองชั้นที่สีลอกร่อนจนเห็นเนื้อไม้ด่างดวง สนามหญ้าที่ควรจะเป็นสีเขียวขจีกลับเต็มไปด้วยวัชพืชและฝุ่นดิน

"ลุงเชย! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าสุมไฟใกล้ถังน้ำ เดี๋ยวควันมันก็คลุ้งไปทั่วโรงเรียนหรอก!" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความดุดันดังขึ้นจากใต้ต้นหูกวาง อคิณชะงักฝีเท้า มองเห็นหญิงสาวในชุดกางเกงสแล็กคล่องตัวและเสื้อโปโลสีเหลืองอ่อน เธอกำลังยืนเท้าสะเอวปรามชายชราคนหนึ่งที่กำลังถือไม้กวาดทางมะพร้าว

"แหม... ครูฝน... ลุงเผาไล่ยุงให้พวกเด็กๆ ไงครับ" ชายชราที่ชื่อลุงเชยภารโรงประจำโรงเรียน หัวเราะแหะๆ พลางขยับหมวกแก๊ปเก่าๆ ของแก.. ลุงเชยดูเป็นคนอารมณ์ดีแบบที่อคิณไม่เคยพบเจอในสังคมที่เต็มไปด้วยหน้ากากอย่างคนในเมือง

"ยุงน่ะไม่ตายหรอกค่ะ ครูอย่างฝนเนี่ยแหละที่จะตายก่อน!" แล้วแหงะหน้ามาทางครูคนใหม่ "อ้าว... นั่น..."

เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงาม ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน และท่าทางเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจเล่มโปรดของเธอก็มิปาน

น้ำฝน "คุณ... อคิณ ใช่ไหมคะ? ครูใหม่ที่ท่านเขตแจ้งไว้" เธอก้าวเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร ต่างจากน้ำเสียงที่คุยกับลุงเชยเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "สวัสดีค่ะ ฉันน้ำฝนค่ะ เป็นครูอัตราจ้างที่นี่ค่ะ"

อคิณ "สวัสดีครับ... อคิณครับ" เขายื่นมือออกมาตามความเคยชินก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าเธอกำลังถือสมุดเช็กชื่ออยู่ "ขอโทษที่มาสายนะครับ พอดีเมื่อคืนผม... นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่"

ครูสาวหัวเราะเบาๆ "ไม่แปลกหรอกค่ะ บ้านพักหลังนั้นขึ้นชื่อเรื่องเสียงดนตรีจากธรรมชาติ ทั้งจิ้งหรีด ทั้งตุ๊กแก จัดเต็มแน่นอน... มาค่ะ เดี๋ยวฝนพาไปรายงานตัวกับท่านครูใหญ่ก่อน ท่านรอนานแล้ว"

"ครับ ครูฝน"

...ห้องพักครูที่เรียบง่ายเกินคาด

น้ำฝนนำทางเขาไปยังห้องไม้เล็กๆ มีป้ายหน้าประตูเขียนว่าผู้อำนวยการ ด้านในมีชายวัยกลางคนสวมชุดข้าราชการสีกากีที่ดูระเบียบจัดทุกกระเบียดนิ้วนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าๆ เขาคือ ครูใหญ่ปรีชา

ครูใหญ่เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แว่นสายตาหนาเตอะขยับเล็กน้อย "มาแล้วรึ... คุณอคิณ วรโชติเมธี ผมอ่านประวัติคุณแล้วนะ โปรไฟล์หรูหราขนาดนี้ ผมล่ะกลัวจริงๆ ว่าโรงเรียนเล็กๆ ของเราจะรองรับคุณไม่ไหว"

"สวัสดีครับท่านผู้อำนวยการ...ผมตั้งใจมาทำงานครับ เรื่องอื่นไม่ต้องห่วง ผมอยู่ได้แน่นอน" อคิณตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึมตามบุคลิกเดิม

ผู้อำนวยการ หรือครูใหญ่นามว่าปรีชาพูดว่า "ความตั้งใจกินไม่ได้หรอกนะคุณครูใหม่ ที่นี่ไม่มีแอร์ ไม่มีลิฟต์ และไม่มีพนักงานคอยบริการ ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่เพื่อสร้างโปรไฟล์ผมไม่ว่า แต่ขออย่างเดียว... อย่าให้เด็กๆ ของผมต้องเสียความรู้สึกเวลาที่คุณจากไป"

คำพูดของครูใหญ่เหมือนหมัดฮุกที่ต่อยเข้ากลางใจอคิณ เขาเม้มริมฝีปากแน่น ขณะที่น้ำฝนลอบสังเกตอาการของเขาด้วยสายตาที่ก้ำกึ่งระหว่างเห็นใจกับอยากลองดี

ครูสาว "ท่านครูใหญ่ก็... อย่าเพิ่งขู่ครูใหม่สิคะ ดูสิ หน้าซีดหมดแล้ว" เธอหันมาพยักหน้าให้อคิณ"ไปเถอะค่ะครูอคิณ เดี๋ยวฝนพาไปดูห้องเรียนของคุณ... อ้อ ลุงเชย! ฝากดูรถคันนั้นด้วยนะ อย่าให้ไก่ไปจิกสีรถเขาล่ะ!"

ลุงเชย "ได้เลยครับครูฝน! จะเฝ้าให้เหมือนเฝ้าสมบัติชาติเลยจ้า!"

อคิณเดินตามน้ำฝนออกมา พร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เขาเพิ่งตระหนักว่าภาพลักษณ์ ที่เขาต้องสร้างที่นี่ อาจจะยากกว่าการบริหารโครงการพันล้านที่กรุงเทพฯ เสียอีก