Masuk“เรามาดื่มกันดีไหมครับ?”
“แก้ว พี่ว่าตัวนี้แรงไปหรือเปล่า”
“ถ้าไม่แรงแล้วฉันจะซื้อม
วันนี้ปลื้มไม่ต้องทำงานทำการกันแล้วเพราะแค่คิดถึงเรื่องฉากล่อแหลมก็หมดเวลาไปค่อนวัน ไอ้เราก็กระไร ตักก็ได้นอน ปากก็ได้จูบ ร่างกายยังจะแสดงความโลภในราคะออกมาต่อหน้าพี่หมออีก ต่อให้ไม่นับเรื่องเคารพธงชาติยามเช้า เรื่องเมื่อคืนก็น่าอายอยู่ดี พี่น้ำต้องเจอกับอะไรมา เอ็งรู้ดีไม่ใช่หรือ แรงเอ็งไม่ใช่น้อย ๆ ถ้าเกิดตามใจอยากไม่ควบคุมอารมณ์ให้มั่นแล้วละก็สักวันพี่หมอคงเก็บกระเป๋าหนีจากไปเป็นแน่เถ้าแก่หน้าเตาไฟกระซิกร่ำไห้น้ำตาตกใน ทำให้ในสายตาลูกน้องคนงานในครัวต่างหวาดระแวงไม่รู้เจ้านายแกจะอารมณ์ไหน ยิ่งวันนี้คุณหมอท่านไข้จับต้องพักรักษาตัว หากพวกเขาทำอะไรไม่ถูกใจจนโดนเหวี่ยงวีนขึ้นมาคงไม่มีใครมาห้ามทันปลื้มคิดว่าหลังจากมื้อเที่ยงจะหลบหน้าพี่หมอสักพักเพื่อเตรียมใจ แต่ระยะเวลาราวหกชั่วโมงกว่าไม่ได้ทำให้เราใคร่ครวญในเรื่องกามตัณหาลงไปได้เลยตกเย็นเมื่อไม่มีลูกค้าจองห้องจนดึกเราก็ต้องเอาใบเสร็จรับเงินอย่างง่าย และใบเสร็จการซื้อวัตถุดิบมาช่วยกันทำบัญชีกับพี่น้ำหลังอาบน้ำทานมื้อเย็นเสร็จ จากปกติพี่หมอซึ่งน่ามองเป็นทุนเดิม พอสอดส่องสายตาไปยังมือข้างที่เคยจับตรงนั้นเสียเต็มคร
เนื่องจากเราโดนปลื้มกำชับว่าห้ามออกจากห้องนอนนอกเสียจากลงมาเข้าห้องน้ำและห้ามจับดินสอปากกาทำงานเป็นอันขาด สิ่งที่ทำได้หลังจากตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังการนอนกลางวันคงเป็นการนั่งฟังวิทยุอ่านหนังสือพิมพ์ดูแค็ตตาล็อกสินค้าของเดือนก่อนไปพลางแม้ส่วนตัวจะไม่ต้องการซื้ออะไรเลยแสงยามสายส่องกระทบแผ่นกระดาษหนังสือพิมพ์ที่กางอยู่บนมือ เสียงพลิกหน้ากระดาษเบา ๆ ผสมผสานไปกับกลิ่นหมึกพิมพ์ที่คุ้นเคย ดวงตาเรียวคมไล่อ่านตัวอักษรเรียงพิมพ์ที่แน่นขนัดอย่างใจเย็น ข่าวคราวความเคลื่อนไหวจากเมืองหลวงและเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในท้องถิ่นถูกซึมซับเข้าไปในห้วงความคิดอย่างช้า ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการพิจารณาไม่ต้องการเกษียณอายุราชการของรัฐบาลปัจจุบัน ข่าวรัฐบาลประเทศอื่น ปัญหาค่าครองชีพที่สูงเป็นประวัติการณ์ในไทย ข่าวรถรางรับกลับเข้าโรงเก็บจนหกคะเมนบนสะพาน รวมไปถึงหน้าโฆษณาสินค้าราคาแพง แต่ที่บันเทิงใจที่สุดเห็นจะเป็นละครวิทยุที่พากย์ได้เร้าอารมณ์‘ปฏิญาณมาเดี๋ยวนี้’‘ตามแต่เจ้าดีกว่า ยอดรัก’‘เทวะ! ข้าแต่จุฬาตรีคูณอันศักดิ์สิทธิ์ หากอง
น้ำเพ่งสายตามองเด็กน้อยตรงหน้าผ่านแสงสลัวจากตะเกียงก็อมยิ้มขบขันไปกับหน้าแก้มแดงแจ๋เป็นลูกท้อของเด็กน้อยที่หยิบหมอนมาวางทับบังกลางกายไม่ให้เขาเห็น“อึดอัดหรือเปล่า?”“พี่ก็น่าจะรู้นี่ครับ...”“ถ้าพี่ไม่เป็นหวัดคงอาสาช่วยเราไปแล้ว แคก!”“ต่อให้พี่ไม่ป่วย ผมก็ไม่ให้ช่วยหรอก...”ปลื้มหน้ามุ่ยนั่งขดไปกับหมอนรอปรอทวัดไข้ทำงานเสร็จ จิตใจเราเมื่อครู่ไม่ได้คิดถลำลึกไปไกลขนาดนั้นเสียหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมพอดวงตาได้เห็นเรือนร่างที่ถูกปิดมานานแล้วมันจึงรู้สึกตื่นเต้นขนาดนำพาเลือดไปคั่งในส่วนนั้นได้ ไหนจะจังหวะล้มมาทับกัน หากพี่เจ้าจับนานไปอีกหน่อย เขาคงเอาไม่ลง“ใช้แค่มือเอง ไม่ได้เหรอ?”“ไม่ครับ”“อายเหรอ?”“ฮึ่ม...”คนแก่กว่าหยอกเย้าเพื่อเชยชมความน่ารักของเด็กน้อยพอให้กระชุ่มกระชวย แต่น้ำก็แอบเสียดายหากจะไม่ได้รู้รสนิยมของปลื้ม หลายครั้งที่มีประเด็นให้กลับมาคิดเรื่องนี้ เราจึงได้แต่สงสัยและคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าบางทีเจ้าตัวอาจชอบให้คู่ดูใสซื่อไม่ประสีประสา หรืออาจเป็นไปในทางตรงกันข้ามที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ ไม่ต้องเ
“ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม
“พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ
เงาดำมืดเข้าปกคลุมในพื้นที่อ้างว้างไร้ผู้คน ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ ค่ายกักกันยามนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาไอเย็นจากพันธุ์ไม้รอบข้างเข้ามาปะทะกาย รั้วลวดหนามสูงใหญ่ทอดตัวเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นดั่งกำแพงที่กั้นขวางอิสรภาพ ก่อนทัศนวิสัยทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเป็นภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หลังคามุงจากที่เคยถูกมุงไว้อย่างประณีตบัดนี้กลับมีรูโหว่อยู่หลายจุด ปล่อยให้ลมฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำอันน่าขนลุกดังขึ้นจากเงามืด ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ มุมปากที่งุ้มลงและแววตาซึ่งเต็มไปด้วยการหยามเหยียดเราเริ่มส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและมือที่ต้องการจะฉีกกระชากทุกส่วนออกเป็นชิ้น ๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจลึกลงถึงก้นบึ้ง จึงตั้งใจจะยอมแพ้และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท‘พี่…’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งซึ่งดังขึ้นกว่าเดิมและเป็นเสียงที่ชัดเจนมากพอที







