บทที่ ๒ พี่หมอครับ (2/4)

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑

“ถ้าเป็นไปได้...ขอเลือกนอนที่นี่ได้ไหม?”

“ไม่ใช่ว่าคุณน้ำมีคนรักอยู่แล้วเหรอครับ?”

ปลื้มถามด้วยความกระอักกระอ่วน หากอีกฝ่ายยังมีเจ้าของอยู่แล้วมาทำแบบนี้ เขาจะไม่เล่นด้วยเป็นอันขาด ยิ่งฝั่งนั้นมียศสูง ต่อให้เป็นผู้แพ้สงครามก็คงมีอำนาจเหลืออยู่ในมือ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ไม่ใช่ตัวเขาหรอกที่มีปัญหา คุณหมอต่างหากจะเป็นอันตราย

“เรียกพี่ก่อนสิ เดี๋ยวเล่ารายละเอียดให้ฟัง”

เอาละ จะให้เขาตายวันนี้ให้ได้เลยใช่ไหม คิดว่าสวยน่ารักแล้วจะทำตามใจได้หรือไร

“พี่อยากนอนที่นี่ใช่ไหมครับ”

“อื้อ!”

เอาเลย จะทำอะไรก็ทำไปเลย เขาจะยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้เอง

“ถ้าบอกว่าให้นอนห้องผม จะรังเกียจไหมครับ”

“เรารู้แล้วนี่ว่าพี่มาที่นี่เพราะอะไร ยังต้องถามอีกเหรอ?”

ปลื้มอยากจะตะโกนออกมาเหลือเกิน เป็นกรรมของเขาหรือไรที่เคยไปตามจีบคุณหมอเจ้าตั้งแต่เมื่อก่อน จนตอนนี้อีกฝ่ายกลับมาเอาคืน ยิ้มแบบนั้นทำคนตายได้เลยนะ

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อ เลือกยกถาดขนมน้ำชาขึ้นจากโต๊ะ กล่าวในลำคอให้นายแพทย์เดินตามขึ้นชั้นสามของบ้านด้วยใบหูและลำคอแดงเถือก

“ผมต้องลงไปเก็บร้านต่อ พี่นั่งรอสักครึ่ง...หนึ่งชั่วโมงนะครับ ส่วนห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดอยู่ชั้นสองสุดทางเดินครับ”

“อือ สู้ ๆ นะ”

พี่หมอกล่าวเสร็จทันใดนั้นประตูก็ปิดดังปึง ทำคนในห้องแอบหัวเราะในลำคอ ตั้งแต่มาถึงเด็กคนนั้นทำเขาหลุดยิ้มไปไม่รู้ตั้งเท่าไร ทั้งที่หลายปีที่ผ่านมาเขามีความสุขแทบจะนับครั้งได้

เมื่อมีโอกาสได้มาอยู่คนเดียวถึงถือโอกาสมองสำรวจรอบห้องนอนส่วนตัว ด้วยตำแหน่งร้านคือตึกแถวหนึ่งคูหา ชั้นแรกและชั้นสองเป็นพื้นที่รับรองลูกค้า ขึ้นมาชั้นสามก็ถูกแบ่งสัดส่วน มีห้องพระ ห้องเก็บของ ดังนั้นห้องนอนนี้จึงเล็กกะทัดรัด ผนังปูนเปลือยที่ฉาบแบบหยาบ ๆ เผยให้เห็นร่องรอยของกาลเวลา บางจุดมีรอยปูนกะเทาะเล็กน้อยตามขอบหน้าต่างไม้ที่เปิดออกรับลมยามบ่าย พัดเอาไอร้อนระอุของพระนครยามเย็นให้ทุเลาลงบ้าง แสงแดดส่องลอดเข้ามา สร้างเงาของบานเกล็ดและเหล็กดัดลายเรียบทาบทับลงบนพื้นไม้ที่ขัดจนขึ้นเงาประดับรอยขีดข่วนตามการใช้งาน

มุมหนึ่งของห้องมีฟูกบาง ๆ ปูทับด้วยผ้าขาวม้าผืนเก่าที่ซักจนซีด แต่ยังคงความสะอาดสะอ้าน หมอนหนุนใบเดียวและผ้าห่มผืนไม่หนานักพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยปลายเตียง ข้างกันเป็นโต๊ะไม้ขนาดเล็ก มีลิ้นชักสองช่อง ด้านบนวางโคมไฟตะเกียงน้ำมันหนึ่งอัน

เก้าอี้ที่เขานั่งอยู่เองเป็นเก้าอี้หวายวางชิดกับชั้นไม้สำหรับวางหนังสือทั้งจีนไทยปะปนกันอยู่มุมหนึ่ง เลื่อนสายตามาข้างกันจะเจอตู้เสื้อผ้าไม้สักบานคู่ตั้งชิดผนัง นอกจากนี้ปกติแล้วห้องน้ำในตึกแถวมักจะอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ทว่าที่นี่คือร้านอาหารที่มีชื่อเสียงพอสมควร จึงมีการขยายพื้นที่ขึ้นมาชั้นสอง และเพิ่มจำนวนห้องน้ำเพื่อเสริมการบริการไปอีกระดับ

น้ำไม่กล้าจับต้องสิ่งของภายในห้องมากมายนัก จึงใช้เวลาระหว่างรอคนเด็กกว่า หันมาจัดแจงย้ายสัมภาระออกจากกระเป๋า ไหน ๆ อีกฝ่ายก็ยอมให้เขาร่วมนอนด้วยแล้วในคืนนี้ ทว่าในคืนต่อไปเขาคงต้องคิดหาห้องเช่าใกล้ ๆ จะได้ไปมาหาสู่ได้สะดวก อย่างไรจุดประสงค์ที่เขาพาตัวเองมายังที่แห่งนี้ก็เพื่อครอบครองเด็กคนนั้น ในตอนที่มีโอกาส

“เฮ้อ...”

ว่าแล้วก็ชวนให้นึกถึงอดีต หากในตอนนั้นเขาไม่มีพันธนาการผูกมัดเอาไว้ คงสามารถสานสัมพันธ์กับเด็กคนนั้น และมีชีวิตเป็นสุขไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน คิดผิดจริง ๆ ที่หลงเชื่อผิดคน