LOGINShare
บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (4/4)
publish date:
2026-11-11 08:00:25‘ผมว่าจะซื้อ...ไม่ก็...’
เผลอ ๆ อาจไม่ใช่แค่มีความเป็นไปได้เสียด้วยซ้ำ เพราะโอคาดะพูดภาษาไ
Latest chapter
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (1/4)
ป๊าม้าที่อยู่บนสวรรค์มองลงมาคงเห็นชีวิตฉันกำลังดำเนินไปอย่างปกติ แต่ลูกคนนี้นับวันยิ่งรู้สึกไปไม่เป็นด้วยเรื่องของพี่หมอคนสวย หาใช่ร้านวิภาโภชนาไม่!พี่น้ำตั้งแต่รู้ว่าอดีตทหารญี่ปุ่นบางส่วนผันตัวมาเข้ากลุ่มกับโจรขโมยซึ่งกำลังไล่ลงมาระรานชาวพระนคร อีกฝ่ายก็อยู่ไม่เป็นสุข ออกสีหน้ากระวนกระวายเหม่อลอยอยู่เป็นนิจ จนจากที่จะได้เปิดคลินิกก็ไม่ได้เปิดเนื่องจากพี่บอกว่าต้องการยืดเวลาออกไปเพื่อช่วยงานให้ร้านวิภาโภชนาเสถียรมากกว่านี้ แม้เราจะรู้อยู่เต็มอกว่าพี่กำลังตื่นตระหนกไปกับข่าวพวกนั้นคืนที่ผ่านมาเรายังคงได้นอนพูดคุยถามไถ่สัพเพเหระ รวมไปถึงประเด็นที่พี่หมอกำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษถึงขั้นนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ กลายเป็นลูกโซ่ต่อมาให้เจ้าตัวเพลียตลอดทั้งวันจนเราชักเป็นห่วง“พี่ ผมต้มชามาให้ดื่มก่อนนอนครับ”“อือ...ขอบใจนะ”“ให้ผมปิดหน้าต่างบังลมดีไหมครับ?”“ได้สิ”คนแก่กว่าบนโต๊ะทำงานตอบกลับเสียงอ่อน รับไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องเข้ามาอยู่ในฝ่ามือ ทำให้ความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาตามแรงลมยามค่ำคืนลดน้อยลงไปได้บ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นกระชับเสื้อคลุมกันหนาวให้
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (4/4)
‘ผมว่าจะซื้อ...ไม่ก็...’เผลอ ๆ อาจไม่ใช่แค่มีความเป็นไปได้เสียด้วยซ้ำ เพราะโอคาดะพูดภาษาไทยได้มากพอ ๆ กับเขา ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือที่สยามประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย หากมันดันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกองโจรใดกองโจรหนึ่ง หรือลักลอบทำงานโดยปิดบังตัวตน ก็มีความเสี่ยงที่เขาจะได้เจอกับมันมิใช่หรือ ถ้ามันกลับมาจะทำอย่างไร เขาเองก็ถือเป็นทหารหนีทัพ มันคงไม่เอาคืนหรอกใช่ไหม หากเป็นจริงแล้วปลื้มคนที่ใกล้ตัวเขาที่สุดจะเป็นเช่นไร ต่อให้จะสิ้นไร้ไม้ตอก แต่คนอย่างโอคาดะไม่มีทางอยู่เฉยหากมีสิ่งใดมาขวางหูขวางตา“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“ผมบอกว่าจะสั่งปืนมาเก็บไว้ชั้นล่างครับ”“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”“ร้านทองแถวนี้เขาก็มีครับ”“อือ ไม่เลวนะ แล้วเราใช้เป็นเหรอ?”“ผมเคยเป็นทหารมาก่อนนะ พี่อย่าลืมสิ”“ฮ่า...ฮ่า...นิสัยเราไม่เหมาะจะเป็นทหารนี่”“โถ่...”น้ำกล่าวติดตลกนอกเรื่อง ทำราวกับตัวเองกำลังมีส่วนร่วมกับบทสนทนา
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)
“เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)
“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (1/4)
มุมหนึ่งของห้องตรวจเล็ก ๆ ในร้านที่เพิ่งได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง นายแพทย์ในชุดไปรเวตแขนยาวกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงยาชนิดต่าง ๆ เข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่หลังโต๊ะตรวจ มือเรียวยาวหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูวันหมดอายุอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนที่จะวางมันลงในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยอุปสรรคหลาย ๆ อย่าง ทำให้เขาไม่สามารถเปิดมันได้อย่างเป็นทางการเสียที แต่เขาคุยกับปลื้มไว้แล้วว่าจะเปิดภายในสัปดาห์หน้า โดยเราจะรับผิดชอบเรื่องบัญชีตามเดิมเพียงแค่ลดบทบาทงานด้านบริหารหลังร้านลงมาเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง น้ำจึงถอยหลังออกมาจากตู้ยาอย่างช้ายกมือขึ้นลูบที่กระจกตู้ยาอย่างแผ่วเบา มองดูขวดยาที่เรียงรายอยู่ข้างในอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็แว่วมาก่อนจะปรากฏเป็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยความกริ่งเกรง“คือ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหมอ ได้ไหมครับ?”“ได้เลยครับ เชิญนั่งครับ”คุณแผนอาศัยจังหวะที่คนรักตัวเองกำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างปลื้ม อีกฝ่ายเล่าว่าร่างกายตัวเองฟื้นตัวช้ากว่าแต่ก่อนมากโดยเฉพาะช่วงล่างที่เดี๋ยวนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าแต่ก่อนเพรา
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (4/4)
“คุณหมอดูแลหน้าอย่างไงเหรอครับ ดูเด็กกว่าอายุมากเลย”“จะว่าอย่างไรดีล่ะ ไม่ได้ดูแลอะไรเป็นพิเศษนะครับ”พูนได้ยินก็สิ้นหวัง เพราะตัวเขาเองอายุพอ ๆ กับคุณหมอแต่กลับดูต่างกันราวฟ้ากับเหว น้องแผนเองจนถึงตอนนี้ก็ยังหน้าเดิมไม่มีรอยตีนกาหรือฝ้ากระเลยสักนิด“พี่ลงพื้นที่บ่อยหรือเปล่า หน้าเลยเหี่ยวเร็ว”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็มีโอกาสที่จะโทรมเร็วเหมือนกันครับ”แผนกล่าวทักพี่ตำรวจตามตรงเหมือนที่ทำมาตลอดผนวกกับคุณหมอที่กล่าวสนับสนุน พูนจึงหมดหนทางกู้หน้าอันหล่อเหลาของตัวเองกลับมาให้น้องแผนได้ดูก่อนมันจะโรยรา ส่วนน้ำก็หันกลับไปมองเจ้าเด็กที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจับเซียะผัดข้าวในครัว ในตอนนี้เราไม่ทันได้นึกถึงเรื่องริ้วรอยเพราะเคยชิน และปลื้มเองดูจะไม่ได้มีปัญหากับมัน แค่คิดไว้หน่อยคงดีกว่ากระมังจะได้มีอะไรดึงดูดใจเจ้าเด็กบ้าง“มาแล้วครับ ข้าวผัดกุนเชียง คะน้าทีโป๊ว แล้วก็เป็ดย่าง” ปลื้มกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระซิบว่าจานที่สามนั้นเป็นของเขา สามารถหยิบไปทานที่โต๊ะทำงานได้เลย ทว่าคราวนี้คุณพูนกลับรั้งทั้งตัวเขาและปลื้มเอาไว้เนื่องจากมีเรื่องสำคัญต้องการมาแจ้ง
You May Also Like
รวมเรื่องสั้นวาย เน้นขายความฟิน
minibikini3.0K viewsบอดี้การ์ดของคุณหนู
กาสะลอง4.4K viewsเกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ
saengram2.1K viewsตั้งใจท้อง
saengram2.4K viewsหวนคืนรักคำสาปมาร
Naiyana730 viewsไกด์! ผมเหรอ?!
เล่อเฉียน489 viewsโอเมก้าเป็นสัตว์กินเนื้อ
หมอกมัว386 viewsเด็กแสบของแด๊ดดี้
ไอเดียไรท์444 views
