บทที่ ๒ พี่หมอครับ (3/4)

สมัยเด็กนานมาแล้วตั้งแต่สามสิบกว่าปีก่อน บิดามารดาแท้ ๆ เล่าให้เขาฟังว่าท่านทั้งสองหนีการคลุมถุงชนของแต่ละคนมาอยู่อาศัยในประเทศสยามที่ต้อนรับชาวต่างชาติ และให้กำเนิดเขาในดินแดนแห่งนี้ ดังนั้นตัวเขาจึงสามารถพูดได้ทั้งไทยและญี่ปุ่น

ท่านทั้งสองพกเงินติดตัวมาพอประมาณเพื่อเปิดสถาบันสอนภาษาญี่ปุ่นแด่ผู้ที่สนใจหลังสามารถพูดภาษาไทยได้ในระดับหนึ่ง กลายเป็นว่ามีเงินมีทองจนสามารถส่งตัวเขาเข้าเรียนตามเกณฑ์ได้

กระนั้นผ่านไปสามปีนับตั้งแต่เขาเข้าเรียนชั้นประถม ๑ อุปสรรคก็มาเยือนยังครอบครัว ในวัยนั้นเขาไม่ทราบว่าพ่อแม่ระแวงสิ่งใด แต่มันคงอันตรายหากมีเด็กอยู่ด้วย ดังนั้นพวกท่านจึงนำตัวเขามาฝากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยมอบเงินรายเดือนสำหรับตัวเขาและอีกจำนวนหนึ่งแยกไว้สำหรับทำนุบำรุงสถานรับเลี้ยง

ดีที่พวกท่านมักหาเวลามาพบปะลูกชายอย่างเขาอยู่บ้างเดือนละครั้งสองครั้ง ทว่านานวันเข้าจำนวนเริ่มลดน้อยถอยลง จาก ๑๒ ครั้งต่อปี กลายเป็น ๑๐ ครั้ง ๖ ครั้ง ๔ ครั้ง ๑ ครั้ง และไม่มาอีกเลย

ไม่กี่สัปดาห์หลังจากนั้นเขาจึงได้ทราบ ว่าบิดาแท้ ๆ ของตนเองเคยเป็นทหารมียศของกองทัพญี่ปุ่น การหนีมานับเป็นการหนีทหาร และการลงโทษของญี่ปุ่นช่างป่าเถื่อนจนสำนักพิมพ์ไทยออกข่าวหน้าหนึ่ง

‘พบศพหญิงชายชาวญี่ปุ่น รอยแทงนับสิบ รอยช้ำนับร้อย’ โทษทัณฑ์นั้นคงเป็นสิ่งที่เบื้องบนเห็นสมควรสำหรับคนทั้งคู่ ในตอนนั้นเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีการพยายามพาตัวเองไปหาพวกท่านบนสวรรค์กี่ครั้งและวิธีการใดบ้าง หากไม่มีคุณยายเจ้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าคอยห้ามปราม เขาคงไม่อาจตั้งหลักได้แน่นอน

“ฮึก...ยายจ๋า...ฮึก...ฮือ”

“โอ๋...ไม่เป็นไร ยายอยู่ตรงนี้แล้ว”

อ้อมกอดอุ่นของหญิงชรากลายเป็นที่พึ่งเดียวของเด็กน้อยวัย ๑๑ ซึ่งอยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ คุณยายสายบัว เจ้าหล่อนเป็นคนจิตใจดีเอื้ออาทรต่อทุกสิ่ง ต่อให้ไม่มีเงินทองมากมายนักก็พยายามจัดสรรปันส่วนให้เพียงพอต่อเด็ก ๆ ในสถานรับเลี้ยง และตัวเราซึ่งมักจะป่วยเป็นไข้หวัดเมื่อถึงช่วงผลัดเปลี่ยนฤดูทำให้มีค่ายาค่าหมอ

เรากลายมาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเด็กกำพร้าอย่างเต็มตัว คุณยายจึงมอบชื่อใหม่ให้แก่เขา จากชื่อญี่ปุ่น 白川 朝美 (ชิราคาวะ อาซามิ) กลายมาเป็น นที ศรีไพร ซึ่งมีความหมายพ้องกับนามสกุลเก่าซึ่งหมายถึงลำธารสีขาว และเดิมทีชื่อท้ายของเขามักนิยมในหมู่เด็กหญิง การที่พ่อแม่จงใจตั้งชื่อให้แบบนี้คงมีเป้าหมายให้กองทัพหาตัวเขาซึ่งเป็นเด็กชายได้ลำบาก

ตัวเขาเลยมีพี่สาวพี่ชาย ๕ คนโดยมีตัวเขาเป็นน้องเล็ก ทว่าคนที่เขาสนิทสนมด้วยมากที่สุดเห็นทีจะเป็นพี่ชายคนโตชื่อนเรศ หรือหนึ่ง ส่วนน้ำ ชื่อเล่นของเขาก็เป็นชื่อที่พี่ ๆ เรียกมาก่อนหน้านั้นแล้ว

พี่หนึ่งแก่กว่าเขา ๖ ปีโดยประมาณ เป็นพี่ใหญ่ที่มักพาเขาซึ่งจมดิ่งอยู่กับความเศร้าออกวิ่งเล่นตามงานวัด และเป็นคนเดียวนอกจากเขาที่สวมเครื่องแบบเข้าเรียน เนื่องจากทุกคนต่างมองว่าอีกฝ่ายเป็นพี่โตสุด ส่วนเขาก็มีเงินทุนเหลืออยู่จากคุณพ่อคุณแม่ซึ่งสามารถส่งเขาเรียนได้ถึง ม.๘

เขาเรียนจบระบบการศึกษาทั้งสิบกว่าปีได้ตอนอายุ ๑๔ โดยช่วงเวลาที่ผ่านมาตัวเขาได้ทำความรู้จักกับคุณตาใจดีอีกท่านชื่อ คุณตาเชิด นามสกุลศรีไพร ทว่าคุณตาไม่ได้เป็นสามีของคุณยายสายบัวแต่อย่างใด เพียงแต่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เล็ก เมื่อคุณยายที่ไม่มีนามสกุลอยากให้เด็กน้อยได้ดิบได้ดี จึงมาขอใช้นามสกุลของคุณตาซึ่งเป็นถึงกำนัน ในสายตาคนอื่นจึงมองว่าพวกเขาอยู่ภายใต้การปกครองของกำนันไปโดยปริยาย และไม่มีใครกล้ามากลั่นแกล้ง ทว่าคุณยายจะรู้ไหมว่าแท้จริงแล้วที่คุณตายอมให้ใช้นามสกุลเพราะแอบชอบมาตั้งแต่สมัยเด็ก

“เจ้าหนึ่ง พาน้องหนียายมาอีกแล้วใช่ไหม?”

“ฉันอยากพาน้องไปเที่ยวงานวัด ตาพาฉันไปได้ไหมจ๊ะ”