تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)
تاريخ النشر:
2026-11-09 08:00:11“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”
“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”
ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย ห
أحدث فصل
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)
“เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)
“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (1/4)
มุมหนึ่งของห้องตรวจเล็ก ๆ ในร้านที่เพิ่งได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง นายแพทย์ในชุดไปรเวตแขนยาวกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงยาชนิดต่าง ๆ เข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่หลังโต๊ะตรวจ มือเรียวยาวหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูวันหมดอายุอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนที่จะวางมันลงในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยอุปสรรคหลาย ๆ อย่าง ทำให้เขาไม่สามารถเปิดมันได้อย่างเป็นทางการเสียที แต่เขาคุยกับปลื้มไว้แล้วว่าจะเปิดภายในสัปดาห์หน้า โดยเราจะรับผิดชอบเรื่องบัญชีตามเดิมเพียงแค่ลดบทบาทงานด้านบริหารหลังร้านลงมาเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง น้ำจึงถอยหลังออกมาจากตู้ยาอย่างช้ายกมือขึ้นลูบที่กระจกตู้ยาอย่างแผ่วเบา มองดูขวดยาที่เรียงรายอยู่ข้างในอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็แว่วมาก่อนจะปรากฏเป็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยความกริ่งเกรง“คือ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหมอ ได้ไหมครับ?”“ได้เลยครับ เชิญนั่งครับ”คุณแผนอาศัยจังหวะที่คนรักตัวเองกำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างปลื้ม อีกฝ่ายเล่าว่าร่างกายตัวเองฟื้นตัวช้ากว่าแต่ก่อนมากโดยเฉพาะช่วงล่างที่เดี๋ยวนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าแต่ก่อนเพรา
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (4/4)
“คุณหมอดูแลหน้าอย่างไงเหรอครับ ดูเด็กกว่าอายุมากเลย”“จะว่าอย่างไรดีล่ะ ไม่ได้ดูแลอะไรเป็นพิเศษนะครับ”พูนได้ยินก็สิ้นหวัง เพราะตัวเขาเองอายุพอ ๆ กับคุณหมอแต่กลับดูต่างกันราวฟ้ากับเหว น้องแผนเองจนถึงตอนนี้ก็ยังหน้าเดิมไม่มีรอยตีนกาหรือฝ้ากระเลยสักนิด“พี่ลงพื้นที่บ่อยหรือเปล่า หน้าเลยเหี่ยวเร็ว”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็มีโอกาสที่จะโทรมเร็วเหมือนกันครับ”แผนกล่าวทักพี่ตำรวจตามตรงเหมือนที่ทำมาตลอดผนวกกับคุณหมอที่กล่าวสนับสนุน พูนจึงหมดหนทางกู้หน้าอันหล่อเหลาของตัวเองกลับมาให้น้องแผนได้ดูก่อนมันจะโรยรา ส่วนน้ำก็หันกลับไปมองเจ้าเด็กที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจับเซียะผัดข้าวในครัว ในตอนนี้เราไม่ทันได้นึกถึงเรื่องริ้วรอยเพราะเคยชิน และปลื้มเองดูจะไม่ได้มีปัญหากับมัน แค่คิดไว้หน่อยคงดีกว่ากระมังจะได้มีอะไรดึงดูดใจเจ้าเด็กบ้าง“มาแล้วครับ ข้าวผัดกุนเชียง คะน้าทีโป๊ว แล้วก็เป็ดย่าง” ปลื้มกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระซิบว่าจานที่สามนั้นเป็นของเขา สามารถหยิบไปทานที่โต๊ะทำงานได้เลย ทว่าคราวนี้คุณพูนกลับรั้งทั้งตัวเขาและปลื้มเอาไว้เนื่องจากมีเรื่องสำคัญต้องการมาแจ้ง
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (3/4)
“น้ากินข้าวมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหมจ๊ะ”“กินแล้วจริง ๆ สิ”น้ำแทบลมจับเมื่อต้องเดินตามเด็กจิ๋วที่พลังงานล้นเหลือมาตามถนนเยาวราช เผิงเด็กน้อยอยู่ในวัยที่กำลังโตส่วนเรามันกำลังสลายตัว ดังนั้นผลลัพธ์จึงเป็นการที่เราต้องขอให้เผิงไปซื้อน้ำหวานน้ำเย็นมาให้จิบระหว่างรอเจ้าของร้านสั่งลูกน้องยกกระสอบบรรจุจานชามช้อนขึ้นสามล้อ เหมือนว่าตัวเองมาเป็นตัวถ่วงมากกว่าผู้นำเลย ขนาดต้องให้เด็กมาดูแล นี่เราถึงวัยนั้นแล้วจริง ๆ น่ะหรือ“เผิง ขากลับอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวน้าซื้อให้”“อยากกินไอติมหลอดจ้ะ!”“อื้อ ร้านชำที่เราเดินผ่านมาใช่ไหม?”“ใช่จ้ะ”ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงเอื้อเอ็นดูเด็กคนนี้เหลือเกิน เป็นเพราะหน้าคล้ายปลื้มคงไม่ใช่ เพราะเด็กทุกคนล้วนหน้าคล้ายกันไปหมดในสายตาเขา แต่คงเป็นนิสัยเถรตรงและขยันเหมือนกับปลื้มกระมัง สมัยอดีตหลายปีก่อน ก็เป็นเพราะความซื่อตรงของปลื้มที่ช่วยเราออกมาจากกรงขังได้ชั่วขณะหนึ่ง เด็กคนนี้หากขัดเกลาสักหน่อยคงโตมาได้อย่างดีเป็นแน่“แล้วนี่บ้านเราอยู่ไหนเหรอ?”“กระท่อมที่คนอยู่กันเยอะ ๆ จ้ะ”“เหรอ...”
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (2/4)
‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑“พี่น้ำ เมื่อคืนฝันร้ายเหรอครับ?”“พี่เหรอ?”ปลื้มเล่าให้เราฟังว่าเมื่อคืนในขณะที่ปลื้มสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นเรานอนขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งยังขมวดคิ้วละเมอพูดภาษาญี่ปุ่นที่ปลื้มฟังไม่ค่อยออก เราจึงนึกออกในทันทีว่าเมื่อคืนตัวเองได้กลับไปฝันเรื่องราวเดิม ๆ อีกครั้ง สงสัยคงมีสาเหตุมาจากที่เราเอาแต่ครุ่นคิดถึงประโยคที่คุณป๊าบอกมากระมัง“พี่ไม่เป็นไรแล้ว เราลงไปอาบน้ำก่อนเถอะ”“ครับ เดี๋ยวผมต้มน้ำร้อนใส่โอ่งให้พี่ด้วยนะ”“ขอบใจนะปลื้ม...อือ”เจ้าของชื่อส่งยิ้มหวานให้พี่หมอ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าผ่อนมาคลุมตัวกันหนาวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูให้พี่หมอได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ปลื้มเดินหาวลงมาเปิดไฟชั้นสองไล่ลงมายังชั้นหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าครัวตั้งเตาต้มน้ำร้อนเมื่อสักครู่เราไม่ได้บอกพี่ไปว่าเรารู้จักคำคำหนึ่งท่ามกลางเสียงละเมอทั้งหมด ‘โอคาดะ’ มันเป็นชื่อที่เราต้องใช้เวลานึกสักครู่ก่อนจะจำได้ แต่เมื่อความทรงจำหนึ่งกลับมาแล้ว ห
قد تعجبك أيضًا
เกิดใหม่อีกครา บรรพบุรุษสั่งให้ข้าหาสามี
White Cab6age3.0K وجهات النظرเดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?
ชอบคนผมแดง1.9K وجهات النظرBad Love คู่ร้าย
sammi'P3.1K وجهات النظرย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค90
ต๋อง น่ะ2.3K وجهات النظرวุ่นรัก วิวาห์อลวน
ลลินลัน768 وجهات النظرลับหลังวิศวะ
นรกสร้าง653 وجهات النظرNo one gets Theo | เขตหวงห้ามของธีโอ
AloneKing155 وجهات النظرLemonade after 6
Ashen Grey BK76 وجهات النظر
