LOGINShare
บทที่ ๕ คือใคร (1/4)
publish date:
2026-08-27 08:00:04“เรื่องสัญญาก็...
“ป๊าทำอะไรพี่เขาน่ะ!”
ปลื้มพรวดพราดลงมาประจันหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสองที่ไม่รู้พูดคุยเรื่องอะไรกันอยู่ แต่เขาไม่ไว้ใจบิดาตัวเองเท่าไรนัก เกรงว่าพี่หมอหากโดนคาดคั้นสอบถามจุกจิกมากเข้าจะรำคาญขึ้นมา ตัวเขาจำฝีปากพี่หมอได้ดีเลยเชียวเพราะเมื่อ ๗ ปีก่อนโดนมากับตัว
“อั๊วกำลังคุยงาน ลื้อไปตลาดไป ฝากซื้อสมุดด้วย แคก!”
“เดี๋ยว! งาน...งานอะไร?”
“อั๊วจะจ้างเด็กเดินจาน”
“ป๊าจะให้พี่เขา...พี่เขา...”
พี่น้ำที่เป็นถึงหมอเรียนจบแพทยศาสตร์ มีความรู้เท่าหอสมุด ความสามารถเท่านักบินอวกาศจะมาเก็บสตางค์ คิดเงิน ถูพื้นล้างจานน่ะหรือ..!? เขาไม่ยอมเด็ดขาด มือสวย ๆ แบบนั้นต้องคู่กับงานรักษาคนต่างหาก!
“หรือลื้อไม่อยากได้คนช่วย?”
“แต่พี่เขาจบหมอมานะป๊า”
“อ้าว...จริงเหรอ นึกว่าเรียนอักษรมาอย่างเดียว”
“จริงครับคุณลุง”
น้ำกล่าวตอบรับด้วยความสุภาพ ปล่อยเวลาให้คุณลุงเจ้าของร้านได้คิดไตร่ตรอง เมื่อสักครู่นึกว่าไอ้หนุ่มคนนี้มันพูดเล่นเรื่องจบหมอทหารมาเสียอีก แถมยังบอกด้วยว่าพูดได้ ๓ ภาษา ไทย ญี่ปุ่น อังกฤษ และภาษาฝรั่งเศสอีกนิดหน่อย กว่าจะเรียนจนมีทักษะขนาดนี้คงหัวไวน่าดู ให้อยู่หน้าร้านเพียงอย่างเดียวเห็นทีจะเสียของ
“เอาเป็นว่าฝึกงานกันไปก่อน จะให้จับงานเอกสารเลยคงไม่ได้ ไหวหรือเปล่า อายุไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนี่”
“ไหวครับ”
“ดี เริ่มงานวันนี้เลย”
“ขอบคุณครับ”
“แต่ป๊า...”
“อะไร?”
ทันใดนั้นพี่หมอซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังดันส่งสายตากลมใส ก่อนจะหลบหน้าขมวดคิ้วหรี่ตาด้วยความเศร้าโศก แล้วจะให้ไอ้ปลื้มปฏิเสธได้อย่างไรเล่า
“มะ...ไม่มีอะไรจ้ะ”
สองผู้ใหญ่พูดคุยตกลงกันด้วยความรวดเร็วโดยที่เด็กอย่างปลื้มไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้ ปะป๊าพอจบข่าวก็เดินง่วงเหงาหาวนอนขึ้นบ้าน บอกจะไปนอนต่อสักชั่วโมง ส่วนพี่หมอที่ได้งานทำมาสดร้อน ๆ กะจะเดินขึ้นไปย้ายของออกจากกระเป๋า ลงมาอาบน้ำเตรียมเริ่มงานทันที มีแต่เจ้าเด็กที่ยืนนิ่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา
“ปลื้ม”
“ครับ...”
“ทำไมหน้าหมองแบบนั้นล่ะ”
Latest chapter
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (3/4)
“うぐっ！！あ...ああっ！やめ...やめて！うっ！” อุก!! อะ...อ๊า! พอ..พอ อึก!“よほど大変だったんだろうな。俺から逃げて、あんな奴のところへ行くとは。” ลำบากมากเลยสินะ ถึงได้หลบสายตาฉันไปหาไอ้นั่น“い...いえ！違います！うっ！” ไม่...ไม่ใช่นะ! อื้อ!เราถูกต่อยลิ้นปี่ทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างลงไปกับพื้นและทำมันเสียตรงนั้น แม้แว่นตาจะแตกจนบาดผิวอีกคนก็ไม่สน จับกดแผ่นหลังเราบาดจมลงไปกับเศษกระจกอย่างจงใจเรามีไข้สูงและเลือดออกหลายจุด จนต้องเรียกหมอคนอื่นเข้ามาดูอาการ โชคดีเหลือเกินที่แผลไม่มีอาการติดเชื้อ เพียงแต่ต้องนอนรักษาตัวจนกว่าแผลจะสมาน แน่นอนว่าแผลฉีกขาดบริเวณช่วงล่างเขาต้องดูแลมันด้วยตนเองโดยห้ามคนอื่นรู้เห็นเป็นอันขาด ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นที่น่าอับอาย แต่คนรักของเขาซึ่งเป็นทหารยศสูง คงได้ควักดวงตาทุกคู่ที่เฉียดมาเห็น. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ค่ายกักกัน จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๘๘จักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามแล้ว กองทัพญี่ปุ่นทั้งหมดในประเทศจำเป็นต้องปลดอาวุธและเข้ามาอยู่ในค่ายกักกันใจกลางพระน
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (2/4)
“แล้วทำไมช่วงนี้พี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”ปลื้มคลายมือเปลี่ยนมากอดเอวบางอย่างหลวม ๆ จ้องมองแววตาภายใต้แว่นกรอบเงินด้วยความเป็นห่วงจากใจ ปกติแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พี่น้ำก็มักจะนำปัญหาขึ้นมาพูดคุยว่าชอบไม่ชอบอะไร ไม่ว่าปัญหาของเขามันจะใหญ่โตเพียงใด แต่พี่หมอมักมองในมุมกลับและทำให้โจทย์นั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย“พี่...”“เรื่องทหารญี่ปุ่นเหรอครับ”พอโดนจี้หนักเข้า คนแก่กว่าจึงจำเป็นต้องพยักหน้าตอบรับออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะเดียวกันปลื้มรู้แน่ชัดถึงเหตุดังกล่าวกลับยิ่งทวีคูณความสงสัย ตั้งแต่รอยบนลำคอที่พี่เจ้าปฏิเสธจะให้คำตอบ แผลต่าง ๆ ตามแขนซึ่งมักถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้าอยู่เสมอ เราไม่เคยได้รับสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอันแท้จริง ต่อให้จะสนิทสนมจนเรียกได้ว่าเป็นคนรักก็ตาม“คราวนี้พี่เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้”“ปลื้ม มันไม่น่าฟังหรอกนะ”“เพราะมันไม่น่าฟัง ผมเลยอยากให้พี่แบ่งสิ่งที่พี่กำลังแบกอยู่มาให้ผมบ้าง”“ถ้ารู้แล้ว เราอาจจะรังเกียจพี่ก็ได้นะ”“เรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (1/4)
ป๊าม้าที่อยู่บนสวรรค์มองลงมาคงเห็นชีวิตฉันกำลังดำเนินไปอย่างปกติ แต่ลูกคนนี้นับวันยิ่งรู้สึกไปไม่เป็นด้วยเรื่องของพี่หมอคนสวย หาใช่ร้านวิภาโภชนาไม่!พี่น้ำตั้งแต่รู้ว่าอดีตทหารญี่ปุ่นบางส่วนผันตัวมาเข้ากลุ่มกับโจรขโมยซึ่งกำลังไล่ลงมาระรานชาวพระนคร อีกฝ่ายก็อยู่ไม่เป็นสุข ออกสีหน้ากระวนกระวายเหม่อลอยอยู่เป็นนิจ จนจากที่จะได้เปิดคลินิกก็ไม่ได้เปิดเนื่องจากพี่บอกว่าต้องการยืดเวลาออกไปเพื่อช่วยงานให้ร้านวิภาโภชนาเสถียรมากกว่านี้ แม้เราจะรู้อยู่เต็มอกว่าพี่กำลังตื่นตระหนกไปกับข่าวพวกนั้นคืนที่ผ่านมาเรายังคงได้นอนพูดคุยถามไถ่สัพเพเหระ รวมไปถึงประเด็นที่พี่หมอกำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษถึงขั้นนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ กลายเป็นลูกโซ่ต่อมาให้เจ้าตัวเพลียตลอดทั้งวันจนเราชักเป็นห่วง“พี่ ผมต้มชามาให้ดื่มก่อนนอนครับ”“อือ...ขอบใจนะ”“ให้ผมปิดหน้าต่างบังลมดีไหมครับ?”“ได้สิ”คนแก่กว่าบนโต๊ะทำงานตอบกลับเสียงอ่อน รับไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องเข้ามาอยู่ในฝ่ามือ ทำให้ความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาตามแรงลมยามค่ำคืนลดน้อยลงไปได้บ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นกระชับเสื้อคลุมกันหนาวให้
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (4/4)
‘ผมว่าจะซื้อ...ไม่ก็...’เผลอ ๆ อาจไม่ใช่แค่มีความเป็นไปได้เสียด้วยซ้ำ เพราะโอคาดะพูดภาษาไทยได้มากพอ ๆ กับเขา ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือที่สยามประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย หากมันดันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกองโจรใดกองโจรหนึ่ง หรือลักลอบทำงานโดยปิดบังตัวตน ก็มีความเสี่ยงที่เขาจะได้เจอกับมันมิใช่หรือ ถ้ามันกลับมาจะทำอย่างไร เขาเองก็ถือเป็นทหารหนีทัพ มันคงไม่เอาคืนหรอกใช่ไหม หากเป็นจริงแล้วปลื้มคนที่ใกล้ตัวเขาที่สุดจะเป็นเช่นไร ต่อให้จะสิ้นไร้ไม้ตอก แต่คนอย่างโอคาดะไม่มีทางอยู่เฉยหากมีสิ่งใดมาขวางหูขวางตา“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“ผมบอกว่าจะสั่งปืนมาเก็บไว้ชั้นล่างครับ”“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”“ร้านทองแถวนี้เขาก็มีครับ”“อือ ไม่เลวนะ แล้วเราใช้เป็นเหรอ?”“ผมเคยเป็นทหารมาก่อนนะ พี่อย่าลืมสิ”“ฮ่า...ฮ่า...นิสัยเราไม่เหมาะจะเป็นทหารนี่”“โถ่...”น้ำกล่าวติดตลกนอกเรื่อง ทำราวกับตัวเองกำลังมีส่วนร่วมกับบทสนทนา
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)
“เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)
“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต
You May Also Like
บอดี้การ์ดของคุณหนู
กาสะลอง4.5K viewsรวมเรื่องสั้นวาย เน้นขายความฟิน
minibikini3.0K viewsเกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว
MACARONI/1Millionmilesaway2.9K viewsกับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม
Kayra/จาลี2.3K viewsจากคุณอาสู่สามีแห่งชาติ
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา49 viewsคนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด
ไรท์เมะอ้อน76 viewsมาสคอตที่รัก
รักษรมณ์494 viewsหมอชอบแมวหรือชอบหนู
นรกสร้าง514 views
