INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ ๕ คือใคร (1/4)
Fecha de publicación:
2026-08-27 08:00:04“เรื่องสัญญาก็...
“ป๊าทำอะไรพี่เขาน่ะ!”
ปลื้มพรวดพราดลงมาประจันหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสองที่ไม่รู้พูดคุยเรื่องอะไรกันอยู่ แต่เขาไม่ไว้ใจบิดาตัวเองเท่าไรนัก เกรงว่าพี่หมอหากโดนคาดคั้นสอบถามจุกจิกมากเข้าจะรำคาญขึ้นมา ตัวเขาจำฝีปากพี่หมอได้ดีเลยเชียวเพราะเมื่อ ๗ ปีก่อนโดนมากับตัว
“อั๊วกำลังคุยงาน ลื้อไปตลาดไป ฝากซื้อสมุดด้วย แคก!”
“เดี๋ยว! งาน...งานอะไร?”
“อั๊วจะจ้างเด็กเดินจาน”
“ป๊าจะให้พี่เขา...พี่เขา...”
พี่น้ำที่เป็นถึงหมอเรียนจบแพทยศาสตร์ มีความรู้เท่าหอสมุด ความสามารถเท่านักบินอวกาศจะมาเก็บสตางค์ คิดเงิน ถูพื้นล้างจานน่ะหรือ..!? เขาไม่ยอมเด็ดขาด มือสวย ๆ แบบนั้นต้องคู่กับงานรักษาคนต่างหาก!
“หรือลื้อไม่อยากได้คนช่วย?”
“แต่พี่เขาจบหมอมานะป๊า”
“อ้าว...จริงเหรอ นึกว่าเรียนอักษรมาอย่างเดียว”
“จริงครับคุณลุง”
น้ำกล่าวตอบรับด้วยความสุภาพ ปล่อยเวลาให้คุณลุงเจ้าของร้านได้คิดไตร่ตรอง เมื่อสักครู่นึกว่าไอ้หนุ่มคนนี้มันพูดเล่นเรื่องจบหมอทหารมาเสียอีก แถมยังบอกด้วยว่าพูดได้ ๓ ภาษา ไทย ญี่ปุ่น อังกฤษ และภาษาฝรั่งเศสอีกนิดหน่อย กว่าจะเรียนจนมีทักษะขนาดนี้คงหัวไวน่าดู ให้อยู่หน้าร้านเพียงอย่างเดียวเห็นทีจะเสียของ
“เอาเป็นว่าฝึกงานกันไปก่อน จะให้จับงานเอกสารเลยคงไม่ได้ ไหวหรือเปล่า อายุไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนี่”
“ไหวครับ”
“ดี เริ่มงานวันนี้เลย”
“ขอบคุณครับ”
“แต่ป๊า...”
“อะไร?”
ทันใดนั้นพี่หมอซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังดันส่งสายตากลมใส ก่อนจะหลบหน้าขมวดคิ้วหรี่ตาด้วยความเศร้าโศก แล้วจะให้ไอ้ปลื้มปฏิเสธได้อย่างไรเล่า
“มะ...ไม่มีอะไรจ้ะ”
สองผู้ใหญ่พูดคุยตกลงกันด้วยความรวดเร็วโดยที่เด็กอย่างปลื้มไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้ ปะป๊าพอจบข่าวก็เดินง่วงเหงาหาวนอนขึ้นบ้าน บอกจะไปนอนต่อสักชั่วโมง ส่วนพี่หมอที่ได้งานทำมาสดร้อน ๆ กะจะเดินขึ้นไปย้ายของออกจากกระเป๋า ลงมาอาบน้ำเตรียมเริ่มงานทันที มีแต่เจ้าเด็กที่ยืนนิ่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา
“ปลื้ม”
“ครับ...”
“ทำไมหน้าหมองแบบนั้นล่ะ”
Último capítulo
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)
“เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)
“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (1/4)
มุมหนึ่งของห้องตรวจเล็ก ๆ ในร้านที่เพิ่งได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง นายแพทย์ในชุดไปรเวตแขนยาวกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงยาชนิดต่าง ๆ เข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่หลังโต๊ะตรวจ มือเรียวยาวหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูวันหมดอายุอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนที่จะวางมันลงในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยอุปสรรคหลาย ๆ อย่าง ทำให้เขาไม่สามารถเปิดมันได้อย่างเป็นทางการเสียที แต่เขาคุยกับปลื้มไว้แล้วว่าจะเปิดภายในสัปดาห์หน้า โดยเราจะรับผิดชอบเรื่องบัญชีตามเดิมเพียงแค่ลดบทบาทงานด้านบริหารหลังร้านลงมาเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง น้ำจึงถอยหลังออกมาจากตู้ยาอย่างช้ายกมือขึ้นลูบที่กระจกตู้ยาอย่างแผ่วเบา มองดูขวดยาที่เรียงรายอยู่ข้างในอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็แว่วมาก่อนจะปรากฏเป็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยความกริ่งเกรง“คือ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหมอ ได้ไหมครับ?”“ได้เลยครับ เชิญนั่งครับ”คุณแผนอาศัยจังหวะที่คนรักตัวเองกำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างปลื้ม อีกฝ่ายเล่าว่าร่างกายตัวเองฟื้นตัวช้ากว่าแต่ก่อนมากโดยเฉพาะช่วงล่างที่เดี๋ยวนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าแต่ก่อนเพรา
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (4/4)
“คุณหมอดูแลหน้าอย่างไงเหรอครับ ดูเด็กกว่าอายุมากเลย”“จะว่าอย่างไรดีล่ะ ไม่ได้ดูแลอะไรเป็นพิเศษนะครับ”พูนได้ยินก็สิ้นหวัง เพราะตัวเขาเองอายุพอ ๆ กับคุณหมอแต่กลับดูต่างกันราวฟ้ากับเหว น้องแผนเองจนถึงตอนนี้ก็ยังหน้าเดิมไม่มีรอยตีนกาหรือฝ้ากระเลยสักนิด“พี่ลงพื้นที่บ่อยหรือเปล่า หน้าเลยเหี่ยวเร็ว”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็มีโอกาสที่จะโทรมเร็วเหมือนกันครับ”แผนกล่าวทักพี่ตำรวจตามตรงเหมือนที่ทำมาตลอดผนวกกับคุณหมอที่กล่าวสนับสนุน พูนจึงหมดหนทางกู้หน้าอันหล่อเหลาของตัวเองกลับมาให้น้องแผนได้ดูก่อนมันจะโรยรา ส่วนน้ำก็หันกลับไปมองเจ้าเด็กที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจับเซียะผัดข้าวในครัว ในตอนนี้เราไม่ทันได้นึกถึงเรื่องริ้วรอยเพราะเคยชิน และปลื้มเองดูจะไม่ได้มีปัญหากับมัน แค่คิดไว้หน่อยคงดีกว่ากระมังจะได้มีอะไรดึงดูดใจเจ้าเด็กบ้าง“มาแล้วครับ ข้าวผัดกุนเชียง คะน้าทีโป๊ว แล้วก็เป็ดย่าง” ปลื้มกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระซิบว่าจานที่สามนั้นเป็นของเขา สามารถหยิบไปทานที่โต๊ะทำงานได้เลย ทว่าคราวนี้คุณพูนกลับรั้งทั้งตัวเขาและปลื้มเอาไว้เนื่องจากมีเรื่องสำคัญต้องการมาแจ้ง
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (3/4)
“น้ากินข้าวมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหมจ๊ะ”“กินแล้วจริง ๆ สิ”น้ำแทบลมจับเมื่อต้องเดินตามเด็กจิ๋วที่พลังงานล้นเหลือมาตามถนนเยาวราช เผิงเด็กน้อยอยู่ในวัยที่กำลังโตส่วนเรามันกำลังสลายตัว ดังนั้นผลลัพธ์จึงเป็นการที่เราต้องขอให้เผิงไปซื้อน้ำหวานน้ำเย็นมาให้จิบระหว่างรอเจ้าของร้านสั่งลูกน้องยกกระสอบบรรจุจานชามช้อนขึ้นสามล้อ เหมือนว่าตัวเองมาเป็นตัวถ่วงมากกว่าผู้นำเลย ขนาดต้องให้เด็กมาดูแล นี่เราถึงวัยนั้นแล้วจริง ๆ น่ะหรือ“เผิง ขากลับอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวน้าซื้อให้”“อยากกินไอติมหลอดจ้ะ!”“อื้อ ร้านชำที่เราเดินผ่านมาใช่ไหม?”“ใช่จ้ะ”ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงเอื้อเอ็นดูเด็กคนนี้เหลือเกิน เป็นเพราะหน้าคล้ายปลื้มคงไม่ใช่ เพราะเด็กทุกคนล้วนหน้าคล้ายกันไปหมดในสายตาเขา แต่คงเป็นนิสัยเถรตรงและขยันเหมือนกับปลื้มกระมัง สมัยอดีตหลายปีก่อน ก็เป็นเพราะความซื่อตรงของปลื้มที่ช่วยเราออกมาจากกรงขังได้ชั่วขณะหนึ่ง เด็กคนนี้หากขัดเกลาสักหน่อยคงโตมาได้อย่างดีเป็นแน่“แล้วนี่บ้านเราอยู่ไหนเหรอ?”“กระท่อมที่คนอยู่กันเยอะ ๆ จ้ะ”“เหรอ...”
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (2/4)
‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑“พี่น้ำ เมื่อคืนฝันร้ายเหรอครับ?”“พี่เหรอ?”ปลื้มเล่าให้เราฟังว่าเมื่อคืนในขณะที่ปลื้มสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นเรานอนขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งยังขมวดคิ้วละเมอพูดภาษาญี่ปุ่นที่ปลื้มฟังไม่ค่อยออก เราจึงนึกออกในทันทีว่าเมื่อคืนตัวเองได้กลับไปฝันเรื่องราวเดิม ๆ อีกครั้ง สงสัยคงมีสาเหตุมาจากที่เราเอาแต่ครุ่นคิดถึงประโยคที่คุณป๊าบอกมากระมัง“พี่ไม่เป็นไรแล้ว เราลงไปอาบน้ำก่อนเถอะ”“ครับ เดี๋ยวผมต้มน้ำร้อนใส่โอ่งให้พี่ด้วยนะ”“ขอบใจนะปลื้ม...อือ”เจ้าของชื่อส่งยิ้มหวานให้พี่หมอ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าผ่อนมาคลุมตัวกันหนาวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูให้พี่หมอได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ปลื้มเดินหาวลงมาเปิดไฟชั้นสองไล่ลงมายังชั้นหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าครัวตั้งเตาต้มน้ำร้อนเมื่อสักครู่เราไม่ได้บอกพี่ไปว่าเรารู้จักคำคำหนึ่งท่ามกลางเสียงละเมอทั้งหมด ‘โอคาดะ’ มันเป็นชื่อที่เราต้องใช้เวลานึกสักครู่ก่อนจะจำได้ แต่เมื่อความทรงจำหนึ่งกลับมาแล้ว ห
También te puede gustar
มือปืนเกิดใหม่ในร่างทาสผู้ตํ่าต้อย
otata2.8K vistasสภาวะคลั่งรัก The Lunatic
Noir872.7K vistasทั่วทั้งใต้หล้า ข้ามองหาเพียงเจ้า
เสี่ยวเทีย2.2K vistasผมเป็นผู้ชายนะครับ
สตอเบอรี่สีชมพู2.4K vistasเจ้าพ่อทาสแมว (เมีย)
นิชา อลีนา118 vistasMy Super Daddy&Mami แด๊ดดี้หม่ามี้ของผมดีที่สุดในโลก
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่251 vistasวิศวะมีเกียร์ อยากได้เมียเป็นหมอ
พิมพ์ใจ356 vistasS/W/Sบันทึกการรับใช้สไลม์ของพ่อมดผู้หนึ่ง
Navvip223 vistas
