อิสรภาพ

"ที่ลู่เสียนมาวันนี้ตั้งใจมาขออนุญาตฝ่าบาท แต่ตอนนี้คิดว่าไม่จำเป็นเพคะ หม่อมฉันจะหย่าไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้ ต่อให้ฝ่าบาทไม่อนุญาตหม่อมฉันก็ไม่เปลี่ยนใจ ทูลลา"

นางพูดจบย่อตัวคำนับง่ายๆ แล้วเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างทระนง ฮ่องเต้พูดไม่ออกได้แต่ขบกรามแน่นด้วยความคับแค้นที่ลู่เสียนควบคุมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อนางอวดดีไม่ฟังใครสักอย่างเขาก็ไม่อยากสนใจชีวิตของนางอีกต่อไป

ลู่เสียนกลับมาถึงจวนเจอโจวชุนอี้ยืนตั้งท่ารออยู่แล้ว ใบหน้าคมเข้มจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาตั้งคำถาม ลู่เสียนสบตาเขาแววตาเย็นชาใบหน้าเรียบเฉย โจวชุนอี้สังเกตเห็นว่าแววตาที่นางมองเขานั้นเปลี่ยนไปจริงๆ

"เจ้าไปวังหลวงด้วยเรื่องอันใด"

โจวชุนอี้เข้าประเด็นทันที เขาไม่ต้องการรู้สิ่งอื่นมากไปกว่าเรื่องการเดินทางเข้าวังหลวงของลู่เสียน นางยังคงมองเขาและมองไม่วางตาทว่าเย็นชาไร้ความรู้สึกซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะสัมผัสสิ่งใดๆ ไม่ได้เลย

"ท่านสนใจด้วยหรือ ถ้าอย่างนั้นคิดว่าเรื่องที่ข้าไปวันนี้จะกระทบกับใครล่ะ"

นางยียวนโดยไม่ยอมบอกความจริงสักทีโจวชุนอี้ถลึงตาเป็นเชิงปรามหวังให้ลู่เสียนอยู่ในการควบคุม แต่นางหาได้เกรงกลัวสิ่งใดไม่

"ข้าจะหย่ากับท่าน พรุ่งนี้รอรับหนังสือหย่าด้วย แล้วก็จัดการทรัพย์สินในส่วนของข้าให้ด้วย อย่าลืม"

นางไม่พูดมากความรีบเดินหนีกลับเรือนเพื่อเขียนหนังสือหย่า ทิ้งให้โจวชุนอี้ยืนตะลึงบื้ออยู่คนเดียว รองแม่ทัพหนุ่มพอหายตกใจรีบเดินตามลู่เสียนเข้าไปที่เรือนของนางเพื่อซักไซ้ความจริง

"ลู่เสียน เจ้ากล้าหย่าหรือ" เขาถามขึ้นตรงๆ เมื่อเห็นนางกางกระดาษหยิบพู่กันเตรียมเขียนหนังสือ ลู่เสียนเงยหน้ามองโจวชุนอี้แววตาว่างเปล่า นางจุ่มหมึกเริ่มเขียนโดยไม่สนใจเขาว่าจะรู้สึกดีร้ายเพราะเขากับนางกำลังจะกลายเป็นคนอื่นในอีกไม่กี่ชั่วยาม

"เจ้าคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นหรือ ฮ่องเต้ไม่มีทางยอมแน่นอน" โจวชุนอี้เริ่มหงุดหงิดกับท่าทีเมินเฉยของนาง ลู่เสียนยังคงเขียนหนังสือต่อพลางพูดไปด้วยโดยไม่มองหน้าอีกฝ่ายให้เสียลูกตา

"ยอมไม่ยอมข้าก็แจ้งไปแล้ว"

"หยามหน้ากันเกินไปแล้ว เจ้าจงใจทำลายเกียรติของข้า!"

โจวชุนอี้แค่นเสียงทุ้มต่ำตำหนินางไม่เลิก ลู่เสียนวางพู่กันลง ยืนขึ้นเผชิญหน้ากับโจวชุนอี้อย่างกล้าหาญโต้เถียงออกรสออกชาติ

"จะหย่ากันอยู่แล้วก็ยังไม่วายตำหนิข้า ท่านยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่ แล้วอีกอย่างเกียรติยศของท่านมันมีมากจนล้นจวนไปหมด ถูกทำลายลงได้ก็ดีจะได้ลดความจองหองลงเสียบ้าง"

โจวชุนอี้โมโหฮึ่มฮั่มอยากจะฆ่าผู้หญิงปากกล้าให้ตายคามือเสีย นึกไม่ถึงว่านางจะมีวาจาร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ ลู่เสียนตอนนี้ไม่มีวี่แววของคนโง่เขลาหลงเหลือสักนิด หากนางไม่ใช่องค์หญิงเขาคงสั่งโบยทำโทษให้หลาบจำไม่กล้าขึ้นเสียงอย่างนี้หรอก

โจวชุนอี้รู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมากที่ถูกขอหย่าทั้งที่เขาเป็นฝ่ายรังเกียจลู่เสียน การกระทำของนางทำให้เขาถูกตำหนิจากผู้อาวุโสว่าเลี้ยงดูภรรยาไม่ดีและอีกสารพัดที่ทำให้เขาเสียชื่อเสียงของสุภาพบุรุษที่ยากจะกู้คืน เขาทดความแค้นนี้ไว้ในใจที่จะไม่มีวันลืมได้ลง

ลู่เสียนยื่นหนังสือขอหย่าให้โจวชุนอี้โดยไม่สนใจว่าจะถูกครหา เพราะนางเป็นองค์หญิงและมีทรัพย์สินติดตัวมากพอสมควร อีกประการหนึ่งคือเขามีภรรยาอีกคนที่พร้อมยกย่องออกหน้าออกตาจึงเป็นช่องโหว่ให้ลู่เสียนเลิกราอย่างเป็นทางการได้ง่าย อีกทั้งยังตั้งข้อกล่าวหาว่าสามีค่อนข้างห่างเหิน ทำให้ความสัมพันธ์ไม่ราบรื่นไม่สามารถอยู่ร่วมชีวิตคู่สามีภรรยาได้อย่างสมบูรณ์ ทั้งฮ่องเต้และเสนาบดี โจวเหวินอู่ บิดาของโจวชุนอี้ต้องยินยอมไปโดยปริยาย

ฮ่องเต้ขุ่นเคืองลู่เสียนเป็นอย่างมากที่นางกล้าแหกกฎ ทำตัวไร้ศักดิ์ศรีทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียชื่อเสียง จึงสั่งปลดทุกตำแหน่งขององค์หญิงแล้วเนรเทศออกนอกเมือง ฮ่องเต้คิดว่านางเป็นผู้หญิงจึงไม่คิดยึดทรัพย์สินเอาไว้เผื่อนางเอาไปใช้ตั้งต้นชีวิตใหม่พร้อมกับทรัพย์สินที่ได้จากการหย่าอีกหลายหีบ ซึ่งมีมากพอที่จะใช้ไปทั้งชีวิตหากไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินไป กระนั้นนางก็ยังไม่วายถูกฮ่องเต้ดูแคลนว่าจะมีชีวิตรอดโดยไม่มัวหมองเห็นทีจะเป็นไปได้ยาก

"หึ คนอย่างลู่เสียนจะมีปัญญาเอาดีได้อย่างไร อีกไม่นานก็จนตรอกจนตายเพราะเอาตัวไม่รอด"

ฮ่องเต้ปรามาสนางไว้อย่างนั้น เขามองไม่เห็นทางที่นางจะมีชีวิตดีๆ ได้ หลังจากนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรเขาไม่สนใจอยู่แล้ว ต่อไปนี้นางหมดสิทธิ์ในทุกอย่างที่ควรจะมีจะได้เพราะการตัดสินใจผิดพลาด สมแล้วที่ถูกเรียกว่าคนโง่

แต่สำหรับลู่เสียน นางกลับรู้สึกโล่งอกที่ได้ออกไปให้พ้นพวกคนใจร้ายหน้าไหว้หลังหลอก ดีซะอีกจะได้ออกไปใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีอย่างที่ใจต้องการ

นางได้จ้างรถม้าออกเดินทางไปนอกเขตแคว้นเว่ยอย่างไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นหรือชื่อเสียงที่ป่นปี้ นางทิ้งความอัปยศไว้ข้างหลังให้คนพวกนั้นเสพกันต่อไป ส่วนนางลอยตัวเหนือปัญหาเรียบร้อย

ลู่เสียนหาบ้านเช่าในราคาพอเหมาะแต่สภาพยังดีไม่จัดว่าซอมซ่ออยู่ในเขตใกล้แหล่งชุมชน นางจ้างคนขนหีบเข้าไปไว้ในบ้านที่มีการคลุมไว้แน่นหนากันการโดนปล้นจี้ จากนั้นนางก็จัดการเก็บทุกอย่างเข้าที่ด้วยตัวเอง ก่อนออกจากแคว้นเว่ย ลู่เสียนไม่ลืมไปรับชุดที่สั่งตัดไว้ แต่คิดว่าตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้วจึงจะนำไปขายต่อแล้วใส่ชุดธรรมดาสีพื้นๆ ให้ดูกลมกลืนกับผู้คนทั่วไปดีกว่า เมืองที่นางเข้ามาพำนักอาศัยใหม่มีชื่อว่าเมือง 'ต้าเหลียง'ผู้คนที่นี่คึกคักดี เมื่อได้ศึกษาดูสักพักพบว่าที่นี่เป็นเมืองแห่งเศรษฐกิจมีการค้าขายอย่างเสรี ประชาชนดูมีความสุขเพราะค่อนข้างมีฐานะ ให้อิสระชายหญิงได้มีโอกาสเลือกคู่ครองและอาชีพ นางจึงได้พบหน้าผู้คนดูเบิกบานแต่งตัวดูดีสมฐานะ ทั่วทั้งเมืองมีการดูแลความปลอดภัยประชาชนอย่างแน่นหนา เรื่องอาชญากรรมแทบไม่เกิดขึ้น เมืองนี้เหมาะสมแล้วที่จะลงหลักปักฐาน ลู่เสียนออกมาเที่ยวชมตลาดซื้อหาของใช้จำเป็นและหาไอเดียในการทำมาหาเลี้ยงชีพ เพราะหากดำรงชีพด้วยทรัพย์สินที่ติดตัวมาอย่างเดียวไม่ช้าไม่นานก็หมดทิ้งโดยไร้ประโยชน์ สู้มาทำให้มันงอกเงยเพิ่มพูนตามสไตล์นักธุรกิจที่ชอบเห็นเม็ดเงินเพิ่มขึ้นจะดีกว่า

เมื่อซื้อของใช้จำเป็นเสร็จแล้วนางจึงจัดแจงทำความสะอาดบ้านเรือนเป็นการใหญ่ ถึงจะดูไม่ค่อยสกปรกมากแต่นางเป็นคนรักความสะอาดจึงใช้เวลาค่อนข้างนานสักหน่อยกว่าบ้านหลังเล็กจะดูเรียบร้อยน่าพอใจก็ปาไปจนหัวค่ำ นางเริ่มรู้สึกหิวจึงหุงหาอาหารง่ายๆ ที่ซื้อมาจากตลาด อาหารค่ำนี้เป็นผัดผักบุ้งไฟแดงกับไข่เจียวที่ลู่เสียนชอบ นางกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความหิวจัด จากนั้นจึงจัดการธุระในบ้านทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย กว่าจะได้เข้านอนก็เลยเวลาไปค่อนข้างดึก