ของไร้ค่า

วันหนึ่งอากาศหนาวเย็นลง ลู่เสียนเย็บเสื้อคลุมเสร็จแล้วจึงนำไปให้ที่เรือนของโจวชุนอี้ด้วยความหวังที่มีเต็มเปี่ยมว่าเขาจะซาบซึ้งต่อสิ่งที่นางมอบให้

“อีกไม่นานท่านจะได้เห็นความดีที่ข้าตั้งใจทำเพื่อท่าน”

ลู่เสียนพูดพึมพำใบหน้างามเปื้อนยิ้มมองดูผืนผ้าที่พับไว้ดูเรียบร้อยงามตา นางมาถึงเรือนไม่พบกับโจวชุนอี้เจอเพียงมู่ชิวหลันที่กำลังยืนดูบ่าวไพร่เปลี่ยนผ้าม่านสีสวยสำหรับเตรียมงานมงคล

“ข้ามาหาชุนอี้” ลู่เสียนเอ่ยถึงจุดประสงค์ของนางเมื่อมู่ชิวหลันหันหลังกลับมามองนางช้าๆ พร้อมกับส่ายหัวน้อยๆ

“เจ้าไม่รู้หรือว่าชุนอี้ไปไหน” ลู่เสียนถามพลางเดินวนดูรอบๆ ห้อง ในมือยังถือเสื้อคลุมไม่ยอมวาง มู่ชิวหลันมองตามลู่เสียน เริ่มไม่พอใจที่นางละลาบละล้วงไปทั่วห้อง

“ท่านพี่ไม่อยู่ ท่านมีธุระอะไรหรือ ฝากเข้าไว้ก็ได้”

มู่ชิวหลันพูดจาแข็งกร้าวกับลู่เสียนอยู่ในที

“ข้านำของมาให้ชุนอี้ เมื่อเขาไม่อยู่ข้าก็จะกลับก่อนวันหลังจะแวะเอามาให้ใหม่” ลู่เสียนทำท่าจะเดินกลับแต่โดนมู่ชิวหลันขวางหน้าเอาไว้

“ท่านมีธุระอะไรกับท่านพี่ของข้า” มู่ชิวหลันเริ่มถามเสียงห้วน อยากจะรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของลู่เสียนในวันนี้

“เอ่อ...เปล่าหรอก…เอาเป็นว่าข้าจะแวะมาใหม่วันหลังก็แล้วกัน”

ลู่เสียนเอ่ยเสียงเบานุ่มนิ่มเพราะนางคิดว่ามู่ชิวหลันคือคนโปรดของโจวชุนอี้ในตอนนี้ อีกไม่นานก็จะได้เป็นภรรยาเอกฐานะทัดเทียมกับนาง จึงอยากจะปรองดองกันเอาไว้ ไม่ได้อยากมีเรื่องมีราวที่ทำให้เรือนร้อน หากระทบถึงโจวชุนอี้อาจจะทำให้เขาไม่สบายใจได้ที่ภรรยาทั้งสองคนทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ทำให้ลู่เสียนได้แต่พยายามใจเย็นให้มากที่สุด นางตอบเพียงสั้นๆ เพราะอยากรีบกลับเรือนของตนเต็มที

“ข้าถามทำไมท่านไม่ตอบ!”

เสียงใสนั้นดูแข็งกร้าวเริ่มวางอำนาจประหนึ่งว่าเป็นผู้ปกครองเรือนนี้และฮูหยินอย่างนางป็นเพียงผู้อาศัย

“ข้าเอาเสื้อคลุมมาให้ชุนอี้ ปีนี้อากาศหนาวเย็นนักเขาจะได้มีเปลี่ยน”

ลู่เสียนตัดสินใจบอกมู่ชิวหลันที่ยืนจ้องนางอย่างไม่พอใจขึ้นทุกที ท่าทีของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปจากเมื่อวันก่อนที่เคยเป็นหญิงสาวมีกิริยาอ่อนน้อมถ่อมตน น้ำเสียงอ่อนโยน ตอนนี้นางกลับวางอำนาจใส่ภรรยาเอกอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

มู่ชิวหลันมองผ้าที่ลู่เสียนยกให้ดู นางตะปบผ้าออกมาสลัดดูพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นเรือน

“เหอะ! ผ้าขี้ริ้วผืนนี้จะคู่ควรกับท่านรองแม่ทัพได้อย่างไร” มู่ชิวหลันปรายตามองลู่เสียนพลางครุ่นคิด ครู่ต่อมานางโยนเสื้อคลุมที่ลู่เสียนตั้งใจตัดเย็บมาอย่างดีออกไปที่หน้าประตู ลู่เสียนตกใจเริ่มโกรธขึ้งมือสั่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ มองมู่ชิวหลันอย่างเคืองขุ่น

“เจ้าทำเกินไปแล้ว นี่เสื้อคลุมของชุนอี้นะ โยนอย่างนั้นได้อย่างไร” ลู่เสียนตำหนิอีกฝ่ายน้ำเสียงดูไม่น่าเกรงใจแม้แต่น้อย

“ท่านพี่ไม่รับมันไว้หรอกเชื่อข้าสิ เก็บกลับไปด้วยล่ะไม่อย่างนั้นท่านพี่อาจคิดว่ามันเป็นผ้าเช็ดเท้า เพราะว่ากองอยู่ตรงหน้าประตู”

มู่ชิวหลันเหยียดยิ้มมุมปากสะใจที่สร้างความเจ็บปวดให้แก่ลู่เสียนได้ ลู่เสียนเดินไปหยิบผ้าคลุมขึ้นมาพร้อมกับบรรจงพับอย่างทะนุถนอมไว้เช่นเดิม จากนั้นก็เดินออกไปเงียบๆ

มู่ชิวหลันสั่งเด็กรับใช้ให้คอยจับตาดูลู่เสียนเอาไว้ให้ดี กีดกันไม่ให้มายุ่มย่ามที่เรือนนี้อีก

“หากพบเจอนางก้าวเข้ามาในเรือนของข้าอีกจับโยนออกไปได้เลย” นางออกคำสั่งดั่งเป็นฮูหยินใหญ่ของจวนสกุลโจว

ลู่เสียนกลับเข้ามาในเรือนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง มู่ชิวหลันกล้าดีถึงขนาดโยนสิ่งของมีค่าของนางได้อย่างไร หากโจวชุนอี้กลับมาคงต้องกลับไปพูดคุยกันใหม่ถึงฐานะของมู่ชิวหลันเสียแล้ว อย่างน้อยหากไม่เคารพนางก็ไม่ควรทำกิริยาแย่ๆ เช่นวันนี้ ตอนนี้มู่ชิวหลันทำไม่ถูก ลู่เสียนเชื่อว่าโจวชุนอี้จะต้องฟังเหตุผลของนางบ้าง

ช่วงหัวค่ำลู่เสียนผลัดเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองเตรียมตัวเข้านอนแต่หัววัน พรุ่งนี้ต้องรีบตื่นแต่เช้าไปดักรอชุนอี้เพื่อตกลงเรื่องของวันนี้ก่อนที่จะไม่ได้พบหน้ากันทั้งวัน

ผลัวะ!!!

เสียงประตูเปิดออกอย่างแรง ที่เรือนของลู่เสียนไม่มีเด็กรับใช้คอยดูแลจึงไม่มีใครบอกนางได้ว่าจะมีแขกมาเยือนตอนไหน ลู่เสียนจึงตั้งตัวไม่ทัน นางเบิกตากว้างปนดีใจที่วันนี้โจวชุนอี้มาหาถึงห้อง แม้ว่าจะมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ก็ตาม

“ชุนอี้ ทำไมท่านไม่ให้เด็กมาบอกข้าก่อน ข้าจะได้เตรียมชาไว้ให้ ท่านเหนื่อยหรือไม่นั่งพักก่อนเดี๋ยวข้านวดให้”

“ไม่ต้อง!!” โจวชุนอี้ตอบเสียงห้วน เขาขมวดคิ้วตลอดเวลา ลู่เสียนรีบจัดเก้าอี้เพื่อให้เขานั่งแต่บุรุษผู้เย่อหยิ่งยังคงยืนนิ่งงัน

“วันนี้ท่านไปที่เรือนชิวหลันทำไม” เขาถามขึ้นด้วยเสียงดังกังวานดูมีอำนาจน่าเกรงขามอย่างยิ่ง ลู่เสียนที่เกรงใจเขาอยู่แล้วก็ยิ่งห่อไหล่หดคอก้มหน้างุดยิ่งกว่าเดิม

“ข้าเอาเสื้อคลุมไปให้ท่าน ปีนี้อากาศหนาวเย็นมากท่านจะได้เอาไว้เปลี่ยน มีใส่ได้ตลอด”

เมื่อถูกถามถึงจุดประสงค์เมื่อกลางวันทำให้ลู่เสียนยืดตัวขึ้นเพื่อตอบคำถามของเขา นางอธิบายอย่างกระตือรือร้นหวังทำคะแนนพิชิตใจชายหนุ่มผู้สง่างามตรงหน้า

“จวนข้าไม่ได้ขาดแคลนอาภรณ์ใด ท่านไม่ต้องลำบากหรอกเก็บไว้ใช้เองเถอะ” คำพูดของสามีผู้เป็นที่รักยิ่งแต่ละคำมันช่างเสียดแทงใจของลู่เสียนยิ่งนัก เขาจะพูดจารื่นหูกับนางบ้างไม่ได้หรือ นางก็ได้แต่คิดไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากออกมาคิดเพียงว่านางอดทนเพื่อเขาได้ ลู่เสียนได้แต่ก้มหน้าเม้มปากเอาไว้แน่นราวกับว่านางเป็นคนผิดอย่างไรอย่างนั้น

“ข้าอยากพบท่านบ้างไม่ได้หรือ อย่าใจร้ายกับข้าได้หรือไม่” นางอ้อนวอนเสียงหวาน เอื้อมมือเรียวสวยเกาะแขนแข็งแรงนั้นเอาไว้เพื่อให้รู้สึกอบอุ่นใจ เขาคือชายผู้เดียวที่นางมีไว้ยึดเหนี่ยว โจวชุนอี้บดกรามแน่นแววตาเย็นชามากกว่าครั้งไหนๆ การกระทำของนางไม่เพียงแต่กระตุ้นต่อมโมโหที่เริ่มพุ่งพล่านแต่นางยังตอกย้ำให้เขาดูเหมือนเป็นตัวตลกมากยิ่งขึ้นที่มีภรรยาสุดโง่เง่าอยู่ร่วมจวน

“ต่อไปนี้ห้ามไประรานมู่ชิวหลันอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” เขายังคงใช้วาจาแสนร้ายกาจข่มขู่นางไม่เลิกใบหน้าของเขายังเมินเฉยต่อนางเช่นเดิม โจวชุนอี้สะบัดมือลู่เสียนออกไม่เบานัก แม้ดูผิวเผินจะเหมือนไม่รุนแรงแต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจ พร้อมกับหันหลังเดินดุ่มๆ ออกจากเรือนไปทิ้งนางไว้เพียงลำพัง

ลู่เสียนดินไปปิดประตู นางหมดอาลัยตายอยาก ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงเบาๆ รู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูกนอกจากสามีไม่เหลียวแลเขายังกล่าวหาว่านางไประรานคนของเขาอีก ไม่เพียงเท่านั้นเขายังไม่รับสิ่งของมีค่าที่นางตั้งใจทำให้ เขาตัดเยื่อใยตั้งแต่เริ่มต้นเช่นนี้เลยหรือ! หญิงสาวคิดน้อยเนื้อต่ำใจได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น รู้สึกเจ็บแปลบที่อกด้านซ้ายขึ้นมาเฉียบพลัน ความเจ็บปวดแล่นวนไปมาจนรู้สึกแน่นไปหมด นางเริ่มหายใจหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวสวยกุมหน้าอกที่มันเจ็บปวดแทบจะขาด เหมือนมีมีดกรีดลึกเข้าไปในใจเป็นแผลยาว นางเริ่มหน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก ล้มตัวลงทุรนทุราย ปากขยับไม่ได้เปล่งเสียงขอความช่วยเหลือไม่ออก ได้แต่ทำหน้าตาบู้บี้น่าเวทนายิ่งนัก นางเริ่มคว้าลมคว้าอากาศเปะปะนอนดิ้นไปมาอยู่พักใหญ่ หายใจหอบถี่หนักกว่าเดิม ในที่สุดหญิงสาวผู้เลอโฉมก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหว หมดสติลงอย่างเดียวดายในเรือนเล็กที่เงียบเหงา…