ฮูหยินผู้เดียวดาย

เสียงนกกระจิบประสานเสียงร้องเจื้อยแจ้วปลุกทุกชีวิตให้ตื่นขึ้นในยามเช้า ลู่เสียนลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่าอย่างเงียบเหงาเพียงลำพัง นางลุกขึ้นอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าในชุดอาภรณ์สีเหลืองอ่อนดูสบายตา ถึงแม้จะเป็นชุดธรรมดาแต่กลับขับผิวขาวนวลให้ดูมีออร่าผ่องใส นางเดินออกจากเรือนเพื่อสำรวจดูบริเวณจวนว่ามีสิ่งใดที่พอจะทำได้บ้าง โจวชุนอี้ยืนอยู่บริเวณนั้นเมื่อเห็นลู่เสียนเขาจึงเดินเข้ามาหามีท่าทีออกจะรำคาญเล็กน้อย

“ท่านอยู่ที่นี่ในฐานะฮูหยินของข้า บ่าวไพร่จะไม่มีใครเรียกว่าองค์หญิงแต่จะเรียกนายหญิงแทน”

“ข้าเข้าใจ จะเรียกอย่างไรก็ได้” นางพูดขึ้นตามน้ำเพราะไม่อยากขัดใจเขาแต่เช้า

“และท่านต้องรับอาหารในเรือนของท่านเท่านั้น” เขาพูดขึ้นโดยเมินหน้าไปทางอื่น ทำให้ลู่เสียนแปลกใจจึงได้เอ่ยถามขึ้น

“ท่านกับข้าไม่ต้องรับอาหารหรือดื่มชาด้วยกันหรอกหรือ?”

“ข้าทำงานไม่เป็นเวลาจะมากพิธีไม่ได้หรอก ท่านรอก็เสียเวลาเปล่า” เขายังคงเชิดหน้าพูดอยู่เช่นเดิม

“ข้ารอได้ไม่เสียเวลาเลย”

“แต่เสียเวลาของข้า!” เขาขึ้นเสียงดังใส่นางแล้วรีบเดินจากไปเริ่มจะอารมณ์เสียกับความดื้อดึงไม่รู้กาละเทศะของนาง ลู่เสียนได้แต่ยืนนิ่งปนตกใจ นางหมุนตัวเดินกลับเรือนช้าๆ เหมือนคนไร้ชีวิตชีวา

ลู่เสียนนั่งลงกินข้าวคนเดียวอย่างเหงาๆ ไม่รู้ว่าแต่ละวันต้องทำสิ่งใดบ้าง ที่นี่เป็นจวนที่แสนจะเงียบเหงาไม่เหมือนในวังหลวงที่มีคนเข้าออกคอยดูแลตลอดเวลา จะมีก็เพียงหญิงรับใช้ชั่วคราวที่แวะเวียนมาทำความสะอาดเรือนและจัดสำรับให้เท่านั้น

“นี่เจ้า เห็นชุนอี้หรือไม่” ลู่เสียนถามขึ้นกับเด็กสาวรับใช้เมื่อไม่เห็นหน้าสามีหมาดๆ มาตั้งแต่ที่ห้องอาหาร สาวใช้นางนั้นดูมีพิรุธไม่กล้าตอบตามตรงได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งก่อนขอตัวไปทำงานต่อ ลู่เสียนจึงไม่มีโอกาสได้ถามอะไรเพิ่ม นางจึงออกจากห้องเดินไปหาดูรอบๆ จวนจนกระทั่งถึงเรือนหลังหนึ่งที่ค่อนข้างใหญ่ นางไม่รู้ว่าที่จวนนี้มีธรรมเนียมอย่างไรในเมื่อเข้ามาอยู่ในอยู่ที่นี่โดยที่รองแม่ทัพไม่โปรดปรานเช่นนี้ บรรดาบ่าวไพร่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจจะรับใช้ แม้แต่พ่อแม่ของสามีก็ยังไม่เคยเข้าไปทำความเคารพยกน้ำชาหลังแต่งงาน

เสียงพูดจาหวานหูของชายหญิงดังออกมาจากในเรือนนี้ ลู่เสียนคิดว่าจะลองเข้าไปถามดูว่ามีใครพบเห็นสามีของนางบ้างหรือไม่ แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากนางก็ต้องตกใจกับหนุ่มสาวที่อยู่ตรงหน้า สองคนหยอกล้อกันราวกับเป็นคู่รักที่เพิ่งแต่งงานเข้าหอมาเมื่อคืน

“ชุนอี้ นางผู้นี้เป็นใคร!” ลู่เสียนถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้ในตัวหญิงงามอีกคน มู่ชิวหลันก้มหน้ามีท่าทางประหม่ารู้สึกหน้าเสียเล็กน้อยที่เจอลู่เสียน พอปรับอารมณ์ได้สักพักจึงย่อตัวทำความเคารพโดยมีโจวชุนอี้ยืนเคียงข้างกาย

“คารวะองค์หญิงเพคะ หม่อมฉันมู่ชิวหลัน”

“มู่ชิวหลัน เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ลู่เสียนถามขึ้นน้ำเสียงขุ่นเคือง

“ข้ารับนางเข้ามาอยู่ในจวนเอง เพื่อเตรียมตัวแต่งงานเป็นภรรยาเอกเหมือนท่าน”

คำพูดของเขาเหมือนมีดน้ำแข็งกรีดลึกลงถึงเนื้อในหัวใจของหญิงสาว นางยืนตัวแข็งทื่อเหมือนก้อนหิน ทุกอย่างเงียบลงชั่วครู่ นางพูดไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยินว่ามันคืออะไรกัน ลู่เสียนมองดูโจชุนอี้แววตาเจ็บปวดตัดพ้อ

“เพราะเหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้!” น้ำเสียงสั่นเครือถามขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าเขายังคงมีกิริยาเย็นชาต่อนางเช่นเดิมกล่าวขึ้นโดยไม่สนใจความรู้สึกราวกับนางไม่มีตัวตน

“ข้าทูลฮ่องเต้ถึงเรื่องนี้แล้ว และพระองค์ก็ทรงอนุญาต ส่วนท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้ขัดข้องแต่อย่างใด ในเมื่อผู้ใหญ่เข้าใจแล้วเหตุใดท่านถึงจะไม่เข้าใจ”

เขาพูดยืดยาวโดยไม่มองหน้าลู่เสียนเช่นเคย ดั่งว่าเรื่องนี้เป็นของธรรมดา

“ทะ…ทำไมท่านถึงทำกับข้าเยี่ยงนี้เล่า” น้ำเสียงเบาหวิวเริ่มขาดห้วงถามขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นการไม่สมควรที่เขาจะรับสตรีอีกคนเข้าไปอยู่ในเรือนเพื่อเตรียมตัวแต่งงานเป็นภรรยาเอกอีกคน แต่นางก็ยังไม่ค่อยกล้าถือสิทธิ์เพียงเพราะกลัวโจวชุนอี้จะผลักไสกลับเข้าวังหลวง

“ข้าเคยบอกท่านแล้ว ท่านจำไม่ได้หรือแกล้งโง่กันแน่ เมื่อดื้อดึงจะแต่งงานกับข้าท่านก็ต้องยอมรับกฎของข้าได้ ไม่ว่าข้าจะทำสิ่งใดมันก็เป็นสิทธิ์ของข้า ท่านมาอยู่ที่จวนนี้มีหน้าที่ทำตามเท่านั้น แล้วท่านจะปลอดภัยในชีวิตหากอยู่เงียบๆ ไม่ก่อเรื่องราวใดขึ้น”

เขาบอกนางอย่างคับแค้นใจจึงแก้เผ็ดด้วยการพามู่ชิวหลันเข้ามาอยู่ในจวนเตรียมตัวแต่งงานกันเพื่อเป็นภรรยาเอกทัดเทียมลู่เสียน สาวน้อยสุดจะดึงดันแม้จะปวดใจเพียงใดนางก็ไม่อาจเลือกได้ ยินยอมทำตามธรรมเนียมปฏิบัติของโจวชุนอี้อย่างว่าง่าย

“ถ้าอย่างนั้นข้ายอมก็ได้ ว่าแต่…ข้ายังไม่ได้พบท่านพ่อท่านแม่เลย…เรา…” นางยังพูดไม่ทันจบโจวชุนอี้ก็สวนขึ้นมาเพื่อหยุดความคิดลู่เสียน

“ไม่จำเป็น! พิธีการทุกอย่างผ่านพ้นไปหมดแล้ว ท่านอยู่แต่ในเรือนของท่านก็เพียงพอไม่ต้องอยากรู้จักใครหรือสนทนากับใคร แค่นี้ข้าก็อับอายผู้คนเต็มที”

พูดจบเขาก็ดึงมือมู่ชิวหลันออกไปข้างนอกแล้วพานางควบม้าออกจากจวนไป ทิ้งให้ลู่เสียนมองตามอย่างเจ็บร้าว

โจวชุนอี้ตั้งแง่รังเกียจนางตั้งแต่เด็กเพราะลู่เสียนเป็นเด็กหญิงที่โง่เขลาและขี้ขลาด นางหัวอ่อนยอมคนอื่นไปเสียทุกเรื่อง เขาเคยสอนนางคัดอักษรแต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็จำไม่เคยได้ ฮ่องเต้ให้เรียนหนังสือนางก็เรียนไม่ได้ มีหลายครั้งที่ถูกนางกำนัลหลอกใช้เพื่อไต่เต้าเป็นสนมของฮ่องเต้จนเกิดเรื่องราวใหญ่โตนางก็เจอมาแล้ว จะมีใครกันที่จะยินดีรับคนโง่เขลาไปเป็นคู่ครอง ที่ผ่านมาฮ่องเต้แทบจะยกนางใส่พานให้บุรุษผู้เพียบพร้อม ทั้งองค์ชายต่างแคว้น ทั้งขุนนาง บัณฑิต เศรษฐีที่มีอิทธิพลที่สุด แต่เมื่อได้ยินกิตติศัพท์ของนาง พวกเขาก็ปฏิเสธกันพัลวัน พวกเขาทั้งฉลาดเฉลียวเก่งกาจทุกอย่าง แล้วจะเอานางไปครองคู่ให้เสียชื่อคงไม่มีใครกล้าเสี่ยง ฮ่องเต้ได้ทีจึงประเคนนางให้เขาง่ายๆ อย่างนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน

ฮ่องเต้เองก็ไม่ได้รักลู่เสียนเหมือนธิดาองค์อื่นเพราะนางกำพร้าแม่ตั้งแต่แบเบาะ นางเติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวผู้โง่เขลาดูเป็นกาลกิณีของเมืองเว่ยไปแล้ว แม้จะไม่มีพิษมีภัยแต่นางก็โง่งมเกินรับไหว ช่วยงานพิธีการสำคัญของราชสำนักไม่ได้ออกงานสำคัญก็ไม่ได้ ทำได้เพียงงานในเรือนเช่นเย็บปักถักร้อย งานครัวเท่านั้น หากปล่อยไว้ในวังก็อาจจะตกเป็นเครื่องมือของขุนนางที่คิดกบฏมาเล่นงานฮ่องเต้ภายหลังได้ หรืออาจจะมีผลถึงขั้นชิงราชบัลลังก์ได้เช่นกัน ฮ่องเต้จึงรีบตัดไฟแต่ต้นลมให้นางออกเรือนไปกับบุคคลที่ไว้ใจได้เสีย ถึงตอนนี้ลู่เสียนจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับวังหลวงอีกต่อไป นางได้แต่กล้ำกลืนความร้าวรานใจไว้เพียงผู้เดียว โจวชุนอี้ไม่ให้นางยุ่งกับใครนางก็ไม่ยุ่ง แต่นางก็คิดหาวิธีทำสิ่งต่างๆ ให้เขาพอใจนั่นก็ถือว่าดีมากแล้ว

ลู่เสียนได้ให้บ่าวออกไปซื้อผ้าที่ตลาดมาให้ นางจะเย็บเสื้อคลุมให้สามีใส่คลายหนาว มันคงเป็นความสุขอย่างเดียวที่นางมี ลู่เสียนตั้งอกตั้งใจเย็บปักเสื้อคลุมอย่างอารมณ์ดีลืมความหมองเศร้าไปได้ชั่วขณะ หญิงสาวได้แต่อยู่เงียบๆ ง่วนอยู่กับงานเย็บปักถักร้อยทุกวี่ทุกวัน ทำให้จวนของรองแม่ทัพโจวชุนอี้มีวี่แววว่าจะมีแต่ความสงบสุข เพราะเขาควบคุมลู่เสียนให้อยู่ในโอวาทได้ เพียงเท่านี้เขาก็ไม่ต้องห่วงว่านางจะออกมาอาละวาดมู่ชิวหลัน อีกอย่างลู่เสียนเองก็ไม่กล้าหืออยู่แล้ว