ข้าคนใหม่ 1

ดวงตะวันทอแสงอ่อนอุ่นสาดส่องเข้ามาในห้องที่เงียบสงัด ลู่เสียนลืมตาขึ้นช้าๆ แสงแดดกระทบดวงตาสุกสกาวจนต้องหลับลงอีกครั้ง นางค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่มองดูเพดานที่สุดจะแปลกตา เหลียวมองรอบกายพบเจอกับห้องคล้ายยุคโบราณ เป็นยุคไหนก็สุดจะรู้ แต่ยังไม่ทันได้ใช้ความคิด อยู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวรุนแรงหนักหน่วงขึ้น นางกุมขมับส่ายหน้าดิ้นทุรนทุรายสุดทรมาน ความทรงจำมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองไม่ขาดสาย

ลู่เสียนจำได้ว่ากำลังอยู่ในงานเปิดตัวเครื่องเพชรสุดหรูคอลเลคชั่นใหม่แห่งปี ที่เธอได้รับรางวัลนักธุรกิจดีเด่นผู้ทรงอิทธิพลที่สุด ในขณะที่เดินออกจากห้องน้ำแล้วชนเข้ากับใครบางคน จากนั้นสติก็ดับวูบลงไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีก็มาโผล่ที่นี่ซึ่งมันคือที่แสนจะไม่คุ้นเคย นักธุรกิจหญิงสาวสวยที่เก่งกาจมีความสามารถสูงพ่วงด้วยความโสดสนิทประสบความสำเร็จสูงสุดกับการทำธุรกิจค้าเครื่องประดับดังระดับโลก เส้นทางของเธอไม่ได้สวยหรูนักเพราะมีคู่แข่งมากมายจับจ้องเขมือบทั้งธุรกิจและมุ่งหวังในตัวเธออยู่ตลอดเวลา ตอนนี้คงเป็นโอกาสเหมาะของพวกเขาและคราวเคราะห์ของเธอที่ต้องจบชีวิตลงในวัยเพียงสามสิบปีอย่างง่ายดาย ไม่รู้ว่าความซวยหรือโชคชะตาบิดเบี้ยวที่นำพาเธอเข้ามาอยู่ในร่างสาวน้อยผู้โง่เขลายังไม่ถึงยี่สิบปี ที่แต่งงานกับรองแม่ทัพผู้เก่งกล้าเพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติของบุรุษอกสามศอก

จากความทรงจำที่รับเข้ามานางผู้นี้รับบทบาทชีวิตรันทดหนักใช่ย่อยมาตั้งแต่เล็ก ถูกตราหน้าว่าโง่เขลาเบาปัญญา ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีต่างๆ นาๆ หัวใจของนางคงบอบช้ำมามาก อายุเพียงเท่านี้ต้องมาอดทนอดกลั้นเรื่องสับปะรังเคของชีวิตได้ขนาดนี้ก็นับว่าเยี่ยมแล้ว ลู่เสียนเกิดความคิดว่าจะช่วยล้างอายให้ร่างนี้เองในเมื่อพ่อแท้ๆ เป็นถึงฮ่องเต้ยังผลักไสและทอดทิ้ง นางยังต้องแคร์สิ่งใดอีกเล่า เจ้าของธุรกิจอย่างเธอก็ไม่ได้ดีเลิศเลอ ออกจะร้ายกาจเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อชะตาลิขิตให้เป็นอย่างนี้แล้วนางต้องเดินหน้าต่อเท่านั้น ถึงเวลาทวงคืนศักดิ์ศรีของลู่เสียนแล้ว คิดได้ดังนั้นนางลุกขึ้นอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าอาภรณ์เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ทันที ต่อเมื่อเปิดตู้ออกมาดูเสื้อผ้าที่พับเอาไว้อย่างเรียบร้อย มันทั้งเชยและสีค่อนข้างซีดเหมือนถูกใช้งานมานานนม

“เสื้อผ้านี่ใช้มาสิบปีหรือ ทำไมเก่าจังแถมยังดูเฉิ่มเชย เป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ไม่มีใครคอยดูแลเลยหรือ”

ลู่เสียนเลือกเสื้อผ้าสีฟ้าอ่อนที่ดูดีกว่าชุดอื่นๆ มาสวมใส่อย่างเสียไม่ได้ นางคิดว่าก่อนอื่นต้องตัดเสื้อผ้าอาภรณ์ชุดใหม่เครื่องนุ่งห่มมอซอย่างนี้จะใส่ไปไหนได้นอกจากโรงครัว

นางรู้สึกหิวขึ้นมาจึงเดินไปรินน้ำชาใส่ถ้วยกระเบื้องใบเล็กอันสวยงาม ทว่าน้ำชานั้นดูเก่าเหม็นหืนเหมือนไม่ได้ล้างภาชนะเปลี่ยนชามาหลายวัน นางเมินหน้าวางถ้วยชาลงแบบเซ็งๆ จากที่คิดว่าจะจิบชารองท้องเสียหน่อยดันมาเจอชาบูดเสียนี่ นางส่ายหน้าระอากับความไม่สมดุลของจวนรองแม่ทัพที่ดูกว้างขวางโอ่โถงสมฐานะแต่ฮูหยินกลับได้อยู่เรือนหลังเล็กๆ ไร้คนเหลียวแล จะเรียกว่าน่าบัดซบคงจะเหมาะดี

สิ่งแรกที่พบเจอบนชีวิตใหม่ย่ำแย่ได้ขนาดนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องอื่นที่หนักหนาสาหัสกว่านี้แน่ นางนั่งพินิจพิจารณาสิ่งต่างๆ ไปรอบห้อง วิเคราะห์สถาณการณ์ที่ดูน่าจะเป็นไปได้อยู่เพียงชั่วครู่ มีเด็กสาวรับใช้นางหนึ่งเดินกระแทกเท้าถือถาดอาหารด้วยสีหน้าบึ้งตึงวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ลู่เสียนนั่งกอดอกไขว่ห้างดูทรงอำนาจเชิดหน้าจับจ้องไม่วางตา สาวใช้ตวัดสายตามองอย่างอารมณ์เสีย ลู่เสียนหันเหความสนใจมาที่ถาดอาหารแทนด้วยความหิว นางค่อยๆ เลื่อนสายตามองไปที่อาหารที่ดูเหมือนว่ามันไม่น่าจะเป็นอาหารของฮูหยินของจวนนี้ ชามข้าวต้มที่มีน้ำโหรงเหรงกับถั่วลิสงทอดอมน้ำมันเพียงหยิบมือ

“อาหารของข้าหรือนี่ อยากจะบ้าตาย!!” นางนั่งมองมันอยู่นานกินไม่ลงเอาเสียเลย แต่เพราะเสียงท้องร้องประท้วงไม่ยอมหยุด ลู่เสียนจำใจต้องคีบมันเข้าปากกลืนลงคออย่างทุลักทุเล

“รสชาติจืดๆ มันๆ กินน้ำข้าวต้มกับถั่วทอด มันเข้ากันตรงไหน” อาหารมีเท่าแมวดมแล้วนางจะอิ่มได้อย่างไร หญิงสาวผู้นี้มีชีวิตอยู่ด้วยถั่วลิสงทอดอมน้ำมันหล่อเลี้ยงชีวิตหรือ ไม่น่าเชื่อ! นี่มันเหยียบย่ำกันชัดๆ คิดได้ดังนั้นลู่เสียนก็วางตะเกียบลงเดินออกนอกเรือนมุ่งหน้าไปยังเรือนของหมู่ชิวหลันทันที

บริเวณหน้าเรือนมีบ่าวไพร่สองคนยืนก้มหน้านิ่งรอรับใช้นายท่าน เมื่อเห็นลู่เสียนเดินเข้ามาพวกเขาก็แปลกใจแต่ไม่มีใครกล้าขัดขวางเมื่อเห็นสายตาแข็งกร้าวดูเอาเรื่องของนาง

มู่ชิวหลันนั่งยิ้มหวานเอาใจโจวชุนอี้ คอยคีบอาหารให้เขาแทบจะป้อนเข้าปากเอาอกเอาใจตลอดเวลา ลู่เสียนมองปลากระพงชิ้นโตเนื้อเด้งในจานที่ทั้งคู่นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยทำให้นางต้องกลืนน้ำลายอีกครั้ง

“น่าอร่อยจริงๆ”

เสียงกังวานใสทำให้สองหนุ่มสาวหยุดชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมกันมองดูผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญอย่างขัดใจ

“ข้าเคยบอกแล้วใช่หรือไม่ ท่านจำไม่ได้หรอกหรือ” โจวชุนอี้ยืนขึ้นอย่างหงุดหงิดที่พบหน้านาง

“ข้าอยากร่วมโต๊ะด้วย ทำไมอาหารของท่านไม่เหมือนของข้าล่ะ” ลู่เสียนมองตาเขาแววตาเปลี่ยนไปจากที่เคยริบหรี่แต่ตอนนี้กลับกล้าแข็งจนผิดสังเกต

“เหตุใดจะไม่เหมือน ท่านต้องการมาหาเรื่องหรือ” โจวชุนอี้ไม่รู้ว่านางกินสิ่งใดในแต่ละมื้อเพราะเขาให้มู่ชิวหลันจัดการเรื่องในจวนทั้งหมด อีกฝ่ายเกรงว่าความจะแตกที่สั่งให้เด็กเอาถั่วทอดและน้ำข้าวไปให้ลู่เสียนกิน รีบเอ่ยตัดบทขึ้นก่อน

“ท่านพี่เจ้าคะให้ท่านหญิงกินข้าวกับเราก็ได้เจ้าค่ะ นางอาจจะเหงา” น้ำเสียงฉอเลาะทำให้โจวชุนอี้ที่ยืนฮึดฮัดอย่างขัดใจยอมทำตามที่มู่ชิวหลันขอ เขาสั่งให้เด็กนำข้าวมาให้ลู่เสียนเพิ่มอีกหนึ่งที่ ลู่เสียนยกยิ้มมุมปากพออกพอใจที่ทั้งคู่ยอมง่ายๆ นึกอยู่ในใจว่านางมารนี่ร้ายไม่เบาเลย ตบหัวแล้วลูบหลังได้เนียนดีจริงๆ

“เชิญท่านหญิงทานให้อร่อย” มู่ชิวหลันยิ้มหวานให้ลู่เสียนกิริยาดูอ่อนช้อยและจริงใจ

“เรียกชื่อนางก็พอ” โจวชุนอี้ออกคำสั่ง มองลู่เสียนอย่างขัดใจ มู่ชิวหลันจับแขนของเขาไว้เป็นเชิงปรามให้เก็บอารมณ์ ทั้งสามคนกินอาหารร่วมโต๊ะกันจนอิ่มแล้วโจวชุนอี้จึงรีบออกไปทำงาน เหลือเพียงหญิงสาวสองคนนั่งจิบชาด้วยกันเพียงลำพัง

“ท่านคิดอะไรอยู่หรือ ถึงกล้าเข้ามากินข้าวกับข้าและท่านพี่” มู่ชิวหลันเปลี่ยนคำพูดและท่าทีที่อ่อนหวานเป็นเย่อหยิ่งวางอำนาจขึ้นมาทันที ลู่เสียนมองกิริยานั้นอย่างรู้ทันนางยักไหล่ทำไม่รู้ไม่ชี้

“เราสามคนผัวเมียกินข้าวด้วยกันมันถูกต้องแล้ว ไม่เห็นแปลกตรงไหน” นางตอบพลางยกชาขึ้นมาจิบ

“อืม ชาเลิศรสช่างดื่มได้คล่องคอผิดกับชาบูดที่เรือนของข้า” ลู่เสียนตั้งใจพูดกระทบมู่ชิวหลันทำเอานางหน้าเสียเล็กน้อยรีบแก้ต่างทันที

“วันหลังท่านก็เอาชามาเปลี่ยนที่นี่ จะมีเด็กๆ คอยดูแลให้” มู่ชิวหลันพูดจากับนางราวกับลู่เสียนเป็นเด็กรับใช้เสียงเอง

“เรือนของข้าไม่ต้องมีบ่าวคอยดูแลหรอกรึ การทำความสะอาด ยกสำรับหรือแม้แต่เปลี่ยนน้ำชาพวกนี้คนที่เป็นฮูหยินเช่นข้าต้องคอยทำเองทุกวี่วันแล้วจะมีบ่าวไพร่พวกนี้ไว้ทำไม หรือว่าเจ้าเอาตัวพวกเขาไปรับใช้ตัวเองจนหมดแล้ว อันที่จริงเจ้าควรจะแบ่งเด็กมาให้ข้าสักสองสามคนเหมือนที่ข้ายังแบ่งสามีใช้ร่วมกับเจ้าได้เลยจริงไหม” ลู่เสียนลอยหน้าลอยตาพูดจาฉะฉานขึ้นกว่าเดิม ทำให้มู่ชิวหลันเริ่มหน้าตาบึ้งตึงที่ลู่เสียนกล้าตำหนิซึ่งๆ หน้า เพียงชั่วข้ามคืนนางเปลี่ยนจากคนหัวอ่อนสมองกลวงกลายเป็นนางปีศาจนางมารไปได้อย่างไรกัน

“ทุกอย่างต้องแล้วแต่ท่านพี่อนุญาต” มู่ชิวหลันอ้างถึงโจวชุนอี้ขึ้นมาทันควันหวังข่มขู่ให้ลู่เสียนเกรงใจ นางใช้โจวชุนอี้เป็นเกราะกำบังให้ตัวเองที่แสร้งว่าอ่อนแอ เกรงใจเขาในฐานะเจ้าของจวนให้เขาเป็นคนช่วยแก้ปัญหาจะดีกว่า

“ถ้ามัวแต่รอโจวชุนอี้เรือนของข้าคงมีฝุ่นเกาะหนาเตอะเป็นกองดิน สกปรกรกรุงรังเหมือนบ้านร้าง เจ้าทนได้หรือหากบ่าวไพร่เอาไปนินทากันข้างนอกสนุกปาก ว่าจวนของท่านรองแม่ทัพที่มีภรรยาถึงสองคนกลับปล่อยปะละเลยให้เรือนดูโสโครกเหมือนเล้าหมู” ลู่เสียนพูดต้อนมู่ชิวหลันให้จนมุม นางเม้มปากแน่นสนิทด้วยความโกรธเคือง จำใจยกเด็กรับใช้ให้สองคน ลู่เสียนยิ้มเหยียดมุมปากอย่างพึงพอใจ เดินนำหน้ากลับเรือนและจัดการสั่งให้ทำความสะอาดทันที ส่วนนางคอยยืนกำกับอยู่ทุกซอกทุกมุมเพื่อให้สะอาดที่สุด เสร็จแล้วจึงตรวจตราความเรียบร้อยแล้วสั่งให้เช็ดถูส่วนที่ยังไม่สะอาดต่อซึ่งต้องถูให้เอี่ยม ทำเอาบ่าวไพร่หมดแรงไปตามๆ กัน เมื่อก่อนนั้นพวกเขาทำความสะอาดพอให้พ้นหน้าที่ ลู่เสียนก็ยังไม่กล้าสั่งให้เก็บกวาดเพิ่ม ครั้งนี้นางควบคุมทุกขั้นตอน หากมีร่องรอยความสกปรกหลงเหลืออยู่ก็บังคับให้ทำต่อจนสะอาดไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว