(ชาติแรก)บทที่ 12 นายท่านเซี่ยโปรดรักษาตัวด้วย

บทที่ 12 นายท่านเซี่ยโปรดรักษาตัวด้วย

“ทูลท่านอ๋อง ชิงหลิงคือภูติจากเผ่าวารีเจ้าค่ะ”

การก้มหน้าลงต่ำไม่สบตา ไม่เล่นหูเล่นตาหว่านเสน่ห์ใส่อ๋องหนุ่มทำให้พระชายาหลัวพอใจเป็นอย่างมาก สตรีของสวามีมากหน้าหลายตา ทว่าทุกนางล้วนทำตัวน่าชัง พระชายาหลัวจึงมิใคร่ชอบใจสตรีเหล่านั้นนัก

ชิงหลิงผู้นี้น่าสนใจ

“เผ่าวารีขึ้นชื่อเรื่องการรักษา ชิงหลิงเองก็มีความสามารถในการรักษาใช่หรือไม่”

ชิงหลิงช้อนตาขึ้นมองพระชายาด้วยแววตาค้นหา นางอยากทราบว่าพระชายาผู้นี้กล่าวกับตนด้วยท่าทางเช่นไร สิ่งที่ได้เห็นคือความอ่อนโยนจากทั้งคำพูดและแววตา ทำเอานางรู้สึกแปลกใจแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกดีด้วยเช่นกัน

“เพคะพระชายา ชิงหลิงมีความสามารถด้านการรักษา”

คำพูด แววตา สีหน้า ท่าทางของชิงหลิงล้วนถูกใจพระชายาหลัวเหลือเกิน เซี่ยจือหมินที่สังเกตอาการของทั้งคู่อยู่มีสัญญาณอันตรายร้องเตือนในใจ

อันตรายนัก เดิมทีคิดว่าพระชายาจะกีดกันท่านอ๋อง แต่เหตุใดนางจึง…ฮึ่ม!

“มีของดีอยู่นั่นเอง ท่านเซี่ยจึงไม่รีบแจ้งสารไปยังจวนอ๋อง”

เดิมทีอ๋องหนานหนิงจินอยากเห็นท่าทีหึงหวงของพระชายา แต่เมื่อได้เจอชิงหลิงแล้วก็อยากได้ตัวนางกลับจวนเช่นกัน ดังนั้นแม้จะผิดหวังอยู่เล็ก ๆ แต่ดีใจมากกว่าที่พระชายาไม่คัดค้าน

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเห็นชิงหลิงยังตื่นคนอยู่จึงอยากให้นางได้พักผ่อนที่จวนเซี่ยสักสามวัน ตั้งใจว่าจะแจ้งไปยังจวนอ๋องหลังจากที่นางดีขึ้น”

“อ้อ เพราะอย่างนี้นี่เอง”

ท่าทางของอ๋องหนานหนิงจินแค่ดูก็รู้ว่าเขาแสร้งรับคำไปเช่นนั้น เซี่ยจือหมินลอบสูดหายใจเข้าลึกก่อนที่จะส่งยิ้มมุมปากตอบรับไปในทางเดียวกัน

“พ่ะย่ะค่ะ เป็นเช่นนั้น”

ท่าทางของสองบุรุษที่มึนตึงใส่กันไม่อาจแย่งความสนใจของพระชายาหลัวที่มีต่อชิงหลิงได้ ดวงตาคู่งามจ้องชิงหลิงจนภูติสาวก้มหน้าลงไม่สบตา ท่าทางหวาดกลัวแฝงความน่าสงสารดูน่าทะนุถนอมเหลือเกินในสายตาของพระชายาหลัว

“มิต้องกลัวเราหรอกชิงหลิง เรามิใช่สตรีใจร้าย”

อ๋องหนุ่มหันหน้าขวับไปมองพระชายาของตนอย่างไม่เชื่อหู ด้วยตั้งแต่่เป็นคู่เคียงเรียงหมอนกันมา พระชายาหลัวจะแทนตัวเองกับผู้ต่ำศักดิ์กว่าตนว่า ‘เปิ่นหวางเฟย’ มาตลอด พอตอนนี้นางแทนตัวเองกับชิงหลิงว่า ‘เรา’ ไม่แปลกหากเขาจะตกใจมาก

เป็นเพราะนางถูกใจชิงหลิงหรือเป็นเพราะมีแผนการอันใดอยู่หรือไม่นะ สตรีผู้นี้ช่างคาดเดายากเหลือเกิน

“มิใช่สตรีใจร้ายหรือเพคะ”

เอ่ยถามไม่พอชิงหลิงยังจ้องใบหน้างามเพื่อสำรวจท่าทางของอีกฝ่ายจริงจัง

พระชายาไม่เพียงไม่โกรธแต่ยังหัวเราะออกมาจนดวงตาเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

“ชิงหลิงคนนี้น่าเอ็นดูนัก เป็นอย่างไรบ้าง สำรวจเราจนพอใจแล้วหรือยัง”

นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงหลิงอยู่กับสตรีของนายท่านแล้วรู้สึกปลอดภัยใจสงบเป็นที่สุด ถึงขั้นมอบรอยยิ้มงดงามให้อีกฝ่าย รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจเป็นที่สุด

เซี่ยจือหมินที่เห็นเช่นนั้นก็สบถในใจ

อ้อ ใครที่ดีต่อนาง นางก็จะมอบใจให้ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใครสินะ ให้มันได้อย่างนี้สิชิงหลิง

ชิงหลิงสัมผัสได้ถึงสายตาของเซี่ยจือหมิน ดวงตาคู่งามชำเลืองไปยังต้นทาง หุบยิ้มในทันทีเมื่อเจอสายตาจะกินเลือดกินเนื้อเข้า

พระชายาเห็นสายตาของพระสวามีกับเซี่ยจือหมินแล้วลอบหัวเราะในใจ

นานทีจะเห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้ เหตุเพราะชิงหลิงเพียงผู้เดียวสินะ น่าสนุกยิ่งนัก

อ๋องหนานหนิงจินนั้นมองชิงหลิงด้วยสายตาเป็นประกายดั่งคนอยากได้ ตรงข้ามกับเซี่ยจือหมินที่มองชิงหลิงดั่งสุนัขหวงเจ้าของ ไม่อยากมอบให้แต่ก็ไม่อาจขัดขืน

“ชิงหลิงไปอยู่กับเราดีหรือไม่ รับรองว่าเราจะดีต่อเจ้าที่สุด”

ดวงตามาดร้ายของเซี่ยจือหมินตวัดมามองพระชายาสาวโดยพลัน ก่อนหน้านี้เขาคอยแต่ระวังอ๋องหนานหนิงจิน หารู้ไม่ว่าคนที่ร้ายที่สุดก็คือพระชายาของเขา

“ชิงหลิง…”

ชิงหลิงเงียบไปเพื่อรอดูท่าทีของเซี่ยจือหมิน ทว่าอีกฝ่ายไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาเลยนอกจากมองนางด้วยใบหน้าเคร่งขึม ณ เวลานี้นางยังหวังว่าชายหนุ่มจะรั้งนางเอาไว้บ้าง

เอ่ยออกมาสิเจ้าคะ รั้งข้าไว้ พูดออกมาว่าไม่อยากให้ชิงหลิงไป

พระชายามองตามสายตาของชิงหลิงจึงทราบว่าภูติสาวตนนี้ยังคงยึดติดอยู่กับผู้ใดใจถึงยังไม่อยากจาก

“ว่าอย่างไรท่านเซี่ย ชิงหลิงควรจะไปอยู่กับข้าหรือไม่”

คนโดนกดดันกัดฟันกรอด แม้เขาจะมีอิทธิพลในเมืองหลางแค่ไหนแต่ก็ยังเป็นแค่สามัญชนผู้หนึ่ง ไม่อาจจะต่อกรกับบุตรของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินได้

ขออภัยเจ้าแล้วชิงหลิง

“นั่นขึ้นอยู่กับความพอใจของทั้งสองพระองค์แล้ว กระหม่อมมีหน้าที่ส่งมอบภูติตนนี้ให้ แต่ถ้าเมื่อใดที่ชิงหลิงไม่เป็นที่น่าพอใจแล้ว บังอาจกราบทูลว่าขอให้ส่งคืนนางมาให้กระหม่อมได้ทุกเมื่อ”

นี่คือทางที่เขาเลือกให้ข้าและให้ตนเองสินะ 

“ท่านเซี่ยตอบตกลงแล้ว ชิงหลิงล่ะว่าอย่างไร”

พระชายาเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น หันมาถามชิงหลิงด้วยท่าทางใจดีเช่นเดิม

ชิงหลิงมองเซี่ยจือหมินด้วยสายตาเจ็บปวด นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยเสียงเบาขึ้นมาว่า

“เช่นนั้นท่านเซี่ยโปรดรักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ”