บทที่ 13 ร้อนใจแทบคลั่ง

บทที่ 13 ร้อนใจแทบคลั่ง

กลับมาทางด้านแม่ทัพใหญ่เสวี่ย เมื่อกลับมาถึงที่พักแล้วไม่พบองค์หญิงใหญ่อยู่ในเรือนรับรอง ใจของเขาก็เริ่มวิตกกังวลขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบออกไปตามหา แต่แล้วขณะนั้นเองก็มีทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานเรื่องด่วน

“แย่แล้วขอรับท่านแม่ทัพ! ทหารรักษาเมืองทั้งสองหมื่นนาย ต่างพากันล้มพับไปนอนกับพื้นราวกับคนไม่มีเรี่ยวแรง ทางเราได้ส่งคนไปตรวจสอบอาหารและน้ำ แล้วพบว่าในอาหารและน้ำมีบางสิ่งบางอย่างเจือปนอยู่ แต่ก็ยังไม่แน่ชัดว่าคือยาพิษชนิดใดขอรับ”

ทันทีที่ได้รับรายงาน ใบหน้าของเสวี่ยเยวียนสือก็มืดครึ้มด้วยความกังวล ก่อนจะออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

“ไป! พวกเจ้าจงเร่งออกตามหาองค์หญิงใหญ่เดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องอื่น ๆ เดี๋ยวข้าจะจัดการเอง”

บัดนี้แม่ทัพใหญ่สูญสิ้นแล้วซึ่งความเยือกเย็น เมื่อเหตุการณ์ทั้งหมดได้บานปลายมาถึงขั้นนี้

พอคิดถึงองค์หญิงใหญ่ที่น่าจะถูกลักพาตัวไป ใจของเขาก็ยิ่งปั่นป่วน ความหวาดหวั่นแล่นไหลราวกระแสธารอันไม่รู้จบ ความกังวลเกาะกินในอก จนมิอาจสลัดให้พ้นไปจากใจได้

“ใครก็ตามที่มันกล้าทำอะไรนาง ข้าผู้นี้จะทำให้พวกมันทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น พวกมันต้องร่ำไห้ร้องขอความตายจากข้า” แม่ทัพใหญ่ประกาศออกไปเสียงดังก้อง

น้ำเสียงของเสวี่ยเยวียนสือเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร รังสีความอำมหิตแผ่กระจาย จนทุกคนรอบข้างรู้สึกหนาวยะเยือก

ก่อนที่เขาจะเร่งเดินทางไปยังสถานที่ตั้งของกองทัพปกป้องเมือง และทำการตรวจสอบถึงสิ่งแปลกปลอม ที่เจือปนอยู่ในน้ำและอาหารทันที

“ผงสลายวิญญาณ นี่เป็นแค่ยาที่ทำให้หมดเรี่ยวแรงเท่านั้น พวกเจ้าทั้งหมดจงไปหาสมุนไพรตามนี้ มีหญ้าสิบตำลึง ดอกเสน่ห์แดง ว่านชักราก ผลมะเดื่อคราม ให้นำมาพวกนี้มาต้มในปริมาณที่เท่า ๆ กัน จากนั้นก็ให้พวกเขาดื่มคนละหนึ่งจอก เดี๋ยวก็จะดีขึ้นเอง”

เมื่อสั่งการจบแล้วเขาก็รีบออกไปตามหาองค์หญิงใหญ่ทันที

“หวังว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไรนะมี่เอ๋อร์”

 เสียงของเขาแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความห่วงใย แม้จะพยายามสงบจิตใจ แต่แล้วกลิ่นอันคุ้นเคยบางอย่างก็ลอยมาเตะจมูก นั่นทำให้เขาต้องรีบติดตามไปในทันที

“แย่แล้วลูกพี่! พวกมันรู้ตัวแล้ว เราต้องรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” หนึ่งในลูกสมุนของพวกมัน ได้วิ่งเข้ามารายงานหัวหน้าอย่างเร่งด่วน

เพียงสิ้นเสียงรายงานของเขา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่สตรีเพียงหนึ่งเดียวภายในสถานที่แห่งนี้

“แล้วเราจะจัดการนางอย่างไรดีหัวหน้า ถ้าจะให้นำนางไปด้วย ก็เกรงว่าเราจะหนีไม่ทัน”

“ฆ่านางทิ้งเสีย พวกเราไม่มีเวลาแล้ว” คนเป็นหัวหน้าได้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“เจ้าคิดจะฆ่าข้า ถามข้าหรือยัง ว่าข้ายอมหรือไม่”

หลินซูมี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่า จากนั้นนางก็สะบัดเส้นผมอย่างแรง จนเกิดเป็นละอองผงแปลกประหลาดฟุ้งกระจายไปทั่ว

ในตอนที่พวกมันต่างพากันปัดป้องสิ่งที่ลอยมากระทบตัว นางฉวยโอกาสดึงกริชสั้นที่ซ่อนอยู่ ออกมากรีดเส้นเอ็นข้อมือและข้อเท้าของศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุด

ทุกการเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วดั่งสายลม ร่างเล็กอันคล่องแคล่วนั้น ใช้ความได้เปรียบของสรีระในการเคลื่อนที่ตัดข้อเท้าศัตรูได้ถึงหกคนในพริบตา เหลือเพียงอีกห้าคนที่ยังยืนหยัดต่อสู้ได้ โดยแต่ละคนแค่มอง ก็รู้ว่าไม่สามารถจัดการได้ง่าย ๆ

แต่ถึงมันจะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังคงสู้โดยไม่ยอมแพ้ เพราะได้อาศัยในจังหวะที่คนเหล่านั้นยังมึนงงกับผงที่นางโปรยออกไปอยู่

หลินซูมี่ได้ใช้กริชแทงไปที่ชายร่างกำยำคนหนึ่งตรงบริเวณหัวใจ จนเขาสิ้นใจตายในทันที เลือดที่พุ่งสาดกระเซ็นได้ชะล้างผงพิษ จนทำให้คนที่เหลือเริ่มฟื้นกำลังได้อีกครา

“ร้ายกาจไม่เบานะ เจ้าตายเสียเถอะ!”

ชายผู้เป็นหัวหน้าคำรามลั่น ขณะยกดาบยักษ์ในมือขึ้นฟาดฟันใส่นางอย่างเต็มกำลัง

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น โดยนางได้ฉวยกระบี่ของคนร้ายที่เพิ่งตายไป มาตั้งรับการจู่โจมไว้ได้ทัน แม้กระบี่จะเอนลงไปจนเกือบชิดติดกับหน้าอก แต่สุดท้ายก็ออกแรงดีดแรงสะท้อนดาบยักษ์นั่นออกไปได้

หลินซูมี่ใช้โอกาสนี้เหวี่ยงกระบี่เป็นวงกลมรอบตัว พลางฟาดฟันศัตรูที่พยายามเข้าประชิด นางค่อย ๆ โจมตีพร้อมถอยหลังอย่างมีชั้นเชิง รักษาระยะห่างจากศัตรูและก้าวถอยไปทีละก้าว เพื่อหนีออกไปจากที่แห่งนี้ จนเท้านางใกล้จะถึงทางออกแล้ว 

แต่ก็เหมือนดั่งสวรรค์กลั่นแกล้ง เพราะที่หน้าประตูทางออก มีร่างบุรุษสูงใหญ่อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาปิดกั้นเอาไว้

ยามนี้เท่ากับว่าตัวของนางได้ถูกศัตรูล้อมไว้ทุกด้านแล้ว

“หึ! มาดูกันสิว่า เจ้าจะหนีจากข้าไปได้ยังไง”

ผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้นมาด้วยความแค้นอย่างเต็มเปี่ยม ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงดาบยักษ์ในมืออีกครั้ง และในครั้งนี้ตัวของหลินซูมี่ ก็ได้สะบัดกระบี่ในมือออกไปเพื่อปัดดาบที่พุ่งเข้ามา

แล้วมันก็ได้ผล เพราะนางสามารถปลดอาวุธของอีกฝ่ายได้สำเร็จ โดยที่คนที่โดนปลดอาวุธทำสีหน้าตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

ก่อนที่ผู้ใดจะเคลื่อนไหว ได้มีหอกขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาจากทางหน้าประตู และแทงทะลุศีรษะของหัวหน้าทันที

จากนั้นร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก็กระโจนเข้ามา แล้วทำการฟาดฟันกับศัตรูอย่างดุดัน

บุรุษร่างสูงใหญ่ฟาดฟันเหล่าศัตรูอย่างคั่งแค้น เลือดสาดซัดทั่วบริเวณ ทำให้กลุ่มคนร้ายที่ยังเหลือรอดต่างบาดเจ็บถ้วนหน้า ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมา

“นำพวกมันที่เหลือไปประหาร ด้วยห้าม้าแยกร่าง!”

เสวี่ยเยวียนสือกล่าวออกมาอย่างโหดเหี้ยม

ทหารที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินคำสั่ง ต่างรีบเข้าไปจับตัวศัตรูที่ยังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น

เมื่อกลับมาถึงที่พักในกองบัญชาการ หลินซูมี่ก็ได้พักผ่อนเพียงไม่นาน ชายที่ไปช่วยนางเอาไว้ก็มาหาที่ห้องพัก

“มี่เอ๋อร์ พวกเราไปดูตอนพวกมันถูกประหารกันเถอะ”

เสวี่ยเยวียนสือเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่บอกอารมณ์ไม่ถูก แต่ที่แน่ ๆ มันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและชั่วร้ายอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

หลังจากนั้นชายหนุ่มจูงมือนางออกไปยังลานประหารหน้าประตูเมือง เพื่อเฝ้ามองบุคคลเหล่านั้นที่ยามนี้ถูกเชือกมัดตึงแขนขาและคอเอาไว้ เพื่อรอคำสั่งประหารจากแม่ทัพใหญ่เสวี่ย

“พวกเจ้าทั้งหลายจงจดจำเอาไว้ว่า การที่พวกเจ้าต้องตายอย่างทุกข์ทรมานเช่นนี้ เกิดจากการที่พวกเจ้าแตะต้องคนที่ไม่ควรแตะต้อง” เสวี่ยเยวียนสือกล่าวออกมาเสียงดังก้อง หลังจากนั้นเขาก็ได้โยนไม้ที่เขียนคำว่า ตาย ลงไปบนพื้นตรงหน้าทันที

ผู้ควบคุมม้าก็ได้ทำการสั่งให้ม้าวิ่งไปข้างหน้า ทำให้ร่างของกลุ่มคนร้ายที่ยังไม่ถูกสังหารดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน จนในที่สุดอวัยวะของมันก็ค่อย ๆ หลุดออกจากตัวไปทีละส่วน โดยสิ่งที่ขาดออกไปก่อนก็คือบริเวณขาและแขนทั้งสองข้าง จนสุดท้ายศีรษะก็หลุดตามออกตามมา

เมื่อหลินซูมี่ได้เห็นภาพอันน่าสยดสยองนี้ ทำให้นางอาเจียนออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะภาพที่เห็นคือการประหารที่ทรมานและโหดร้ายที่สุด อีกทั้งยังมีเศษชิ้นเนื้อกระจายบนพื้นไปทั่ว

“นำเศษชิ้นเนื้อของพวกมันไปสับให้ละเอียด แล้วส่งเศษเนื้อเหล่านี้ไปให้กับค่ายของศัตรู” เสวี่ยเยวียนสือสั่งออกมาเสียงดัง

เมื่อหลินซูมี่ได้ฟังในประโยคนี้ ทำให้หญิงสาวหันมามองแม่ทัพใหญ่อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองว่า เขาจะอำมหิตได้ถึงขั้นนี้

ทางด้านของคนที่ถูกจ้องมอง กลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังแสยะยิ้มออกมา ราวกับกำลังมองดูเรื่องสนุกอยู่อย่างไรอย่างนั้น