EP.17 เปลี่ยนแปลง

เวลา...

หลายวันมานี่องศามาอยู่กับฉันที่สวนทุกวัน มาช่วยเลี้ยงนาที และตอนนี้สวนของฉันก็เปิดให้คนงานเข้ามาทำงานตามปกติ ที่เปลี่ยนไปก็คือมีงานให้คนทำเพิ่มมากขึ้นและเป็นเรื่องดีทีเดียวเพราะทุกคนดีใจที่มีงานทำ ฉันกับองศาทำตามทุกอย่างที่ตกลงกันไว้เรื่องการเปลี่ยนแปลงที่ดิน รวมถึงการสร้างรีสอร์ตด้วย เพราะแบบนี้วันนี้จึงเป็นวันที่องศาจะพาฉันกับนาทีย้ายไปอยู่ที่คอนโดของเขา จนกว่าการปรับเปลี่ยนสภาพพื้นที่และจนกว่าจะสร้างรีสอร์ตเสร็จ เราสองคนกลัวว่าถ้าอยูที่สวนต่อระหว่างการก่อสร้างอาจทำให้นาทีไม่สบายและรบกวนนาทีเราสองคนจึงตกลงย้ายมาอยู่ที่คอนโดกันก่อน

" เวลา ในระหว่างที่ฉันอยู่ที่นี่ฉันต้องช่วยงานที่บริษัทของฟาเรนท์ไปด้วย ฉันอาจจะไม่ได้อยู่กับเธอกับลูกในช่วงกลางวันนะ "

ฉันพยักหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้องศา แน่นอนว่าฉันเข้าใจ เพราะฟาเรนท์เพิ่งจะรับช่วงต่อกิจการโรงแรมและคอนโดที่คุณย่ายกให้ดังนั้นเธอจึงเป็นผู้บริหารที่ประสบการณ์ยังไม่มากเท่าไหร่แต่ก็โชคดีที่องศาเก่งด้านนี้และเขาก็เรียนมาโดยตรงจึงสามารถช่วยสอนงานฟาเรนท์ได้

" แล้ว...นายจะกลับอังกฤษเมื่อไหร่ "

ฉันไม่ลืมหรอกว่าองศาต้องดูแลงานที่อังกฤษช่วยคุณพ่อ ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่กับฉันกับลูกอีกนานแค่ไหน

" ก็...ยังไม่รู้สิ แต่งานที่นั่นมีคนช่วยพ่อดูแลเยอะแล้ว "

องศาหันมาส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินลงไปเปิดประตูรถให้ฉัน ตอนนี้เราเดินทางมาถึงคอนโดขององศาแล้ว

.

.

.

" ทำไมวันนี้เงียบๆ "

ฉันวางนาทีลงบนโซฟาก่อนจะหันไปมองรอบห้อง ปกติจะต้องมีเสียงของฟาเรนท์ร้องเพลงโหวกเหวกโวยวาย ไม่ก็เดินไปเดินมา

" ต่อไปนี้ฟาเรนท์คงไม่ได้มาอยู่ที่นี่สักพัก ยัยนั่นย้ายไปอยู่ที่บ้านตามคำสั่งของคุณแม่น่ะ "

อ่อ ฉันพยักหน้าตามอัคคี ก็ดีเหมือนกันฉันกลัวนาทีจะรบกวนฟาเรนท์เวลากลางคืน

" เธอโอเคมั้ยที่ฉันพามาอยู่ที่นี่ หรือเราจะย้ายไปอยู่บ้านก็ได้นะ "

องศาหิ้วกระเป๋าพาฉันเดินเข้ามาในห้องก่อนที่เราสองคนจะช่วยกันจัดของเข้าตู้

" อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว อีกอย่างที่นี่ก็ใกล้กลับเส้นทางที่เราใช้เดินทางไปสวนด้วย นายต้องไปดูงานที่รีสอร์ตบ่อยๆไม่ใช่หรือไง "

ฉันว่า

" ก็จริงของเธอนะ ที่ถามเพราะฉันกลัวเธอคิดมากน่ะ ที่ไม่พาไปอยู่บ้าน "

เรื่องแค่นี้เอง

" ฉันว่านายคิดมากกว่าฉันอีกนะ "

ฉันยิ้มให้เขา

" อะไรที่เกี่ยวกับเธอกับลูก...ฉันคิดมากหมดแหละ "

องศาโน้มใบหน้าลงหาฉันจนฉันถอยหลังชนกับตู้เสื้อผ้า นี่เขาเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไปแล้วนะ

" อะ องศา "

ฉันหลับตาปี๋เมื่ออีกแค่นิดเดียวริมฝีปากของเราก็จะชนกัน มือสองข้างที่ดันอกเขาไว้มันไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย

" เป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆได้มั้ย ไม่ต้องแสดงบทบาทอะไรแล้วได้มั้ย "

เสียงแหบพร่าขององศาชวนให้ฉันหายใจไม่สะดวก ลมหายใจร้อนๆเป่ารดใบหูของฉันอยู่

" นายไม่ต้องทำเพื่อนาทีขนาดนั้นก็ได้ แค่ทำหน้าที่ของเราก็พอ "

ฉันบอกเขาทั้งที่เสียงยังสั่นๆ

" ฉันอยาก...เป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆนะ "

มือข้างนึงขององศาเกลี่ยเส้นผมที่ปิดหน้าฉันออกเบาๆ แขนอีกข้างของเขาโอบเอวฉันเอาไว้จนแนบกับลำตัวของเขา

" คือ...เรายังไม่รู้จักกันดีพอเลยนะองศา "

ใช่ค่ะ เราสองคนเพิ่งได้รู้จักและใช่ชีวิตร่วมกันแค่เวลาสองอาทิตย์เท่านั้น ซึ่งมันน้อยมาก

" เราค่อยๆรู้จักกันไปในทุกๆวันก็ได้ "

" ที่สำคัญ...ฉันกับนาย เราไม่ได้รักกันนะ "

ใช่ค่ะทุกวันที่อยู่ด้วยกันคือเพื่อลูกล้วนๆ

" แล้ว...ฉันบอกหรือยัง...ว่าไม่ได้รักเธอ "

ตึก ตัก ตึก ตัก

" ตอนเธอท้องเธอยังรักนาทีได้เลยทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้า ฉันก็รักเธอได้เพราะเคยแก้ผ้าเหมือนกันนั่นแหละ "

ฉันว่าจะซึ้งอยู่แล้วเชียว

" องศา!! "

" ขอโทษ ขอโทษ แต่ฉันไม่เคยมองว่าเรื่องนั้นมันตลกเลยนะ เรื่องวันนั้นฉันขอโทษ แต่...วันนี้ฉันรักเธอจริงๆนะเวลา เราเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆเถอะนะ "

มือสองข้างขององศาเลื่อนมาโอบเอวฉันไว้หลวมๆ จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะเชื่อเค้าเพราะว่าเขาเป็นพ่อของลูกหรือแค่เพราะว่าเคยมีอะไรกันวันนั้น เชื่อเขาทั้งๆที่ไม่รู้จักเขามาก่อน

" อะ อื้ม "

ฉันพยักหน้าก่อนจะหลุบตาลง หัวใจที่เต้นแรงขึ้นๆ พร้อมกับอาการร้อนผ่าวตามใบหน้า ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน คงไม่ผิดอะไรถ้าฉันจะลองเสี่ยงดู อย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อของนาที คงไม่มีอะไรเสียหายหรอก