EP.26 การกลับมา

เวลา...

" นี่องศา นายแน่ใจหรอว่าจะให้ฉันไปด้วย "

ฉันถามองศาอีกครั้งเมื่อกำลังเดินออกมาจากลิฟต์ตรงไปที่จอดรถ

" แน่ใจสิ "

องศาบอกก่อนจะหันไปส่งยิ้ม ส่งตาเล็กตาน้อยกับเจ้าลูกชายที่ตอนนี้เขากำลังอุ้มอยู่

" แต่ฉันกับนาทีจะรบกวนการทำงานของนายนะ "

ฉันหันไปบอกองศาที่ตอนนี้ขึ้นมานั่งฝั่งคนขับเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับรับตัวนาทีมาจากเขา

" ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น วันนี้ฉันแค่อยากอยู่กับเธอกับนาทีแค่นั้นเอง อีกอย่างฟาเรนท์เองก็อยากเจอนาทีด้วย "

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพิงตัวกับพนักพิง

วันนี้องศาให้ฉันไปเลี้ยงนาทีที่บริษัท ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้พาฉันกับนาทีไปด้วย แต่อีกใจก็อยากออกไปเปิดหูเปิดตาด้วยแหละก็เลยยอมตามเขามา จะว่าไปตั้งแต่ฉันย้ายมาอยู่กับองศาฉันก็ไม่เคยออกไปไหนเลยนอกจากโรงพยาบาลกับซุปเปอร์มาเก็ตชั้นล่างของคอนโด ดีเหมือนกันคิดซะว่าออกมาเปิดหูเปิดตาแล้วก็พานาทีออกมาเปลี่ยนบรรยากาศด้วย

" เดี๋ยวฉันอุ้มนาทีเอง "

พอลงจากรถมือใหญ่ขององศาก็แย่งนาทีออกไปจากฉัน ฉันได้แต่มองตามผู้ชายใส่สูทสีกรมเข้มท่าทางน่าเกรงขามเดิมอุ้มเด็กน้อยวัยสี่เดือนเข้าไปในตึกใหญ่ที่สูงเสียดฟ้า

" สวัสดีครับ คุณองศา / สวัสดีค่ะ คุณองศา "

ฉันเดินตามหลังองศาอย่างเงียบๆท่ามกลางสายตาและคำทักทายของพนักงานมากมายที่ยืนเรียงรายอยู่ชั้นล่าง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือเงยไปมองหน้าใครด้วยซ้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกประหม่าขนาดนี้เมื่ออยู่กับเขา

หมับ

" ไม่เป็นไรนะ ฉันกับลูกอยู่กับเธอตรงนี้ "

มือหนาขององศาข้างนึงคว้ามือฉันไปกุมไว้ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูฉันเพื่อให้กำลังใจ เสียงฮือฮาของพนักงานพร้อมกับเสียงกระซิบดังขึ้นเป็นระยะ ก็แหงสิตอนนี้เราเดินจับมือกันอยู่โดยที่องศาเองก็อุ้มเด็กน้อยไว้ด้วยแขนอีกข้างนึง

" อื้ม ขอโทษนะ ฉันแค่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้น่ะ "

ฉันบอกองศา ก่อนจะค่อยๆสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเงยหน้าขึ้น เอาล่ะครั้งแรกก็คงเป็นนี้สินะต่อไปฉันคงต้องทำตัวให้ชิน ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกโอเคขึ้นแล้วล่ะ มันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรือน่ากลัวเลยสักนิด

" พี่สะใภ้!! อร๊ายยย เบบี๋น้อยหลานรักของฉันก็มาด้วย "

จากที่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นและฉันจะได้เลี้ยงนาทีเงียบๆ เสียงของฟาเรนท์ที่ยืนโบกมือตรงราวบันไดที่มองขึ้นไปขดม้วนเป็นก้นหอยก็ดังขึ้น คำว่าพี่สะใภ้ทำให้พนักงานชะงักและมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว

" คิก "

อยู่ๆเสียงคนข้างๆก็หัวเราะเบาๆ

" ฉันไม่ตลกนะองศา ดูสิคนมองกันใหญ่เลย เขาต้องหาข้อมูลกันต่อแน่ๆว่าฉันเป็นใคร "

ฉันบอกองศาที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

" ก็เป็นเมียฉันไง อย่าลืมสิเราจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะ แถมภาดปฎิบัติเราก็ผ่านกันมาแล้วจนมีลูกด้วยกันนี่ไง "

พูดหน้าตาเฉยจนฉันทำอะไรไม่ถูก

" อร๊ายย พี่สะใภ้ หลายชายก็มาด้วย คิดถึงจังเลย "

เสียงฟาเรนท์ที่วิ่งออกมาจากลิฟต์พุ่งไปหาองศาและแย่งตัวนาทีไปอุ้มไว้เอง

" มึงอุ้มดีๆนะ เดี๋ยวลูกกูหลุดมือ "

องศาดุแต่ก็ยอมให้ฟาเรนท์อุ้มนาทีเอาไว้

" รู้แล้วน่า มึงรีบพาพี่สะใภ้เข้าไปพักก่อนไป กูให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้ว มีโต๊ะทำงานมึง ที่นอนหมอนมุ้งของหลานกูอยู่ในห้องเดียวกันเรียบร้อย "

ฟาเรนท์บอกก่อนจะคุยภาษาเบบี๋น้อย อ้อ แอ้ กับนาที

" วันนี้ฉับรบกวนเธอด้วยนะฟาเรนท์ "

ฉันบอกก่อนจะยิ้มบางๆให้เธอ

" รบกวนอะไรกันพี่สะใภ้ ฉันให้ผัวพี่มาสอนงานฉันนะ แบบนี้ไม่เรียกว่ารบกวนหรอกเขาเรียกว่าแลกเปลี่ยน "

ทันทีที่ฟาเรนท์พูดจบ พนักงานที่เริ่มจะเลิกสนใจในตัวฉันก็พากันชะงักและมองมาที่ฉันเป็นตาเดียวอีกครั้ง ผัว คำๆนี้พูดออกมาได้ยังไง

" คุณสมพิศค่ะ เดี๋ยวฉันรบกวนคุณให้ช่วยพาพี่สะใภ้ของดิฉันไปนั่งรอในห้องพี่องศาด้วยนะคะ พอดีฉันมีธุระจะคุยกับพี่องศาค่ะ "

ฟาเรนท์หันไปคุยกับหญิงรุ่นป้าท่าทางสุภาพที่ยืนประสานมือเข้าหากันอยู่ด้านหลัง ก่อนจะยื่นนาทีให้ฉันอุ้มไว้เอง นับเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินฟาเรนท์เรียกองศาว่าพี่แบบที่สุภาพที่สุด

" เดี๋ยวพี่สะใภ้ขึ้นไปรอที่ห้องทำงานก่อนนะ ฉันกับพี่องศาขอคุยเรื่องงานกันก่อน แล้วจะตามขึ้นไป "

ฟาเรนท์หันมาคุยกับฉันพร้อมกับส่งยิ้มให้ ฉันได้แต่พยักหน้าเบาๆก่อนจะหันไปหาองศาซึ่งเขาก็ส่งยิ้มให้ฉัน

" ไปเถอะ เดี๋ยวผมตามคุณไป "

คิ้วฉันกระตุกเล็กน้อยเมื่อสรรพนามที่องศาใช้กับฉันเปลี่ยนไป ก่อนที่มือใหญ่จะเชยคางฉันขึ้นแล้วประกบจูบลงเบาๆที่กลางหน้าผาก พนักงานและผู้คนแถวนั้นก็มองมาอย่างตะลึงก่อนจะหันไปซุบซิบกันต่อ

" เชิญทางนี้ค่ะคุณผู้หญิง "

คุณผู้หญิง ฉันสะดุ้งเล็กน้อยและกลับมามีสติอีกครั้งเมื่อเสียงเรียกจากคนด้านหลังดังขึ้น ฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่อุ้มนาทีเดินตามผู้หญิงคนนั้นไปอย่างเงียบๆ

" ท่าทางคุณผู้หญิงคงเกร็งสินะคะ "

มากค่ะป้า ฉันตอบในใจ

" ก็นิดหน่อยค่ะ พอดีฉันไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอก "

ฉันหันไปตอบคุณป้าที่ยังยืนอยู่ในท่าประสำรวม

" คุณผู้หญิงไม่ต้องเกร็งหรือตื่นเต้นไปหรอกค่ะ คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านเป็นที่ที่ของคุณผู้หญิงเอง คุณผู้หญิงเป็นถึงภรรยาพี่ชายเจ้าของบริษัท เพราะงั้นไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกค่ะ "

คุณป้าส่งยิ้มบางๆให้ฉันก่อนจะผายมือให้ฉันเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก

" เอ่อ คุณป้าไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงหรอกค่ะ เรียกธรรมดาก็ได้ "

ฉันบอกเมื่อเดินตามคุณป้าเข้ามาด้านในห้องทำงาน

" ค่ะ "

คุณป้ายิ้มบางๆให้ฉันอีกครั้งก่อนจะพาฉันมานั่งที่โซฟา ซึ่งมีที่นอนเด็กเล็กวางอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องทำงาน

" เอ่อ คุณป้าทำงานที่นี่นานแล้วหรอคะ แล้วมาทำงานที่นี่ได้ยังไง "

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเงียบไปฉันจึงต้องชวนคุย

" ก็สักยี่สิบกว่าปีได้แล้วค่ะ ดิฉันน่ะเป็นลูกสาวของแม่นมที่เคยเลี้ยงคุณผู้ชายสมัยยังเด็ก พอดิฉันเริ่มโตขึ้นคุณท่านก็ให้ดิฉันเข้ามาทำงานในบริษัทจนตอนนี้แก่แล้วก็ยังทำหน้าที่สอนงานเลขาใหม่ให้คุณหนูฟาเรนท์ แต่ตอนนี้คุณท่านได้ให้ดิฉันทำหน้าที่อื่นแล้วล่ะค่ะ "

คุณป้าบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน เป็นคนเก่าคนแก่นี่เอง มิน่าถึงได้ดูน่าเคารพนัก ไหนจะคำพูดคำจาและการวางตัวอีก

" คุณท่านที่ว่า คือคุณย่าขององศากับฟาเรนท์หรอคะ "

ฉันถาม

" ใช่ค่ะ และหน้าที่ใหม่ของดิฉันก็คือตามทวงหนี้ให้คุณท่านค่ะ "

" .......... "