EP.6 เผชิญหน้า

เวลา...

"ป้าขอโทษด้วยนะหนูเวลา จะว่าป้าเห็นแก่เงินก็ได้ แต่ราคาที่เขาเสนอมามันก็ทำให้คนแก่อย่างป้าที่ไม่รู้จะดูแลสวนนี้ไปได้นานแค่ไหนต้องยอมขายน่ะลูก" ป้าเจ้าของสวนลำใยเอ่ยกับฉันหลังจากที่เรานั่งคุยกันได้สักพักแล้ว "คนที่เขามาซื้อที่ป้าจะเข้ามาพรุ่งนี้สาย ๆ น่ะ หนูเวลาลองไปคุยกับเขาเรื่องทางผ่านดูนะลูก เห็นว่าเขาเป็นนักธุรกิจถ้าเราขอเช่าทางผ่านป้างว่าเขาน่าจะยอม"

"...ค่ะป้า ยังไงหนูจะลองคุยกับเขาดู" ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้ป้าเจ้าของสวนลำใยก่อนจะเดินออกมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

"ที่พวกนั้นไล่ซื้อที่ดินในแถบนี้ไปทั้งหมดมันเป็นเพราะเราไม่ยอมขายที่ให้เขาหรือเปล่านะ" ฉันพึมพำกับตัวเองขณะเดินกลับสวน แต่จะให้ขายได้ยังไงกัน ที่ดินแปลงนี้เป็นสมบัติที่คุณทวดซื้อให้ฉันกับลูกชาย มันเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวของลูกชายฉันในตอนนี้และฉันก็รับปากกับคุณทวดไปแล้วว่าจะไม่ขายที่ดินแปลงนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

"เฮ้อ! แล้วจะทำยังไงต่อไปนะ..." ฉันพ่นลมหายใจออกมาพลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ สวนที่ตอนนี้คนงานในสวนลำใยกำลังช่วยกันเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์การทำสวนออก

"แล้วคนงานเก่าในสวนนี้จะไปทำอะไร คุณป้ามีค่าชดเชยให้พวกเขาไหมนะ..."

"แล้วเราจะสงสารคนอื่นทำไมเนี่ย เวลานี้ต้องสงสารตัวเองก่อนสิถึงจะถูก"

องศา...

"แล้วบอสจะทำยังไงกับที่ดินที่เราซื้อมาครับ" เลขาคนสนิทเอ่ยถามผมขณะที่เรากำลังมุ่งหน้าออกจากสวนลำใยหลังจากไปเจรจาเรื่องซื้อที่ดินเรียบนร้อยแล้ว

"ครั้งแรกคิดว่าจะยกให้ฟาเรนท์ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าจะทำสนามแข่งรถ ไว้ให้คนมาเช่า" ผมหันไปบอกเซริคที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่

"ทำสนามแข่งรถ?" เซริคหันมาทำหน้างงใส่ผมก่อนจะหันไปมองถนนต่อ

"ไม่ว่ายังไงฉันคิดว่ายัยเจ้าของสวนส้มคงไม่มีทางขายที่ให้เราแน่ ๆ การทำสนามแข่งรถจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด คิดดูสิมีรถวิ่งแข่งกันไปมารอบสวนตัวเองทั้งวันทั้งคืน ไหนจะทางเข้าออกก็ไม่มี ยัยนั่นได้กระอักเลือดตายแน่ ๆ ดีไม่ดีอาจจะขายให้เราในราคาถูก ๆ ก็ได้เพราะเป็นที่ดินตาบอดไปแล้ว"

เวลา...

"เป็นยังไงบ้างคะคุณเวลา" เสียงป้าช้อยเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลขณะอุ้มนาทีเดินมาหาฉัน

"เรา...ช้าเกินไปค่ะป้า" ฉันนั่งลงกับแคร่ไม้หน้าศาลาอย่างหมดแรง ตอนนี้ฉันมืดแปดด้านไปหมดไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง

"งั้นก็แสดงว่าต่อไป เราก็ต้องขายที่ดินแปลงนี้ให้เขาใช่ไหมคะ" คนอายุมากกว่าถามต่อก่อนจะนั่งลงข้างฉัน

"ไม่หรอกค่ะป้า เราต้องมีทางออก เดี๋ยวพรุ่งนี้เวลาจะไปคุยกับเจ้าของที่คนใหม่ เวลาจะไปขอเช่าทางผ่านเขา" ฉันหันไปส่งยิ้มบาง ๆ ให้ป้าช้อยเพื่อเป็นการปลอบใจก่อนจะรับนาทีมาอุ้มไว้เอง "อย่างน้อยเขาน่าจะเห็นใจเราบ้าง"

"ป้าเอาใจช่วยนะคะ" ป้าช้อยตบไหล่ฉันเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในสวนเพื่อแจ้งข่าวให้กับคนงาน ตอนนี้แต่ละคนก็เริ่มไม่มีกำลังใจในการทำงานกันแล้วเพราะกลัวว่าสวนจะถูกปิดและต้องไปหางานใหม่

เวลาต่อมา...

"แอ้ อ้อแอ้" เสียงลูกชายตัวน้อยที่ไม่ยอมหลับสักทีร้องงอแงตั้งแต่หัววันจนตอนนี้จะสองทุ่มแล้วก็ยังไม่ยอมนอน พอให้นมก็ไม่ยอมกิน ปกตินาทีไม่เคยเป็นแบบนี้เลย จะว่าไม่สบายตัวก็ไม่ร้อน แพ้อาหารก็ไม่ใช่เพราะฉันกินอาหารตามหมอสั่งแล้วนาทีที่กินนมฉันจะป่วยได้ยังไงกัน

"นอนนะครับคนดีของแม่ ไม่งอแงนะครับลูกชาย" ฉันโยกตัวไปมาเบา ๆ เพื่อกล่อมคนตัวเล็กในอ้อมแขน

"แอ้ อ้อแอ้ แอ้"

"นอนนะครับคนดีของแม่ พรุ่งนี้แม่จะต้องไปทำธุระ เดี๋ยวทำธุรเสร็จแล้วแม่จะพาเข้าเมืองนะครับ"