EP.7 เผชิญหน้า

องศา...

วันนี้ผมเดินทางมายังที่ดินที่ผมเพิ่งซื้อเอาไว้ ตอนนี้ที่ดินด้านหลังสวนส้มทั้งแปลงซ้ายและแปลงขวากำลังถูกปรับสภาพให้เป็นพื้นที่โล่งเตียน ด้านหน้าของผมมีรถหลายคันกำลังโค่นต้นไม้ใหญ่และปรับสภาพที่ดิน มีเพียงสวนลำใยที่ผมเพิ่งเจรจาซื้อมาได้เท่านั้นที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเพราะเจ้าของคนเก่าขอเวลาเก็บข้าวของและผลผลิตล็อตสุดท้ายออกไปก่อน

"คนงานพวกนี้ทำงานกันเร็วดีนะเซริค" ผมเดินไปตบไหล่เซริคเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองพื้นที่รอบ ๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อแผนที่วางไว้มันมาไกลเกินกว่าคำว่าครึ่งทางแล้ว

"ต่อไปก็เป็นคิวของสวนลำใยครับ" เซริคหันมาบอกก่อนจะพูดต่อ "ส่วนผู้รับเหมาที่เราว่าจ้างให้มาสร้างสนามแข่งรถให้เรา ก็น่าจะลงมือหลังจากที่เราปรับสภาพพื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ อีกหน่อยคงมีวิศวะมาดูพื้นที่ก่อนสร้างสนาม"

"ดีเลย ยังไงก็ฝากจัดการด้วยนะ"

"ครับ"

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของใครบางคนวิ่งเข้ามายังพื้นที่ที่ผมกับเซริคกำลังคุยกันอยู่ หันไปมองจึงเห็นว่าเป็นหัวหน้าคนงานที่มาคุมลูกน้องวันนี้

"คุณองศาครับ มีคนมาขอพบครับ" หัวหน้าคนงานเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเพราะวิ่งเข้ามา

"ให้เขาเข้ามาสิ" ผมตอบก่อนจะกระตุกยิ้มพอใจเพราะคิดไว้อยู่แล้วว่าเราต้องได้เจอกัน

"งั้นผมไปดูคนงานตรงโน้นก่อนนะครับ" เซริคหันมาบอกเมื่อเห็นว่าผมกำลังเดินไปยังแคร่ไม้ด้านหลัง

"อื้ม"

"คุณเป็นเจ้าของที่คนใหม่ใช่ไหม" เสียงหวานของใครสักคนเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

"ใช่ ผะ...ผมเอง" เวลา? ผมจำเธอได้...

"...คือฉันอยากจะมาขอเจรจาเรื่องเช่าทางผ่านให้...สะสวนของฉันน่ะ" คนตรงหน้าชะงักไปราวกับตกใจที่เจอผมก่อนจะพูดประโยคถัดมา อย่าบอกนะว่าที่ดินแปลงที่คุณย่าผมอยากได้นักอยากได้หนาน่ะคือสวนของเวลา...

เวลา...

ฉันไม่คิดเลยว่าจะเจอเขาที่นี่ มันบังเอิญมาก บังเอิญมากจริง ๆ แต่เขาคงจำฉันไม่ได้หรอก...มั้ง เพราะเขาก็ดูปกติดีไม่ได้รู้สึกแปลกใจหรือตกใจที่เจอฉัน อีกอย่างถ้าเขาจำฉันได้จริง ๆ ก็น่าจะทักฉันตั้งแต่แรกแล้ว ที่สำคัญเขายังไม่ถามเรื่องลูกสักคำก็แสดงว่าเขาจำฉันไม่ได้

"ปกติป้าเจ้าของสวนคนเก่าจะให้ฉันใช้ทางผ่านนี้ได้เพราะรู้จักกัน แต่เราไม่ได้รู้จักกันฉันเลยอยากให้คุณเรียกเก็บค่าเช่าได้เลย เพราะนอกจากทางนี้ฉันก็ไม่มีทางผ่านที่ไหนแล้ว" ฉันพยายามลืมเรื่องเมื่อก่อนของเราไปก่อนจะพูดถึงเรื่องที่ควรพูดตอนนี้

"จะให้ผมเรียกเก็บค่าเช่า?" คนตรงหน้าเลิกคิ้วพลางแค่นยิ้มออกมา "ค่าเช่าแค่นั้นมันไม่ได้ช่วยให้ผมมีกำไรมากขึ้นเลยนะ" คนตรงหน้าเดินเข้ามาหาฉันทิ้งระยะห่างไว้เพียงหนึ่งก้าวก่อนจะกอดอกแล้วมองหน้าฉันเงียบ ๆ

"..." เขาในวันนี้ต่างจากเขาในวันนั้นราวกับเป็นคนละคน หรือเพราะเขาในวันนี้พูดกับฉันในฐานะคนอื่นไม่ใช่ในฐานะพ่อของลูกเหมือนเมื่อก่อนเหรอ? เขาเลยเปลี่ยนไป? "มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอที่คุณคิดจะปิดทางเข้าออกทุกทาง ไม่ยอมให้ฉันผ่านแม้ว่าฉันจะขอเช่าทางจากคุณแล้ว"

"...นั่นน่ะสิ" คนตรงหน้าพึมพำราวกับคิดอะไรหากแต่ดวงตาคมกริบนั่นกลับจ้องมองมายังฉัน "งั้นผมให้คุณผ่านทางนี้ก็ได้"

"จริงเหรอ" ฉันเอ่ยถามด้วยความดีใจเพราะลืมตัว ทำเอาคนตรงหน้าชะงักไปส่วนฉันก็หุบยิ้มแทบไม่ทัน

"แต่... เรื่องค่าเช่าผมขอเก็บเพิ่มก็แล้วกัน"

"คุณจะเอาเท่าไหร่ ว่ามาฉันจ่ายไหว"

"แน่ใจ?" องศากระตุกยิ้มอีกรอบราวกับมีแผนการอะไร

"...แน่ใจสิ" จะแพงแค่ไหนฉันก็จะสู้

"คุณ...กับลูก" เสียงกระซิบของคนที่โน้มลงมาทำให้ใบหูและหน้าของฉันชาวาบ อย่าบอกนะว่าเขาจำฉันได้...

"นะนาย..."

"ฉันต้อวการเธอกับลูก ถ้าเธอให้ตามที่ฉันได้เรื่องทางผ่านก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าจ่ายตามที่ฉันขอไม่ได้เธอก็น้าจะรู้ดีว่าฉันจะทำอะไร" คนตรงหน้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันไปหาคนงานที่กำลังทำการรื้อถอนต้นไม้อยู่บริเวณใกล้ ๆ แล้วพูดขึ้น "นับตั้งแต่เย็นนี้ไปเราจะปิดทางเข้าออกของสวนและหาคนมาเฝ้าไว้ไม่ให้ใครผ่าน" เสียงทุ้มสั่งคนงานหลายสิบคนที่อยู่บริเวณใกล้ ๆ

"ครับคุณองศา" เสียงคนงานหลายคนที่ได้ยินตอบรับ

"ค่าแรงก็คิดเพิ่มได้เลย ใครจะทำงานกลางวันแล้วขอเฝ้าสวนตอนกลางคืนก็เบิกเพิ่มได้ ให้เซริคจัดการให้ได้เลย" เสียงทุ้มพูดกับคนงานต่อ

"ครับคุณองศา"

"พรุ่งนี้ฉันจะแวะมาที่นี่เป็นวันสุดท้าย เธอกลับไปคิดให้ดีล่ะเวลา" คนที่หันมาสบตากับฉันพูดด้วยรอยยิ้มมีชัยก่อนจะเดินจากฉันไปทิ้งไว้แค่เพียงความโกรธเกลียดที่มันมากขึ้น

ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะโกรธที่ฉันพาลูกหนีมาหรือเพราะว่าฉันท้องกับเขาทั้งที่ยังไม่พร้อมกันนะ...