หน้าหลัก / รักโบราณ / อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย / บทที่ 3 ของที่เคยเป็นของแม่

แชร์

บทที่ 3 ของที่เคยเป็นของแม่

ผู้เขียน: ม่านอวี้
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-16 16:01:28

 

บทที่ 3 ของที่เคยเป็นของแม่

 

ชุนเหนียงคุกเข่าอยู่จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกราไม่มีผู้ใดบอกให้นางลุก ท้ายที่สุดเป็นเพราะแขกคนสุดท้ายกลับไปแล้ว สาวใช้ขององค์หญิงจึงเดินออกมาบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญว่า“อี๋เหนียงกลับไปได้แล้วเจ้าค่ะ” ราวกับนางเป็นคนดื้อด้านที่อยากคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเอง ชุนเหนียงพยายามลุกแต่หัวเข่าทั้งสองข้างชาเสียจนไม่รู้สึก เพียงออกแรงครั้งแรก ร่างกายก็เซกลับลงไป มือยันพื้นหินเอาไว้ทันจึงไม่ถึงกับล้ม สาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้หัวเราะคิก ไม่มีใครเข้ามาประคอง ชุนเหนียงจึงนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รอจนความรู้สึกเหมือนเข็มนับพันทิ่มแทงตั้งแต่หัวเข่าลงไปถึงปลายเท้าค่อย ๆ เบาบาง จึงพยุงตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง เดินกลับเรือนทีละก้าว ช้า ๆ คืนนี้จวนเงียบลงมากแล้ว โคมแดงที่แขวนไว้สำหรับงานยังสว่างไสว เศษกระดาษสีจากพลุเมื่อคืนก่อนติดอยู่ตามกิ่งไม้ กลิ่นสุราและอาหารชั้นดีจาง ๆ ยังลอยอยู่ในอากาศ ชุนเหนียงเดินผ่านทุกอย่างเหมือนเงาคนหนึ่ง ไม่มีใครสนใจ

 

กระทั่งกลับถึงเรือนเล็กของตน นางจึงปิดประตูแล้วทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ นางถลกกระโปรงขึ้นหัวเข่าทั้งสองบวมแดง ด้านหนึ่งมีผิวแตกจนเลือดซึม ชุนเหนียงมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกล่องยาออกมา ล้างแผล ทายา พันผ้า มือของนางนิ่งมากไม่ต่างจากเวลารักษาผู้อื่น ท่านตาเคยสอนว่า คนเป็นหมอห้ามมือสั่น ไม่ว่าคนเจ็บตรงหน้าจะร้องมากเพียงใด ไม่ว่าเลือดจะออกมากเพียงใด หากมือหมอสั่น คนไข้จะยิ่งกลัว ชุนเหนียงจึงไม่เคยกลัวเลือด กระทั่งเป็นเลือดของตนเอง เพียงแต่คืนนี้ ขณะกำลังพันผ้ารอบเข่า นางกลับนึกถึงหลินเอ๋อร์ ตอนเด็กเขากลัวเลือดมาก แค่เข่าถลอกนิดเดียวก็ร้องจนเหมือนโลกจะถล่ม ครั้งหนึ่งเด็กน้อยวิ่งไล่กระต่ายอยู่หลังเรือนแล้วสะดุดรากไม้ หัวเข่าแตกเป็นแผลเล็กเท่าปลายนิ้ว เขาร้องไห้จนจมูกแดง ชุนเหนียงต้องอุ้มกลับเรือน พอเห็นนางหยิบยา เด็กก็รีบกอดคอแน่น “ท่านแม่ ไม่เอายา มันเจ็บ!” “ไม่ใส่ยาแล้วแผลจะเน่า” “เน่าก็เน่า!”ตอนนั้นท่านตานั่งตากสมุนไพรอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเสียจนไอ สุดท้ายชุนเหนียงต้องให้หลินเอ๋อร์กัดแขนตนเองไว้ขณะล้างแผล

 

เด็กกัดจริง ฟันน้ำนมเล็ก ๆ ทิ้งรอยไว้ตั้งหลายวัน แต่พอทำแผลเสร็จ เขากลับเป็นฝ่ายเป่าแขนนางแล้วถามทั้งน้ำตาว่า “ท่านแม่เจ็บหรือไม่?” ชุนเหนียงก้มลงมองแขน รอยฟันนั้นหายไปนานแล้ว นานจนหาไม่เจอแม้แต่ร่องรอย เหมือนคำว่าแม่ของหลินเอ๋อร์ หายไปเสียเฉย ๆ นางวางขวดยาลง ไม่เป็นไร อย่างน้อยวันนี้เขาไม่เป็นอะไร ตกน้ำแต่ไม่มีไข้ก็ดีแล้ว พรุ่งนี้นางค่อยถามบ่าวรับใช้สักคนว่าเมื่อคืนหลินเอ๋อร์นอนหลับดีหรือไม่ แค่ถามก็พอ ไม่ต้องไปหา จะได้ไม่ทำให้เขาลำบากใจอีก

 

ชุนเหนียงคิดเช่นนั้น ก่อนดับตะเกียงเข้านอน แต่เช้าวันรุ่งขึ้น นางกลับพบสิ่งของกองหนึ่งอยู่หน้าประตู เสื้อผ้าเก่า รองเท้า ของเล่นไม้ หนังสือสำหรับเด็กสองสามเล่ม และหีบใบเล็กที่นางจำได้ทันที ชุนเหนียงยืนมองอย่างงุนงง สาวใช้จากเรือนหลักยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ “องค์หญิงให้คนนำของเก่าของคุณชายน้อยออกจากเรือนเจ้าค่ะ วันนี้จะมีเครื่องเรือนชุดใหม่เข้าไปแทน ของพวกนี้ไม่มีประโยชน์แล้ว” ชุนเหนียงก้มลง มีม้าไม้ตัวหนึ่งอยู่ในกองนั้น ขาข้างหนึ่งสั้นกว่าอีกสามข้างท่านตาเป็นคนเหลาให้หลินเอ๋อร์ เด็กน้อยเคยนั่งคร่อมแล้วโยกไปมา ทั้งที่มันโยกไม่ได้เพราะขาไม่เท่ากัน ยังมีลูกข่างไม้ที่นางซื้อจากตลาดในหมู่บ้านด้วยข้าวสารครึ่งถุง รองเท้าผ้าคู่เล็กที่หลินเอ๋อร์ใส่ตอนมาถึงเมืองหลวง ทุกอย่าง...เป็นของจากหุบเขา

 

“เหตุใดจึงเอามาให้ข้า?”  “ใครบอกว่าเอามาให้อี๋เหนียง?” สาวใช้หัวเราะ “คุณชายน้อยสั่งให้เอาไปทิ้งต่างหากเจ้าค่ะ บ่าวเห็นว่าเป็นของที่อี๋เหนียงเคยนำเข้าจวน จึงคิดว่าควรถามเสียก่อน หากอี๋เหนียงไม่เอา บ่าวจะได้ให้คนเอาไปเผา” ชุนเหนียงนิ่งไป “หลินเอ๋อร์...เป็นคนสั่งหรือ?” “เจ้าค่ะ” ชุนเหนียงก้มลงอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงถาม “เขาบอกเองหรือ?” สาวใช้เริ่มหงุดหงิด   “ก็ต้องบอกเองสิเจ้าคะ คุณชายน้อยกล่าวว่าของพวกนี้เก่าและน่าเกลียด เพื่อน ๆ มาเห็นแล้วหัวเราะ โดยเฉพาะม้าไม้ตัวนั้น คุณชายจวนอันกั๋วกงถามว่าเหตุใดของเล่นในห้องจึงเหมือนของเด็กชาวนา” ชุนเหนียงมองม้าไม้ ริมฝีปากค่อย ๆ เม้มเข้าหากัน  “ข้าเอา”  “ทั้งหมด?”  “อืม” สาวใช้เบ้ปาก “ของขยะก็ยังเสียดาย สมกับมาจากบ้านนอกจริง ๆ” นางเดินจากไป ชุนเหนียงไม่ได้ยินประโยคหลังชัดนัก นางกำลังย่อตัวลงเก็บของทีละชิ้น ม้าไม้ ลูกข่าง รองเท้า เสื้อเก่า กระทั่งพบตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งอยู่ก้นกอง ชุนเหนียงชะงัก มันเป็นตุ๊กตาเสืออย่างน้อยนางตั้งใจเย็บให้เป็นเสือ แต่ท่านตาเคยบอกว่าดูเหมือนแมวอ้วนมากกว่า หลินเอ๋อร์กลับชอบที่สุด ตอนเล็กเขาต้องกอดมันนอนทุกคืน คืนใดหาไม่เจอ ทั้งบ้านไม่ต้องหลับ ตอนมาถึงจวนองค์หญิงครั้งแรก เขาก็เป็นคนยืนยันว่าจะเอาตุ๊กตาตัวนี้ไปด้วย ชุนเหนียงหยิบขึ้นมา ตรงท้องเสือมีรอยปริ นุ่นสีขาวโผล่ออกมาเล็กน้อย นางจึงนำทุกอย่างเข้าเรือน แล้วนั่งเย็บตุ๊กตาตัวนั้นจนเรียบร้อย

 

บ่ายวันเดียวกัน หลินเอ๋อร์กลับจากสำนักศึกษา ชุนเหนียงรู้เพราะได้ยินเสียงเด็ก ๆ ดังมาจากสวน วันนี้เขาพาเพื่อนกลับมาด้วยหลายคนนางไม่ได้ตั้งใจออกไป แต่ตุ๊กตาเสือที่เพิ่งเย็บเสร็จยังวางอยู่บนโต๊ะ ชุนเหนียงมองมันอยู่นาน บางทีหลินเอ๋อร์อาจไม่ได้ตั้งใจทิ้ง อาจเป็นเพราะมันขาดหรือบ่าวเก็บของปะปนกัน นางคิดไปคิดมา ก่อนหยิบตุ๊กตาขึ้นมา แค่ถาม หากเขาไม่เอา นางค่อยนำกลับมาเก็บ ชุนเหนียงเดินไปถึงสวนหลังเรือนหลักก็ได้ยินเสียงหัวเราะ เด็กชายห้าหกคนกำลังยิงลูกธนูใส่เป้าฟาง หลินเอ๋อร์อยู่ตรงกลาง เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ท่ายืนตรงขึ้น มือจับคันธนูอย่างที่อาจารย์สอน เสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆทำให้เด็กวัยเจ็ดขวบดูสง่างามเกินวัย

 

ชุนเหนียงยืนมองอยู่ห่าง ๆ หัวใจกลับอ่อนลงอย่างง่ายดาย เก่งจริง ๆ เมื่อก่อนแม้แต่หนังสติ๊กยังยิงไม่โดนต้นไม้ บัดนี้ใช้ธนูได้แล้วนางยิ้มโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเด็กคนหนึ่งเห็นนาง “นั่นใคร?” หลินเอ๋อร์หันมา รอยยิ้มของชุนเหนียงจางลงเล็กน้อย แต่ยังเดินเข้าไป “หลินเอ๋อร์” เด็กชายขมวดคิ้วทันที ชุนเหนียงรีบชูตุ๊กตาในมือ “แม่...” คำแรกหลุดออกมาตามความเคยชิน นางหยุด แล้วแก้ใหม่ “ข้าเห็นมันขาด จึงเย็บให้แล้ว เจ้ายังจะเอาอยู่หรือไม่?” เด็ก ๆ หันมามองตุ๊กตา เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมีคนหัวเราะ “นี่ตัวอะไร?” “เสือ” ชุนเหนียงตอบซื่อ ๆ เสียงหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม “นี่หรือเสือ? เหมือนแมวอ้วนชัด ๆ!” ชุนเหนียงไม่รู้ว่าควรหัวเราะด้วยหรือไม่ เพราะท่านตาก็เคยพูดเช่นนั้น แต่หลินเอ๋อร์หน้าแดงจัด “ข้าบอกให้ทิ้งไปแล้วไม่ใช่หรือ!” ชุนเหนียงสะดุ้ง “แต่เมื่อก่อนเจ้าชอบมันมาก...” “เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน!” เด็กชายเดินเข้ามากระชากตุ๊กตาจากมือนาง ชุนเหนียงนึกว่าเขาจะเก็บ แต่หลินเอ๋อร์กลับโยนมันลงพื้น ตุ๊กตากลิ้งไปหยุดข้างรองเท้าของเด็กอีกคน

 

“ของสกปรกเช่นนี้ ข้าไม่เอาแล้ว!” ชุนเหนียงยืนตัวแข็ง “มันไม่สกปรก แม่ซักให้แล้ว...” คำว่าแม่หลุดออกมาอีกครั้ง หลินเอ๋อร์หันขวับดวงตาของเด็กชายเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว “ข้าบอกแล้วว่าท่านไม่ใช่แม่ข้า!” เสียงดังจนบ่าวรอบสวนหันมามอง ชุนเหนียงหน้าซีดหลินเอ๋อร์กลับพูดต่อ “ท่านแม่ของข้าคือองค์หญิง!” เด็กคนหนึ่งถามอย่างสงสัย “เช่นนั้นนางคือใคร?” หลินเอ๋อร์นิ่งไปเพียงครู่ ก่อนตอบ “หญิงที่เคยเลี้ยงข้าตอนเด็กเท่านั้น” เท่านั้น สองคำ ชุนเหนียงรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งแตกลงอย่างเงียบงัน นางไม่รู้ว่าควรพูดอะไร จึงได้แต่ก้มลงเก็บตุ๊กตา แต่เด็กชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ใกล้กลับเหยียบมันไว้โดยไม่ตั้งใจ “อ๊ะ” ชุนเหนียงรีบเอื้อมมือ เด็กคนนั้นยกเท้าออก รอยรองเท้าเปื้อนดินประทับอยู่กลางหน้าตุ๊กตาเสือ เด็กหัวเราะ “ขอโทษนะ” ชุนเหนียงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร” นางปัดฝุ่นเบา ๆ ไม่เป็นไร ซักอีกครั้งก็สะอาด ของขาดก็เย็บได้ เปื้อนก็ล้างได้ นางทำเช่นนี้มาตลอด เพียงแต่บางอย่าง... หากเปลี่ยนไปแล้ว จะทำอย่างไรให้กลับมาเหมือนเดิม นางไม่รู้จริง ๆ

 

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงบุรุษดังขึ้นจากด้านหลัง เด็กทุกคนรีบสำรวม ซ่งเฉินโจวเดินเข้ามาพร้อมองค์หญิงฉางเล่อ หลินเอ๋อร์รีบเข้าไปหา“ท่านพ่อ ท่านแม่” ชุนเหนียงยังนั่งยองอยู่กับพื้น องค์หญิงมองตุ๊กตาในมือนาง ก่อนมองเด็ก ๆ แล้วก็เข้าใจทันที "พาเด็ก ๆ ออกไปก่อน" จากนั้นจึงมองต่่ำ  “ชุนเหนียง” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดิ “เมื่อวานข้าเพิ่งสั่งสอนเจ้า วันนี้ก็ยังมาวุ่นวายกับเขาอีก?” ชุนเหนียงลุกขึ้น “หม่อมฉันเพียงเอาของเก่ามาถามว่าเขายังต้องการหรือไม่เพคะ” องค์หญิงหัวเราะ“ของเก่า?” นางหันไปหาหลินเอ๋อร์ “เจ้าต้องการหรือ?” เด็กชายส่ายหน้าทันที “ไม่ขอรับ” “ได้ยินแล้วหรือยัง?” ชุนเหนียงพยักหน้า “ได้ยินแล้วเพคะ” “ได้ยินแล้วก็เอาของขยะของเจ้ากลับไปเสีย อย่าเอาของบ้านป่าพวกนี้มาทำให้ลูกข้าถูกเพื่อนหัวเราะอีก” ชุนเหนียงก้มมองตุ๊กตา ก่อนตอบเบา ๆ “เพคะ”

 

นางกำลังจะเดินจากไป แต่ซ่งเฉินโจวกลับเรียก “ชุนเหนียง” นางหันมา ชายหนุ่มมองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนกล่าวว่า “หลินเอ๋อร์โตแล้ว เจ้าควรรู้จักปล่อยมือเสียบ้าง” ปล่อยมือชุนเหนียงมองเขา จากนั้นมององค์หญิง มองเด็กชายที่ยืนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง นางเคยปล่อยแล้วมิใช่หรือ? ปล่อยให้เขาย้ายเรือน ปล่อยให้เขาเรียกคนอื่นว่าแม่ ปล่อยให้คนอื่นเลือกเสื้อผ้า เลือกอาจารย์ เลือกอาหาร เลือกอนาคต นางไม่เคยแย่งไม่เคยโวยวาย ไม่เคยแม้แต่ขอให้เด็กกลับมานอนกับตนสักคืน นางเพียงแอบมอง แค่นี้ก็ยังมากเกินไปหรือ? “ต้องปล่อยเพียงใดหรือเจ้าคะ?” คำถามหลุดออกมาเบามาก ซ่งเฉินโจวขมวดคิ้ว ชุนเหนียงเองก็ดูเหมือนตกใจที่ตนถาม แต่เมื่อถามแล้ว นางกลับอยากรู้จริง ๆ “ข้าต้องไม่ไปหาเขา ไม่เรียกเขาว่าลูก ไม่ถามเรื่องเรียน ไม่รักษาเวลาเขาเจ็บ ไม่เอาของที่เขาเคยชอบมาให้...” เสียงนางค่อย ๆ เบาลง “ต้องทำถึงเพียงใด จึงเรียกว่าปล่อยมือเจ้าคะ?”

 

ไม่มีใครตอบทันที องค์หญิงกลับหัวเราะเสียงเย็น “ก็จนกว่าเจ้าจะจำได้เสียทีว่า เขาไม่ใช่ลูกของเจ้า” ชุนเหนียงนิ่ง “ข้ารับเขาเป็นบุตร เขาจึงมีชื่ออยู่ในราชสกุลของข้า มีอาจารย์ มีฐานะ มีอนาคต ส่วนเจ้าให้อะไรเขาได้?” องค์หญิงปรายตามองตุ๊กตาในมือชุนเหนียง “ตุ๊กตาผ้าขี้ริ้วนั่นหรือ?” เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ คราวนี้แม้แต่บ่าวบางคนยังกลั้นไม่อยู่ ชุนเหนียงกลับไม่รู้สึกอับอายเท่าเมื่อวาน นางเพียงมองหลินเอ๋อร์ เด็กชายก็มองนาง นางอยากรู้เพียงอย่างเดียว หากเขาพูดว่าไม่ใช่ หากเขาบอกว่า ข้ายังจำได้ แค่คำเดียว นางคงพอแล้ว แต่หลินเอ๋อร์กลับเดินไปจับชายแขนเสื้อองค์หญิง แล้วพูดว่า “ท่านแม่ พวกเราไปกันเถอะขอรับ” ชุนเหนียงได้ยินชัดเจน องค์หญิงยิ้ม ลูบศีรษะเด็กอย่างเอ็นดู ก่อนพาเขาเดินผ่านนางไป ซ่งเฉินโจวเดินตาม เมื่อผ่านชุนเหนียง เขาหยุดเล็กน้อย “อย่าทำให้เด็กลำบากใจอีก” จากนั้นก็จากไป ไม่มีใครหันกลับมา ชุนเหนียงยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก ตุ๊กตาเสืออยู่ในมือ ตรงหน้ามันมีรอยรองเท้าเปื้อนดิน ด้ายที่นางเพิ่งเย็บเมื่อคืนหลุดออกอีกแล้ว นุ่นสีขาวค่อย ๆ โผล่จากรอยปริ ชุนเหนียงใช้นิ้วดันกลับเข้าไปอย่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นนางก็นึกถึงคืนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน 

 

หลินเอ๋อร์ยังตัวเล็กมาก เขานอนกอดตุ๊กตาตัวนี้อยู่ในอ้อมแขนนาง ขณะฝนตกหนักนอกกระท่อม เด็กน้อยง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น แต่ยังพึมพำถาม “ท่านแม่จะทิ้งข้าหรือไม่?” ตอนนั้นชุนเหนียงกอดเขาแน่น “ไม่ทิ้ง”  “ตลอดไปหรือ?” “อืมตลอดไป” เด็กน้อยจึงหลับอย่างสบายใจ ชุนเหนียงจำได้ว่าตนเองรักษาสัญญามาตลอด ไม่เคยทิ้งเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ไม่มีผู้ใดเคยบอกนางว่า บางครั้งคนที่ถูกทิ้ง อาจเป็นนางเองก็ได้

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย    บทที่ 60 ข้าจะอยู่ในที่ที่ข้าเลือก

    บทที่ 60 จากนี้ ข้าจะอยู่ในที่ที่ข้าเลือกคณะทูตออกจากเมืองหลวงในเช้าวันที่สาม ชุนเหนียงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ข้าวของของนางมีไม่มาก หีบยา ตำราปกดำ เสื้อผ้าสองหีบของใช้เล็กน้อยที่ซื้อระหว่างเดินทาง และเสือผ้าเก่าตัวหนึ่ง นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางลงข้างตำราของท่านตาเมื่อปิดหีบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ชุนเหนียงคิดว่าเป็นสาวใช้ แต่เมื่อเปิดออกกลับพบเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก หลินเอ๋อร์ เขามาเร็วจนปลายจมูกแดงจากอากาศหนาว ในมือกอดกล่องไม้ใบเล็กไว้แน่น “ท่านแม่” ครั้งนี้ชุนเหนียงไม่ได้ตกใจแล้ว“เหตุใดมาเช้านัก”“ข้ากลัวมาไม่ทัน”เด็กชายมองรถม้าที่กำลังเตรียมอยู่ด้านนอก ก่อนรีบเปิดกล่อง ด้านในคือจานฝนหมึกใบนั้น ของขวัญวันเกิดที่ครั้งหนึ่งเขาเคยไม่ต้องการ“ข้ายังเก็บไว้”“ข้ารู้”“ข้าอยากให้ท่านเห็น”ชุนเหนียงมองรอยตำหนิเล็ก ๆ บนขอบจาน เมื่อก่อนนางเคยใช้เงินที่เก็บอยู่นานเพื่อซื้อของชิ้นนี้ ตอนนั้นเพียงหวังว่าหลินเอ๋อร์จะชอบ แต่เขากลับอับอายที่ของขวัญจากนางราคาถูกเกินไป วันนี้เด็กชายกลับกอดมันราวกับกลัวว่าจะหายชุนเหนียงไม่ได้รู้สึกสะใจ มีเพียงความเศร้าเล็ก ๆ เพราะบางสิ่งต้องสูญเสี

  • อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย    บทที่ 59 คนที่ไม่มีสิทธิ์ให้นางช่วย

    บทที่ 59 คนที่ไม่มีสิทธิ์ขอให้นางช่วยงานเลี้ยงส่งคณะทูตถูกจัดขึ้นก่อนกำหนดเดินทางกลับสามวัน เดิมทีชุนเหนียงไม่คิดเข้าร่วมนางไม่ชอบงานเลี้ยงในวัง และยิ่งไม่ชอบสถานที่ซึ่งต้องนั่งยิ้มให้คนแปลกหน้าหลายชั่วยาม แต่ครั้งนี้นางต้องไป ไม่ใช่ในฐานะหมอประจำคณะ แต่ในฐานะคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋องก่อนออกจากเรือน ชุนเหนียงมองตนเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ชุดกระโปรงสีอ่อนเรียบกว่าบรรดาสตรีสูงศักดิ์มาก เครื่องประดับมีเพียงหยกชิ้นเล็กกับปิ่นที่ชายหนุ่มมอบให้ ไฝชาดใต้ดวงตาปรากฏชัด ไม่มีผงสมุนไพรปิดบัง ไม่มีเสื้อผ้าบุรุษไม่มีชื่อหลี่ชุนให้ซ่อนอยู่ข้างหลัง นางเพียงมองแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถิด”องค์หญิงฉางเล่อเห็นนางตั้งแต่ก้าวเข้าห้องโถง ถ้วยชาในมือหยุดค้าง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางได้ยินข่าวแล้ว ได้ยินว่าชุนเหนียงกลับมา ได้ยินว่านางเป็นคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง กระทั่งได้ยินว่าหมอผู้รักษาซื่อจื่อจนหายจากอาการวิปลาสก็คือนางแต่การได้ยินกับการเห็นด้วยตาตนเองไม่เหมือนกัน หญิงที่เคยสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เดินก้มหน้าอยู่ในจวนของนาง เวลานี้กลับเดินเข้ามาเคียงข้างบุรุษซึ่งมีฐานะสูงศักดิ์ไม่ด้อยกว่าผู้ใด

  • อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย    บทที่ 58 คนที่เคยเรียกนางว่าท่านแม่

    บทที่ 58 คนที่เคยเรียกนางว่าท่านแม่หลินเอ๋อร์รู้ว่าชุนเหนียงกลับมาในวันที่สามไม่มีผู้ใดตั้งใจบอกเขา เด็กอายุสิบขวบไม่ควรรับรู้เรื่องการต้อนรับคณะทูตมากนัก ยิ่งช่วงนี้องค์หญิงฉางเล่ออารมณ์ไม่ดี คนในจวนยิ่งระมัดระวังคำพูด แต่เด็กย่อมมีหูของตนเอง บ่าวสองคนคุยกันขณะเดินผ่านสวน พวกนางพูดถึงสตรีผู้หนึ่งซึ่งเดินทางมากับซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง งดงามมีไฝชาดใต้ดวงตา เป็นหมอ และชื่อ...หลี่ชุนเหนียงพู่กันในมือหลินเอ๋อร์ตกลงบนกระดาษ หมึกดำกระจายเป็นวงใหญ่ เด็กชายไม่ได้ถามอะไรเพียงกลับเรือนเร็วกว่าปกติ จากนั้นปิดประตูลากหีบใบเล็กใต้เตียงออกมา จานฝนหมึกใบนั้นยังอยู่ข้างใต้มีเสือผ้าตัวหนึ่ง เก่าเสียจนสีซีด หูข้างหนึ่งเย็บไม่เท่ากันมันคือของจากหุบเขาที่เขาเคยบอกว่าไม่ต้องการ หลังชุนเหนียงหายไป บ่าวคนหนึ่งกำลังจะเอาไปทิ้ง เขากลับแอบเก็บคืนมาโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะเหตุใด หลินเอ๋อร์นั่งอยู่บนพื้น มือเล็กกว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เล็กน้อยแล้ว แต่เมื่อลูบเสือผ้า เขากลับนึกถึงมือของตนตอนยังเล็กตอนนั้นมือของเขาเล็กมาก เคยกำชายเสื้อหญิงสาวคนหนึ่งไว้แน่น เคยร้องเรียกท่านแม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งวันหนึ่ง...เ

  • อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย    บทที่ 57 คนที่เขาไม่เคยรู้จัก

    บทที่ 57 คนที่เขาไม่เคยรู้จักการเจรจาระหว่างสองแคว้นเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้น ชุนเหนียงไม่ได้เข้าร่วม นางไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก และไม่คิดใช้ฐานะคู่หมั้นของซื่อจื่อเข้าไปนั่งในสถานที่ซึ่งไม่ใช่ของตนนางมีงานของนางเอง คณะจากแดนใต้เดินทางมาไกลหลายร้อยลี้ มีทั้งทหาร คนเลี้ยงม้า และผู้ติดตามจำนวนมาก ระหว่างทางย่อมมีคนเจ็บป่วย ดังนั้นในขณะที่คนผู้หนึ่งเข้าไปเจรจาเรื่องเส้นทางการค้าในวัง ชุนเหนียงจึงเปิดหีบยาอยู่ในเรือนรับรองจนกระทั่งมีทหารคนหนึ่งถูกม้าดีด กระดูกไม่หัก แต่บาดแผลตรงต้นขาฉีกลึก หมอหลวงที่ถูกส่งมาช่วยดูแลคณะทูตตรวจแล้วลังเล เพราะตำแหน่งแผลอยู่ใกล้เส้นเลือดใหญ่ เว่ยจงจึงไปตามชุนเหนียงนางมาถึงพร้อมกล่องเข็ม เพียงเปิดบาดแผลดู สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ต้มน้ำ เตรียมสุรา แล้วเอาผ้าสะอาดมา” ไม่มีความลังเลว่าอีกฝ่ายเป็นบุรุษ ไม่มีความกระดากอาย มีเพียงสายตาของหมอที่เที่ยงตรง ตอนซ่งเฉินโจวมาถึงเรือนรับรอง การรักษาดำเนินไปเกือบครึ่งทางแล้ว เขาเพียงมาตามซื่อจื่อไปพบขุนนางอีกกลุ่มหนึ่ง แต่เมื่อเดินผ่านห้องด้านข้างกลับเห็นคนมุงอยู่หลายคน กลิ่นเลือดปนกลิ่นยาลอยออกมา แล้วเสียงหน

  • อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย    บทที่ 56 คนที่เขาคิดว่าจะกลับมาเสมอ

    บทที่ 56 คนที่เขาคิดว่าจะกลับมาเสมอข่าวคณะทูตจากแคว้นใต้จะเดินทางมาถึงในอีกสามวัน ถูกส่งเข้ากรมตั้งแต่เช้า ซ่งเฉินโจวอ่านรายชื่อผู้มาเยือนอย่างละเอียด ชื่อแรก ๆ ล้วนเป็นคนที่เขารู้จักจากการเจรจาครั้งก่อน จนถึงชื่อหนึ่ง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง มือที่ถือกระดาษหยุดเล็กน้อย ข่าวการกลับมาของซื่อจื่อผู้นี้แพร่ไปทั่วหลายแคว้นแล้วบุรุษที่ถูกเล่าลือว่าเสียสติและใกล้ตายกลับปรากฏตัวอีกครั้งอย่างสมบูรณ์ ทั้งยังเปิดโปงเรื่องถูกวางยาติดต่อกันหลายปี ซ่งเฉินโจวเคยสนใจเพียงในฐานะเรื่องการเมืองของต่างแคว้น แต่วันนี้คนผู้นั้นกำลังเดินทางมาที่นี่เขาจึงอ่านรายชื่อผู้ติดตามต่อ ขุนนาง นายทหาร ล่าม หมอประจำคณะ ไม่มีชื่อใดทำให้เขาหยุดอีก เพราะรายชื่อสตรีที่ติดตามในฐานะส่วนตัวไม่ได้ถูกเขียนไว้ในเอกสารราชการซ่งเฉินโจวจึงไม่รู้เลยว่า คนที่เขาตามหามาสองปี กำลังเดินทางกลับมาแล้ว สองปีที่ผ่านมา จวนราชบุตรเขยเปลี่ยนไปมาก เรือนของซูเหยายังคงปิดอยู่ ข้าวของหลายอย่างอยู่ในตำแหน่งเดิมแม้แต่ม้วนตำราที่นางอ่านค้างไว้ ซ่งเฉินโจวก็ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะเขายังตามหา จากเมืองหลวงไปถึงชายแดน จากท่าเรือไปถึงเมืองการค้า เคยมีข่าว

  • อดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย    บทที่ 55 ชื่อที่เขาจะมอบให้นาง

    บทที่ 55 ชื่อที่เขาจะมอบให้นางหนึ่งเดือนก่อนออกเดินทาง ไม่มีวันใดในจวนจิ้งอ๋องสงบจริง ๆ การสอบสวนเรื่องพิษดำเนินไปเร็วกว่าที่คาด คนส่งยาสองคนยอมเปิดปากหลังถูกจับได้ขณะหลบหนี หมอเก่าที่เคยถูกบังคับให้ออกจากจวนก็นำสมุดบันทึกการรักษาในช่วงหลายปีก่อนออกมาเมื่อหลักฐานหลายทางต่อกัน เรื่องที่เคยถูกเรียกว่า อาการวิปลาสหลังสงคราม จึงไม่อาจใช้ปิดบังได้อีก พระชายารองไม่ได้เป็นเพียงคนที่รู้เห็น นางเป็นผู้สั่งการ พิษถูกใส่ทีละน้อยในยาบำรุงและอาหารบางชนิดเป็นเวลาหลายปีไม่มากพอให้ตายในทันที แต่เพียงพอให้มือสั่น นอนไม่หลับ เห็นภาพหลอน ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และท้ายที่สุดทำให้คนรอบข้างเชื่อว่าเขาเสียสติเมื่อเรื่องถูกส่งถึงราชสำนัก ตำแหน่งและอำนาจที่พระชายารองเคยถืออยู่จึงถูกถอนทั้งหมด นางถูกกักไว้ในเรือน บุตรชายของนางถูกปลดออกจากงานในจวนและถูกสอบสวนเรื่องการโยกย้ายเงินกับกำลังคนชายหนุ่มไม่ได้ไปไถ่ถามและไม่ยอมให้คำว่า เลี้ยงดูมาหลายปี ถูกนำมาใช้หักล้างสิ่งที่เกิดขึ้นบุญคุณกับหนี้แค้นเป็นคนละเรื่อง สิ่งใดควรตอบแทน เขาเคยตอบแทนแล้ว ส่วนสิ่งใดควรชดใช้...ก็ต้องชดใช้ชุนเหนียงรับรู้เรื่องทั้งหมดจากเขาในคืน

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status