บทที่ 4 ภรรยาที่ไม่เคยเป็นภรรยา

 

บทที่ 4 ภรรยาที่ไม่เคยเป็นภรรยา

 

หลังจากวันนั้น ชุนเหนียงไม่ไปหาหลินเอ๋อร์อีก ไม่ใช่เพราะโกรธ นางไม่เคยโกรธเด็กคนนั้นลง เพียงคิดว่าบางทีซ่งเฉินโจวอาจพูดถูก หลินเอ๋อร์โตแล้ว มีสหาย มีอาจารย์ มีสิ่งที่ต้องเรียนรู้มากมาย การที่นางเอาแต่ตามไปเรียกลูกต่อหน้าผู้อื่น อาจทำให้เขาลำบากใจจริง ๆ นางจึงถอยออกมาอีกก้าว เหมือนที่ถอยมาตลอดสองปีกว่า แรกเริ่มถอยออกจากห้องนอนของเด็ก จากนั้นถอยออกจากเรือน ถอยออกจากโต๊ะอาหาร ถอยออกจากชีวิตประจำวัน จนวันนี้ แม้แต่คำว่าแม่ นางก็ยอมไม่เรียกแล้ว ชุนเหนียงบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร ขอเพียงเขายังอยู่ในจวนเดียวกัน นางก็ยังได้เห็น

 

เช้าวันนี้นางยังเห็นหลินเอ๋อร์เดินผ่านปลายสวน เขาสวมชุดสำนักศึกษาสีน้ำเงินเข้ม มีบ่าวถือหีบหนังสือตามหลังสองคน เด็กชายดูแข็งแรง แก้มมีเลือดฝาด ไม่ผอม ไม่ป่วย ดีแล้ว เท่านี้ก็ดีแล้ว ชุนเหนียงยืนมองอยู่หลังต้นไห่ถังจนร่างเล็กหายลับประตูไป จึงค่อยกลับเรือนของตน บนเตาถ่านมีหม้อยาใบเล็กตั้งอยู่ ไม่ใช่ยาของนาง เป็นยาของซ่งเฉินโจว เมื่อหลายปีก่อนตอนตกหน้าผา กระดูกบริเวณหัวไหล่ของเขาเคยร้าว ทั้งยังมีบาดแผลลึกหลายแห่ง แม้ภายนอกหายดีแล้ว แต่เมื่ออากาศชื้นหรือฝนใกล้ตกมักปวดลึกอยู่ภายใน หมอหลวงเคยตรวจ ไม่มีผู้ใดเห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ ชุนเหนียงเองก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่เช่นกัน นางเพียงจำได้ เพราะฉะนั้นก่อนฝนตก นางจะทำยาทาไว้ให้เสมอ ซ่งเฉินโจวไม่เคยถามว่ายามาจากไหน แต่ก็ใช้ทุกครั้ง ชุนเหนียงเทยาข้นสีดำลงในตลับกระเบื้อง ปิดฝา แล้วเรียกสาวใช้หน้าประตู ไม่มีเสียงตอบ นางเปิดออกไปดูจึงพบว่าไม่มีผู้ใดอยู่ คงถูกเรียกไปช่วยงานเรือนหลักอีกแล้ว

 

ชุนเหนียงลังเล ก่อนหยิบตลับยาขึ้นมานางเอาไปเองก็ได้ วางไว้แล้วกลับ ห้องหนังสือของซ่งเฉินโจวอยู่ด้านตะวันออกของเรือนหน้า ชุนเหนียงไม่ค่อยมาที่นี่ เขาไม่ชอบให้นางเข้ามาในพื้นที่รับรองแขก ครั้งหนึ่งเมื่อสองปีก่อน นางเคยนำเสื้อคลุมมาให้เพราะเห็นว่าอากาศเย็น วันนั้นในห้องมีขุนนางหนุ่มอยู่หลายคน ซ่งเฉินโจวเห็นนางแล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที หลังแขกกลับ เขาบอกนางว่า “ต่อไปอย่าเสนอหน้าเข้ามาโดยไม่มีใครเรียก” นางจำได้ จึงไม่เคยมาอีก วันนี้ทางเดินเงียบ ชุนเหนียงเดินมาถึงหน้าห้องหนังสือ ก่อนจะได้ยินเสียงบุรุษดังลอดออกมา นางจำได้ว่าเป็นเสียงของหลัวเจิ้ง คนสนิทของซ่งเฉินโจว

 

“เรื่องเมื่อวันก่อน องค์หญิงยังทรงกริ้วอยู่หรือขอรับ?” “หายแล้ว” เสียงของซ่งเฉินโจวเรียบเฉย “ก็แค่เรื่องเล็ก” ชุนเหนียงไม่ได้ตั้งใจฟัง นางกำลังจะเรียกบ่าวหน้าห้อง แต่กลับได้ยินชื่อตนเอง “ชุนอี๋เหนียงก็ช่างไม่รู้ความจริง ๆ นะขอรับ” ฝีเท้านางหยุด ภายในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นซ่งเฉินโจวจึงกล่าว “นางก็เป็นเช่นนั้น” ไม่มีความโกรธ มีเพียงความรำคาญเจือดูแคลนบาง ๆ ที่ชุนเหนียงคุ้นเคยดี “อยู่ในหุบเขามาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้รับการอบรมจากตระกูลดี ๆ จะคาดหวังอะไรได้” ชุนเหนียงก้มมองตลับยาในมือ หลัวเจิ้งหัวเราะเบา ๆ “แต่ดูเหมือนนางจะผูกพันกับคุณชายน้อยมาก” “น่ารำคาญตรงนี้” เพียงสี่คำมนิ้วของชุนเหนียงค่อย ๆ กำตลับยาแน่นขึ้นม“องค์หญิงรับหลินเอ๋อร์เป็นบุตร นับเป็นวาสนาของเด็ก นางควรรู้จักขอบคุณเสียด้วยซ้ำ กลับเอาแต่ทำท่าเหมือนมีผู้ใดแย่งลูกไปจากนาง” หลัวเจิ้งเงียบไป ก่อนถามอย่างระมัดระวัง “ถึงอย่างไร...นางก็เลี้ยงคุณชายน้อยมาตั้งแต่เล็ก”

 

“แล้วท่านไม่สงสารนางหรือขอรับ?” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น ชุนเหนียงไม่เคยคิดว่าเสียงหัวเราะของคนผู้หนึ่งจะทำให้หนาวเย็นได้ถึงเพียงนี้ “ข้าพานางเข้าจวน ให้นางกินดีอยู่ดี มีสาวใช้ปรนนิบัติ มีเบี้ยหวัดทุกเดือน หลินเอ๋อร์ก็ได้เข้าสำนักศึกษาหลวง นี่ต่างหากคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกนาง” เขาหยุดไปเล็กน้อย “หากยังอยู่ในหุบเขา ป่านนี้เด็กคงวิ่งจับปลาเก็บฟืนไปวัน ๆ ส่วนนางก็คงแบกกล่องยาเดินรักษาชาวบ้าน แลกข้าวสารกับไข่ไก่ไม่กี่ฟอง” หลัวเจิ้งหัวเราะตาม “ท่านพูดก็ถูก” ชุนเหนียงยืนนิ่ง นางไม่เข้าใจว่าการแลกยากับไข่ไก่น่าขันตรงไหน หญิงเฒ่าบ้านสกุลหลิวไม่มีเงิน นางจึงให้ไข่ ครอบครัวลุงเฉินยากจนกว่านั้น หลังรักษาขาหายจึงเอาฟืนมาให้สองมัดบางคนไม่มีอะไรเลย ชุนเหนียงก็ไม่เคยทวง ท่านตาสอนว่ายามคนเจ็บ หากช่วยได้ก็ช่วย เหตุใดเมื่อออกจากปากซ่งเฉินโจว เรื่องเหล่านั้นจึงฟังดูต่ำต้อยนัก

 

“แต่มีเรื่องหนึ่งข้าน้อยสงสัยมานานแล้ว” เสียงหลัวเจิ้งดังขึ้นอีก “ตอนนั้นท่านอยู่ในหุบเขาเกือบปี เหตุใดถึงกับ...แต่งกับนาง?” ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ หัวใจของชุนเหนียงเต้นแรง จากนั้นนางก็ได้ยินคำตอบ “เพื่อให้คนเชื่อ” ง่ายดายเหลือเกิน ชุนเหนียงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ตอนนั้นคนของเราตายหมด ศัตรูยังค้นหาข้าอยู่ หากบุรุษแปลกหน้าบาดเจ็บสาหัสไปอาศัยอยู่กับหมอเฒ่า ย่อมเป็นที่สงสัย แต่หากเป็นหลานเขยที่แต่งเข้ามาใหม่ ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ” หลัวเจิ้งถาม “เช่นนั้นเรื่องที่ท่านบอกว่าจำอดีตไม่ได้...” ซ่งเฉินโจวหัวเราะ “เจ้าคิดว่าข้าความจำเสื่อมจริงหรือ?”

 

บางสิ่งในมือชุนเหนียงสั่น ตลับกระเบื้องเกือบหลุด นางรีบใช้สองมือประคองไว้ ไม่ให้เกิดเสียง ภายในห้องยังคงมีเสียงพูดคุย “ที่แท้ท่านหลอกนางมาตั้งแต่ต้น” “ไม่เช่นนั้นจะให้อธิบายอย่างไร? บอกนางว่าข้าคือราชบุตรเขยที่กำลังทำภารกิจลับให้องค์หญิง แล้วหวังว่าเด็กสาวอายุสิบห้าจะเก็บความลับได้หรือ?” สิบห้า ใช่ ตอนนั้นนางสิบห้า เพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นได้ไม่นาน ท่านตาจากไปก่อนหน้านั้นเพียงไม่กี่เดือน นางเหลือหลินเอ๋อร์อยู่ข้างกายเพียงคนเดียว แล้ววันหนึ่งก็พบชายบาดเจ็บสาหัสอยู่ใต้หน้าผา เขามีไข้สูงอยู่หลายวันนางเช็ดตัวให้ เย็บแผลให้ป้อนยา นอนฟุบอยู่ข้างเตียงเพราะกลัวว่าเขาจะหยุดหายใจ เมื่อเขาฟื้นแล้วบอกว่าจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร นางเชื่อสนิทนางเคยสงสารเขาด้วยซ้ำ คนผู้หนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีอดีต ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว จะน่าสงสารเพียงใด เพราะนางเองก็ไม่มีใคร จึงเข้าใจความรู้สึกนั้นดี

 

ภายหลังเขาขอแต่งงานกับนาง ชุนเหนียงเคยถาม “ท่านแน่ใจหรือ?” เขาตอบว่า “บนโลกนี้ข้าเหลือเพียงเจ้าแล้ว” นางจำได้ทุกคำ ทุกคำ ที่แท้ตอนนั้นเขามีบ้าน มีฐานะ มีองค์หญิง มีทุกอย่างคนที่ไม่มีอะไร...มีเพียงนาง “แล้วองค์หญิงทรงทราบเรื่องแต่งงานหรือไม่ขอรับ?” คำถามนั้นทำให้ชุนเหนียงแทบลืมหายใจ คำตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “รู้” เพียงคำเดียว “ก่อนเริ่มภารกิจ ข้ากับองค์หญิงตกลงกันแล้วว่าไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใด ต้องนำของสิ่งนั้นกลับมาให้ได้ ภายหลังข้าส่งข่าวออกไปได้ ก็เล่าเรื่องชุนเหนียงให้นางฟัง”  “องค์หญิงไม่ทรงกริ้ว?”  “ย่อมกริ้ว” ซ่งเฉินโจวยังหัวเราะ “แต่ฉางเล่อรู้ว่าอะไรสำคัญกว่า นางเพียงบอกให้ข้าจัดการให้สะอาด อย่าทิ้งปัญหาไว้ภายหลัง”

 

จัดการให้สะอาด ชุนเหนียงหลับตาลง ที่แท้นางคือปัญหา “แล้วเหตุใดท่านจึงพานางกลับมาด้วย?” คราวนี้ซ่งเฉินโจวเงียบไปนานกว่าเดิม ก่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจ “นางช่วยชีวิตข้า” ชุนเหนียงลืมตา “ข้าไม่ใช่คนไร้คุณธรรมถึงขั้นทิ้งผู้มีพระคุณไว้กลางป่า อีกอย่างนางไม่มีญาติแล้ว หากข้าจากไป นางก็เหลือเพียงเด็กคนหนึ่ง” หัวใจที่เย็นไปแล้วของชุนเหนียงเหมือนมีความอุ่นเล็กน้อยลอดเข้ามา แต่เพียงชั่วขณะ “และนางก็เชื่อฟังดี” ซ่งเฉินโจวพูดต่อ “ไม่เรื่องมาก หน้าตาก็พอดูได้ สะอาดสะอ้าน เรื่องบนเตียง...” เขาหยุดหลัวเจิ้งหัวเราะอย่างรู้ความ “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”

 

ชุนเหนียงยืนตัวแข็ง ใบหน้าค่อย ๆ ซีดจนไร้สี “เก็บไว้ในเรือนสักคนก็ไม่ได้เสียหายอะไร” เสียงของชายที่เคยเป็นสามีนางดังอยู่ห่างเพียงประตูบานเดียว “องค์หญิงเองก็ยอมแล้ว นางยังจะต้องการอะไรอีก?” หลัวเจิ้งกล่าวกลั้วหัวเราะ “ก็จริงขอรับ จากหญิงชาวป่ากลายเป็นอี๋เหนียงของราชบุตรเขย นับว่าปีนขึ้นฟ้าในก้าวเดียว” ซ่งเฉินโจวไม่ได้ปฏิเสธ ชุนเหนียงก้มลงมองตลับยาในมือยาทาแผลเก่าของเขา นางตื่นแต่เช้าเพื่อทำ เพราะเมื่อคืนอากาศชื้น เพราะจำได้ว่าเขาจะเจ็บ ทั้งที่เจ้าตัวอาจลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ชุนเหนียงค่อย ๆ ถอยหลัง หนึ่งก้าว สองก้าว ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางเคยมาถึงนางจำไม่ได้ว่ากลับเรือนได้อย่างไร พอรู้ตัวอีกที ชุนเหนียงก็นั่งอยู่ข้างเตียงแล้ว ตลับยายังอยู่ในมือ นางวางมันลง จากนั้นนั่งนิ่ง ไม่ได้ร้องไห้ในทันที เพียงแต่เรื่องราวเมื่อสามปีก่อนทยอยกลับมา วันที่แต่งงานไม่มีเกี้ยวแดง ไม่มีแขก มีเพียงโต๊ะอาหารหนึ่งโต๊ะกับสุราที่ชาวบ้านนำมาให้ หลินเอ๋อร์วิ่งรอบโต๊ะ ร้องว่าตนมีพ่อแล้ว ซ่งเฉินโจวใช้กิ่งท้อเหลาเป็นปิ่นให้นาง ฝีมือไม่ดี แต่ชุนเหนียงเก็บไว้ราวสมบัติล้ำค่า 

 

คืนนั้นนางกลัวจนมือเย็น เขากุมมือแล้วหัวเราะ เรียกนางว่า ชุนเอ๋อร์ บอกว่าไม่ต้องกลัวหลายเดือนหลังจากนั้น นางเคยมีความสุขจริง ๆตอนเขาไปตัดฟืน ตอนนางต้มยา ตอนหลินเอ๋อร์นั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน บางคืนสามคนนั่งกินข้าวด้วยกันใต้แสงตะเกียง นางเคยคิดว่า...นี่คือครอบครัวที่แท้คนหนึ่งกำลังแสดงละคร มีเพียงนางกับเด็กโง่ ๆ คนหนึ่งที่เชื่อทุกอย่าง น้ำตาหยดแรกตกลงบนหลังมือ จากนั้นหยดที่สอง ชุนเหนียงยกมือเช็ด แต่ยิ่งเช็ดกลับยิ่งไหล นางจึงปล่อย สามปีที่ผ่านมา นางเคยถามเขาหลายครั้ง เหตุใดเมื่อกลับเมืองหลวงจึงเปลี่ยนไป เหตุใดไม่เรียกนางว่าภรรยาอีก เหตุใดตอนอยู่ต่อหน้าผู้อื่นจึงมองนางราวกับเป็นสิ่งน่าอับอาย คำตอบของเขามักเหมือนกัน “เจ้าต้องรู้จักฐานะ” นางจึงพยายามเรียน เรียนการคารวะ เรียนว่าต้องเดินตามหลัง เรียนว่าภรรยาเอกนั่ง อนุยืน เรียนว่าของดีต้องให้องค์หญิงก่อน

 

เรียนว่าเด็กที่นางเลี้ยงมากับมือ เมื่อถูกบันทึกชื่อเป็นบุตรขององค์หญิงแล้ว นางก็ไม่ควรเรียกว่าลูกต่อหน้าผู้อื่น นางคิดว่าตัวเองไม่ดีพอ จึงพยายามดีขึ้น ที่แท้ไม่เกี่ยวเลย ต่อให้นางเรียนรู้กฎเกณฑ์ทั้งหมดในเมืองหลวง ในสายตาของเขา นางก็ยังเป็นเพียงหญิงชาวป่าที่เขาเก็บไว้เพราะ—ไม่เรื่องมาก หน้าตาพอดูได้ และเรื่องบนเตียง... ชุนเหนียงยกมือปิดหน้า ครั้งนี้เสียงสะอื้นหลุดออกมาจริง ๆ นางไม่เคยรู้สึกสกปรกเช่นนี้มาก่อนคืนนั้นซ่งเฉินโจวมาที่เรือน เขามาหลังยามไฮ่ ชุนเหนียงนอนหันหลังอยู่บนเตียงแล้ว ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุม ก่อนเอนกายลงข้างนางอย่างคุ้นเคย มือใหญ่โอบเอว “ชุนเอ๋อร์” เสียงนั้นอ่อนโยน อ่อนโยนเหมือนเมื่อสามปีก่อน ชุนเหนียงลืมตาอยู่ในความมืด

 

เมื่อก่อนนางชอบที่สุดเวลาที่เขาเรียกเช่นนี้เพราะมีเพียงบนเตียงที่เขายังเป็นสามีคนเดิม นอกห้องนี้ เขาเรียกนางชุนเหนียง เวลาโกรธเรียกเต็มชื่อ ต่อหน้าผู้อื่นแทบไม่มอง มีเพียงยามปิดประตู เขาจึงดึงนางเข้าหา ลูบผม เรียกชุนเอ๋อร์ และบางครั้งหลังจากทุกอย่างจบลงก็ยอมให้นางหนุนแขนจนหลับ นางเคยเก็บเศษเสี้ยวเหล่านี้มาปลอบตัวเอง ว่าอย่างน้อยเขายังมีใจ วันนี้นางเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่ เขาเพียงชอบใช้ของที่คุ้นมือ มือของซ่งเฉินโจวกำลังจะดึงนางเข้าใกล้ ชุนเหนียงกลับขยับหนีโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มชะงัก “เป็นอะไร?” นางหลับตา “วันนี้ข้าไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ” ซ่งเฉินโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจอย่างรำคาญ “เช่นนั้นก็ช่างเถอะ” เขาพลิกตัวหันหลัง ไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอ

 

ชุนเหนียงกลับไม่หลับตลอดคืน นางมองแผ่นหลังของบุรุษที่เคยคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ด้วยจนฟ้าค่อย ๆ สว่าง ตอนเช้า ซ่งเฉินโจวลุกไปโดยไม่สังเกตแม้แต่น้อยว่านางไม่ได้นอน ก่อนออกจากเรือน เขาเห็นตลับยาวางอยู่บนโต๊ะ “ยาของข้าหรือ?” ชุนเหนียงมองตาม เงียบไปครู่หนึ่ง “เจ้าค่ะ” เขาหยิบขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ถามว่าใครทำ ไม่ขอบคุณ เพียงเก็บเข้าแขนเสื้อแล้วจากไป ชุนเหนียงมองประตูที่ปิดลง น้ำตาเมื่อคืนแห้งหมดแล้ว นางควรไปหรือไม่? ความคิดนั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกอย่างจริงจัง

 

แต่ไม่ทันไรก็มีเสียงเด็กดังมาจากด้านนอก ชุนเหนียงรีบลุกไปที่หน้าต่าง หลินเอ๋อร์กำลังเดินผ่าน วันนี้เด็กชายถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ในมือ ท่องอะไรบางอย่างไปด้วย ใบหน้าเล็กจริงจังจนดูน่าขัน ชุนเหนียงมองตาม หัวใจที่เพิ่งแข็งขึ้นเมื่อคืนกลับอ่อนยวบลงอีกครั้ง ถ้านางไป...จะไม่ได้เห็นเขาแล้ว ใครจะรู้ว่าเขาป่วยหรือไม่ ใครจะรู้ว่าเวลาหนาวเขายังชอบถีบผ้าห่มหรือเปล่า ใครจะรู้ว่าเวลาเครียดเขายังแอบกัดเล็บหรือไม่ อีกอย่าง หลินเอ๋อร์กำลังเรียนในสำนักศึกษาหลวง มีอาจารย์ที่ดีที่สุด มีอนาคตที่ดี ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นางไม่มีวันให้เขาได้ ชุนเหนียงจึงยืนอยู่หลังหน้าต่าง มองเด็กชายเดินไกลออกไป แล้วบอกตัวเองเหมือนคนโง่คนหนึ่งว่า ช่างเถอะ สามีไม่รักก็ช่าง เขาหลอกนางก็ช่าง คนทั้งจวนดูถูกนางก็ช่างขอเพียงหลินเอ๋อร์ได้เติบโตอย่างดี...นางทนได้

 

หญิงสาวในวันนั้นยังไม่รู้เลยว่า..ไม่นานนัก แม้แต่เหตุผลสุดท้ายที่ทำให้นางยอมทนอยู่ในจวนแห่งนี้ ก็จะเป็นคนใช้มือของตนเอง ผลักนางออกไป