บทที่ 4

​พายน์เก็บหมากที่เหลืออีกสองเม็ดกลับเข้ากล่อง หมากล้อมแบบนี้ใครถึงห้าเม็ดก่อนก็ชนะ แต่สำหรับรายานั้น เธอไม่อยากแพ้ ยิ่งเป็นกับผู้หญิงตรงหน้ายิ่งแล้วใหญ่ มันแพ้ไม่ได้เด็ดขาด รายาเล่นตุกติกด้วยการพูดเสียงดังลั่น

​“ก็เธอชนะก่อนแล้วยังไง ตะ แต่ฉันก็ได้ห้าเม็ดเหมือนกัน ฉันก็ชนะเหมือนกันนั่นแหละ!” พูดจบเธอก็เอาหมากอีกเม็ดวางลงบนช่องที่มีอยู่สี่เม็ดจนกลายเป็นห้าเม็ดแบบหน้าตาเฉย

​“...” พายน์มองอีกฝ่ายเหมือนกำลังดูคนสติเพี้ยน

​“งั้นฉันก็วางต่อได้เหมือนกันสินะ”

​พูดเสร็จเธอก็เอาหมากอีกเม็ดลงบนกระดานครบห้าอีกครั้งแบบง่าย ๆ ในเวลาต่อจากนั้นไม่ถึงนาที หมากในกระดานแทบจะหมดไปอยู่ในมือของพายน์ รายาถูกปิดทางจนไม่มีเหลือจะเดิน

​หน้าของรายาเขียวสลับแดง ก่อนจะโวยวายว่าอยากจะเล่นใหม่ เกมที่สองผ่านไปจนถึงเกมที่สี่ พายน์บางครั้งก็แกล้งปล่อยให้รายาได้ใจ ก่อนจะค่อย ๆ เล่นกลับจนพ่ายแบบหมดทางสู้ บางครั้งก็เดินแค่ไม่กี่ตาก็ปิดเกมอย่างรวดเร็ว เอาเธอมาเล่นสนุกเหมือนเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง

​สุดท้ายรายาก็ร้องไห้ออกมาเพราะความโกรธ

​“พอได้แล้ว!”

​โลแกนเอื้อมมือคว้ากล่องหมากจากพายน์ สีหน้าเย็นชาจนชวนให้ขนลุก

​รายาเห็นโลแกนเหมือนจะเข้าข้างตัวเองก็รีบโผเข้ากอดเขาแล้วร้องไห้หนักเหมือนโดนพายน์แกล้งหนักมาก โลแกนปลอบเธอ คุณหญิงมณีก็รีบเข้ามาปลอบด้วย แล้วชี้หน้าพายน์พูดเสียงแข็ง

​“ก็แค่หมากล้อมจะจริงจังอะไรนักหนา พูดก็พูดเถอะ คนบ้าน ๆ อย่างเธอนี่มันใจแคบ แย่งคนไม่เลิก!”

​เสียงด่าทอนั้นเริ่มพร่ามัวในหูของพายน์ ใบหน้าของโลแกนที่เคยเป็นเหมือนภาพฝังใจในความทรงจำกลับดูซีดหม่นและเบลอจนเธอจำไม่ได้ว่าทำไมถึงเคยรักเขามากนัก

​ช่างมันเถอะ... อีกแค่ยี่สิบวัน

​จะทำอะไรก็เชิญ

​พายน์ไม่สนใจหมากในมือ ถูกปาลงกระดานอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเธอจะลุกขึ้นด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

​แต่ในขณะที่เหวี่ยงมือนั้น มีเลือดหยดลงบนกระดาน เธอเดินออกไปข้างนอกถึงได้รู้ว่านิ้วตัวเองเย็นเฉียบ แล้วถึงสังเกตว่าตอนโดนบีบมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือจนเลือดซึม

​“พายน์!”

​เสียงของโลแกนตะโกนตามมา ในน้ำเสียงนั้นมีความร้อนรนปรากฏออกมาแล้ว

​เขาจะลุกตามไปแต่รายากลับกอดรัดเอวเขาไว้แน่น แล้วร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม

​พายน์เดินออกจากบ้านโลแกนตลอดทาง มือถือเธอดังไม่หยุด เป็นโลแกนที่โทรมา เธอไม่ลังเลที่จะบล็อกเบอร์เขาทิ้ง แล้วส่งข้อความหามณี

​“ห้าหมื่นล้าน ถ้าขาดแม้แต่บาทเดียว ฉันจะทำให้พวกคุณต้องชดใช้แพงกว่านั้น!”

​คุณหญิงมณีเห็นข้อความถึงกับแทบหัวใจวาย

​พายน์ขับรถฝ่าสายฝนที่ตกลงมาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สายฝนที่โปรยลงมาทำให้เธอเหมือนหลุดไปในภวังค์ ทันใดนั้น มีมอเตอร์ไซค์สีเหลืองคันหนึ่งพุ่งตัดหน้ารถของเธอ หัวใจหวิวรีบเหยียบเบรกเต็มแรง

​แล้วทันใดนั้น... ปัง!

​แรงกระแทกจากด้านหลังทำให้หัวของเธอกระแทกกับพวงมาลัย ความเจ็บปวดแปลบแล่นจากขมับไปทั่วศีรษะ เธอเงยหน้ามองไปข้างหน้า สายฝนพร่ามัวแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง จึงรีบคว้าทิชชูในรถขึ้นมาเช็ดเลือดที่ซึมออกมา

​รถของเธอโดนชนท้าย และมอเตอร์ไซค์คันนั้นก็หายไปในพริบตา

​ก๊อก ก๊อก

​เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้น พายน์จึงกดเลื่อนลง ชายวัยประมาณห้าสิบปี ยืนถือร่มสีดำล้วน หน้าตาสุภาพเรียบร้อย ใส่แว่น ใบหน้าดูมีความรู้

​“คุณผู้หญิงครับ ผมเป็นคนชนท้ายเอง ต้องขอโทษด้วย ทางเรายินดีรับผิดชอบเต็มที่ครับ แต่ขอรบกวนหน่อย พอดีคุณชายของเรากำลังรีบมาก ไม่ทราบว่าพอจะทิ้งเบอร์ไว้ก่อนได้ไหมครับ แล้วค่อยส่งบิลเรียกค่าเสียหายภายหลัง เรายินดีจ่ายแน่นอนครับ ไม่ใช่มิจฉาชีพ”

​พายน์ขมวดคิ้ว ก่อนจะหน้าตึงเครียด

​“เรียกตำรวจดีกว่าเยอะเลยค่ะ”

​ตอนนี้เธออารมณ์เสียถึงขีดสุด เจอเรื่องที่ทำให้ตกใจติด ๆ กันแบบนี้ ยิ่งรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกในทันที

​เธอเปิดประตูลงจากรถ เดินไปดูท้ายรถตัวเองที่โดนชนจนยุบ ถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน ก่อนจะโทรแจ้งตำรวจ ชายคนนั้นเห็นว่าเธอไม่ยอมตกลงก็ไม่ว่าอะไร แต่กลับไปที่รถแล้วรายงานให้คนที่นั่งอยู่ด้านหลังทราบ

​“คุณชายครับ คุณผู้หญิงท่านนี้ไม่สะดวกตกลงส่วนตัว ขอให้ตำรวจช่วยจัดการ”

​ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ น้ำฝนไหลผ่านกระจกถูกปัดออกโดยใบปัดน้ำฝน แต่ก็มีหยดใหม่เข้ามาแทน ภายในรถเบาะหลังมีชายหนุ่มนั่งพิงเบาะอย่างผ่อนคลายมองไปนอกกระจก ผู้หญิงในสายตาของเขา ขาวซีด เย็นชา ร่างบางเปียกปอนไปทั้งตัว

​เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบชิดจนเห็นชุดชั้นใน สายฝนเกาะแน่นอยู่บนขนตายาว แล้วหยดลงบนริมฝีปากแดง

​“คุณชายครับ?” ชายวัยกลางคนเอ่ยเรียกอีกครั้ง

​ชายหนุ่มก้มลงมองนาฬิกาแล้วพูดเสียงเรียบ

​“เพื่อนฉันกำลังจะมา เดี๋ยวฉันไปก่อน นายอยู่จัดการต่อด้วย”

​“ครับ คุณชาย”

​พายน์กลับเข้ามาในรถ ผ่านไปไม่นานตำรวจก็มาถึง ตามหลังรถตำรวจยังมีรถปอร์เช่หรูแล่นมาด้วย สองคันจอดเกือบจะพร้อมกัน พายน์ลงจากรถมองไปพร้อมกับคนที่มากับรถคันหลังก็ลงจากรถมาเช่นกัน

​คราวนี้มีเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ชายหนุ่มร่างสูงสง่า ผิวขาวจัด ดวงตาเรียวลึกแฝงอำนาจ แค่สบตาเธอผ่านฝนพร่ามัว เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง เขาดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหน?

​“เอาให้เธอ”

​เขายื่นสูทที่คล้องอยู่กับข้อมือให้ชายวัยกลางคนโดยไม่หันมามอง ก่อนจะกลับขึ้นไปนั่งในรถปอร์เช่ ชายวัยกลางคนพยักหน้าและวิ่งมาหาเธอทันที

​“คุณผู้หญิงครับ เสื้อเปียกหมดแล้วครับ ใส่ตัวนี้ไว้ก่อนนะครับ”

​พายน์ก้มมองตัวเอง เสื้อเปียกจนแนบชิดไปทั้งตัว เห็นแม้กระทั่งชุดชั้นใน เธอรีบรับสูทมาคลุมไว้ด้วยความเขินอาย

​“ขะ ขอบคุณค่ะ”

​เขาคุยกับตำรวจเบา ๆ ฝั่งรถปอร์เช่ก็แล่นจากไปท่ามกลางสายฝน พายน์มองตามเห็นเพียงเสี้ยวหน้าหล่อคมที่ชวนให้รู้สึกเหนือกว่าคนธรรมดา แถมเสื้อนั่นยังอุ่นและมีกลิ่นน้ำหอมเจืออยู่ด้วย

​ตำรวจสรุปคดีให้ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้ พายน์ทิ้งเบอร์ไว้ให้ แถมลุงคนนั้นยังอาสาพาเธอไปส่งโรงพยาบาลอีก แต่เธอปฏิเสธ ใจเริ่มสงบลงและพอคิดถึงพฤติกรรมของตัวเองเมื่อครู่แล้วก็เอ่ยขอโทษทันที

​“ขอโทษนะคะ ที่อารมณ์เสียใส่พวกคุณ จริง ๆ ไม่ใช่ความผิดของคุณเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะซักเสื้อนี้แล้วส่งกลับไปให้นะคะ”

​เขายิ้มรับอย่างสุภาพแม้จะรู้ว่าเจ้านายตัวเองคงไม่ต้องการเสื้อนี้คืนแล้วก็ตาม หลังจากนั้นพายน์ก็ไปยังโรงพยาบาลคนเดียว พร้อมกับคิดถึงหน้าของชายหนุ่มสุดหล่อเหลาคนนั้นไปด้วย เพราะเธอมั่นใจว่าคุ้นหน้าเขามาก...

​ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาชื่อบริษัท

​“โรสมีเดียเอนเตอร์เทนเมนต์... ธุรกิจสายบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดระดับประเทศ ผู้บริหาร.. ราเชนทร์ ภักดีเวชกุล...”

​“ราเชนทร์...” เธอทบทวนชื่อของเขาอีกครั้ง ก่อนจะนึกออกว่าเคยเจอเขาที่ไหน เมื่อปีที่แล้วเขามางานเลี้ยงวันเกิดของลูกสาวนักการเมือง และเป็นคู่แข่งทางเศรษฐกิจกับโลแกนด้วย ทั้งคู่เจอกันเมื่อไหร่ก็ต้องทะเลาะกันอยู่เสมอ

​แน่นอนว่าเธอเลยต้องจดจำคู่แข่งของสามีไว้

​“ก็ว่าอยู่... ทำไมหน้าคุ้น ๆ”

​อีกด้านหนึ่ง

​โลแกนรีบโทรหาพายน์แต่โทรไม่ติด แถมฝนก็ตกหนัก ทำให้ใจเขาเต็มไปด้วยความกังวลและกลัว ไม่ทันไรก็ยังได้รับข่าวอุบัติเหตุจากเธออีก ยิ่งทำให้เขารู้สึกกลัวว่าอาจจะเสียเธอไปอย่างถาวรก็ได้