ตอนที่ 1 แรกพบ

 บรรยากาศภายในคอนโดมิเนียมหรูเต็มไปด้วยความกดดันเนื่องจากผู้เป็นเจ้าของห้องอยู่ในอารมณ์เดือดดาลพร้อมที่จะตะบันหน้าใครก็ตามที่กล้ามายุ่งกับเขาในตอนนี้

 “ผมว่าพ่อกลับไปเถอะครับ ผมไม่อยากให้ใครมาติวอะไรผมทั้งนั้นแหละ”เด็กหนุ่มเจ้าของห้องบอกผู้เป็นพ่อด้วยความไม่พอใจ

 “พ่อเองก็ไม่ได้อยากบังคับฟินหรอกนะลูกแต่นี่ก็เพื่ออนาคตของฟินนะ”ประนพผู้เป็นพ่อบอกกับบุตรชายเพียงคนเดียวของเขาอย่างใจเย็นต่างจากทิพย์อาภาผู้เป็นภรรยาที่อยากจะจัดการลูกชายตัวดีเสียให้เข็ดหลาบ

 “ถ้าไม่อยากให้จ้างครูมาติวแกก็ทำเกรดให้มันดีๆสิแล้วฉันจะไม่บังคับแกอีก!”ทิพย์อาภาว่าให้ลูกชายอย่างเหลืออด ไม่รู้ทำไมลูกชายที่ไอคิวสองร้อยกลับทำคะแนนสอบได้แย่ขนาดนี้ หากไม่ได้ครูประจำชั้นของลูกชายที่เป็นเพื่อนสนิทของเธอบอกกล่าวเห็นทีสิ้นเทอมนี้ลูกชายของเธอได้สองตกทุกวิชาแน่

 “หึ~ แม่จะมาสนใจอะไรผมตอนนี้”ฟีนิกซ์ปรายตามองผู้เป็นแม่เพียงนิดเพราะก่อนหน้านี้แม่ของเขาไม่แม้แต่จะโทรถามสารทุกข์สุขดิบของเขาเลยด้วยซ้ำ

 “ฟิน! ฉันเป็นแม่แกนะทำไมถึงพูดกับแม่แบบนี้”

 “แม่เหรอ? เฮอะ~ ก็แค่ทำให้เกิดมาไหม ผมไม่เห็นรู้สึกว่ามีแม่อยู่ในชีวิตเลยด้วยซ้ำ”

 “ฟิน!”

 “คุณภา! ใจเย็นๆก่อนคุยกับลูกดีๆได้ไหม ผมขอร้อง”ประนพพยามหว่านล้อมผู้เป็นภรรยาเพราะหากจะห้ามปรามลูกชายก็มีแต่จะบานปลายไปทางที่แย่เปล่าๆ

 “คุณก็ดูลูกชายคุณพูดสิ”

 “ฟินมีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก มีอะไรบอกพ่อได้นะ เรามาช่วยกันแก้ปัญหาดีไหมลูก”ประนพพยายามหว่านล้อมลูกชายให้บอกถึงสาเหตุที่ลูกชายได้ทำตัวดื้อรั้นแบบนี้ เขามั่นใจว่าลูกชายต้องมีเหตุผลบางอย่างถึงได้ทำแบบนี้ไม่งั้นคนเรียนดีแบบฟีนิกซ์คงไม่ทำแบบนี้แน่นอนและการที่จะให้ลูกชายเรียนเพิ่มเติมมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่แล้วเพราะฟีนิกซ์เรียนดีมากๆอยู่แล้ว

 “ผม…”ดวงตาคมเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

 “นั่นสิ แกมีปัญหาอะไรฟินแกอยากได้รถใหม่เหรอหรืออยากได้คอนโดใหม่หรือแกอยากได้อะไรแกบอกแม่มาสิเดี๋ยวแม่ซื้อให้”

 “หึ~ ผมอยากได้ค่าขนมเพิ่มเป็นเดือนละล้าน”ฟีนิกซ์ประชดประชันมารดาเพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมารดาของเขาก็ใช้เพียงเงินแก้ปัญหาให้กับเขาเสมอ

 “ล้านนึ่ง! เฮอะ~ ฉันให้สองล้านเลยแต่แกต้องทำเกรดให้ได้ตามที่สัญญานะ”ฟีนิกซ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำเพียงมองผู้เป็นแม่นิ่งไม่ได้แสดงท่าทียินดียินร้ายแม้แต่นิดเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับผู้เป็นแม่อยู่แล้ว

 “คุณมันใช่วิธีแก้ปัญหาเหรอ”ประนพพยายามปรามภรรยาเพราะลูกชายเงินไม่ขาดมืออยู่แล้วดังนั้นเงินไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอนแต่ก่อนที่ทั้งสามจะได้พูดอะไรกันต่อเสียงเคาะประตูก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นทิพย์อาภาก็พยักหน้าให้กับเลขาคนสนิทเพื่อเปิดประตูให้กับแขกผู้มาใหม่

 “เชิญค่ะ ท่านประธานรออยู่ด้านใน”ทันทีที่ได้รับการอนุญาตจากเลขาของผู้ว่าจ้างเมธาวีก็เดินตรงไปยังจุดที่บุคลเหล่านั้นนั่งอยู่ก่อนจะยกมือขึ้นประนมไหว้ผู้มีอายุมากกว่าตามมารยาท

 “สวัสดีค่ะ ดิฉัน เมธาวีค่ะ”เสียงหวานกล่าวทักทายน้ำเสียงหวานน่าฟังจนคนที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่อดปรายตามองเจ้าของเสียงไม่ได้

  “นั่นฟีนิกซ์ลูกชายของฉันเด็กที่เธอจะต้องมาติววิชาคณิตศาสตร์ให้กับเขาหวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ”

 “ดิฉันจะทำหน้าที่อย่างเต็มที่ค่ะคุณทิพย์อาภาไม่ต้องเป็นห่วง”

 “ฉันไม่ได้ห่วงว่าเธอจะไม่เต็มที่…ช่างเถอะฝากด้วยแล้วกันฉันมีประชุมต่อ”

 “ส่วนวิชาที่เหลือแม่จะให้ครูมาวันหลัง”ทิพย์อาภาบอกกับลูกชายก่อนจะเดินนำเลขากับสามีออกไป

 สายตาคมของเด็กหนุ่มจ้องมองติวเตอร์สาวไม่วางตาจนเจ้าของในหน้าหวานรู้สึกประหม่าจนต้องยกมือขึ้นมาจับตามใบหน้าตัวเองเพราะเกรงว่าจะมีอะไรติดหน้าของเธออยู่

 “อะ เอ่อ…เราชื่อฟินเนอะครูชื่อเมย์นะคะ เมธาวีเรียกพี่เมย์หรือครูเมย์ก็ได้ค่ะ”

 “พี่อายุเท่าไหร่”

 “ฮะ อ่อ 23 ค่ะ”คำถามของลูกศิษย์ไม่ได้เกี่ยวกับการเรียนสักนิดทำให้ติวเตอร์สาวเลิ่กลักเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามออกไปตามที่เด็กหนุ่มถาม

 “มีแฟนหรือยัง”

 “เอ่อ…คือพี่ขอไม่ตอบเรื่องส่วนตัวพวกนี้นะคะ เรามาเริ่มเรียนกันเลยไหมคะ”เมธาวีเลี่ยงที่จะตอบคำถามอย่างสุภาพที่สุดไม่รู้ว่างานนี้เธอจะเจอเด็กชีกอเข้าแล้วหรือเปล่า แต่งานนี้เธอจะพลาดไม่ได้เพราะมันชี้ชะตาปากท้องของเธอและครอบครัวได้เลย

 “ผมไม่จำเป็นต้องเรียนหรอกเราไปดูหนังกันไหม”

 “ฟินครูว่าเราเริ่มเรียนกันเลยดีกว่านะคะเพราะเรามีเวลาเรียนกันแค่สัปดาห์ละสองชั่วโมงเท่านั้นนะคะ”

 “อย่าพูดเหินห่างแบบนั้นได้ไหม แทนตัวเองว่าพี่สิผมว่าแบบนั้นน่ารักกว่า”

 “อืมแบบนั้นก็ได้ เรามาเริ่มกันเลยนะ”

 “อืม”ทันทีที่ได้รับคำตอบจากฟีนิกซ์เมธาวีก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความยินดีเห็นทีงานนี้จะไม่ได้หินอย่างที่สถาบันแจ้งมาตั้งแต่ต้น

 เวลาผ่านไปจนครบสองชั่วโมงตามเวลาเมธาวีจึงหยิบแบบฝึกหัดยื่นให้ลูกศิษย์ใหม่ป้ายแดงของเธอแต่แทนที่เด็กหนุ่มจะหยิบที่แบบทดสอบกลับจับมือเธอแทนทำให้เธอตกใจไม่น้อยแต่ก็ยังคงสงวนท่าทีไว้ได้

 “ผมหิว”

 “เอ๋?”

 “ไปทานข้าวเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

 “ครูว่า”

 “พี่!”

 “พี่ว่าคงไม่เหมาะมั้ง”

 “ถ้าไม่ไปอาทิตย์หน้าก็ไม่ต้องมาแล้วนะผมจะเปลี่ยนติวเตอร์ใหม่”

 “อย่านะ! พี่ไปก็ได้”สุดท้ายเมธาวีก็จำต้องไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะงานนี้หากพลาดเธอถูกทางสถาบันไล่ออกแน่

 “ก็แค่นี้”

 ทันทีที่เห็นว่ารถที่เด็กหนุ่มจะพาเธอไปทานข้าวเป็นมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เมธาวีก็ถึงกับหนักใจเพราะชุดที่เธอสวมอยู่เป็นชุดสูทกระโปรงทรงเอซึ่งเป็นยูนิฟอร์มของสถาบันกวดวิชาทำให้ไม่สะดวกที่จะนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์แบบนี้เสียเท่าไหร่

 “ทำไมรังเกียจที่จะนั่งมอเตอร์ไซค์เหรอ”ฟีนิกซ์เอ่ยถามเมื่อเมธาวีไม่ยอมขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เขาเสียที

 “เปล่าหรอกพี่นั่งได้”แม้มันจะค่อนข้างลำบากก็เถอะเมธาวีพูดต่อในใจ

 “เดี๋ยว”แต่ทันทีที่เท้าของหญิงสาวกำลังก้าวขึ้นมอเตอร์ไซค์เจ้ารถก็ร้องห้ามเสียก่อน เพราะนึกขึ้นได้ว่ารถขอตัวเองนั้นไม่เหมาะกับชุดที่หญิงสาวสวมใส่อยู่

 “อ๊ะ”