ตอนที่ 5 ผิดแปลก 2/2

เรือนอันถิง

ภายใน ห้องหนังสือของเรือนอันถิง มีเสียงพู่กันลากผ่านกระดาษอย่างแผ่วเบา  เผยกู้หยางในชุดสบายสีครามเข้มกำลังนั่งคัดอักษร มือใหญ่ทรงพลังแต่เคลื่อนไหวอย่างงดงาม ทุกจังหวะลากเส้นชวนให้หลงใหล ใบหน้าเรียวยาวคมสัน คิ้วเรียวราวคมกระบี่โค้งเฉียบขาด จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากได้รูป ทั่วทั้งกายแผ่กลิ่นอายสูงส่งเย็นเยียบไร้ความเสเพลที่แสดงออกยามต่อหน้าผู้อื่น

บ่าวรับใช้ประจำตัว เปาถังเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าแผ่วเบา

“เรียนนายท่านรอง... วันนี้อี้เหนียงสี่ส่งจดหมายถึงท่านอัน แจ้งว่าจะไม่ออกเรือนใหม่และวันนี้นางก็ออกไปซื้อเครื่องครัวกับเครื่องเรือนจำนวนหนึ่งขอรับ”

พู่กันในมือเผยกู้หยางหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมวาวสะท้อนประกายเย็นเยียบ

“ไม่แต่งใหม่หรือ... หรือนางยังคิดว่ามีหวังกับข้า?”

เปาอัน ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย

“เหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้นนะขอรับ”

“งั้นหรือ...” มุมปากเผยกู้หยางยกขึ้นเพียงน้อย ดวงตาฉายแววครุ่นคิด   “ผิดแปลกนัก… จับตาดูนางเอาไว้สักหน่อย”

“ขอรับคุณชาย...” 

เปาอันรายงานเสร็จก็เดินออกไปไม่รบกวนอีกฝ่าย

รุ่งเช้าสายลมบางเบาพัดผ่าน กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนผสมกับกลิ่นดินชื้นอันสดชื่น อันไป๋เล่อนั่งตรงหน้าโต๊ะหินภายในศาลาเล็ก จัดอุปกรณ์ชงชาที่ซื้อมาเมื่อวานเรียงอย่างเป็นระเบียบ      

“เอาล่ะ...มาลองชงมัทฉะดู”

พอเปิดกล่องชา กลิ่นหอมอวลของใบชาชั้นดีลอยแตะปลายจมูก อันไป๋เล่อหยิบใบชาขึ้นมาวางลงบนหินบดสีหม่นที่ขัดจนผิวเรียบเนียน มือเรียวงามจับไม้บดหมุนวนช้า ๆ

เสียงกรอบแกรบของใบชาใต้แรงบดแผ่วเบาไปกับลมยามเช้า นางก้มลง ใช้ปลายนิ้วแตะผงชาที่ได้แล้วคลึงเบา ๆ ระหว่างนิ้วมือ ความนุ่มราวผงหยกบ่งบอกว่าละเอียดพอสมควร แต่เพื่อให้ได้รสละเมียด นางจึงบดต่ออีกครู่

เมื่อเห็นว่าผงชาละเอียดสมใจแล้ว ไป๋เล่อค่อย ๆ ใช้นิ้วเกลี่ยเป็นวงเล็ก ๆ สีเขียวหม่นนวลราวหยกเก่าบนแผ่นหิน ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

ไป๋เล่อหยิบตะแกรงผ้าไหมเนื้อละเอียดขึ้นมาวางบนถ้วยชาเนื้อขาวนวล แล้วใช้ช้อนงาช้อนผงชาที่บดเสร็จ เทลงไปอย่างระมัดระวัง

จากนั้นหยิบลูกไข่มุกเนื้อแก้วขัดเงาเม็ดใหญ่ใส่ลงไป ก่อนจะค่อย ๆ ร่อนชา เสียงกราวเบา ๆ ของไข่มุกกระทบผ้าเหมือนท่วงทำนองยามรุ่งสาง

ผงชาที่ร่อนแล้วตกลงในถ้วยชาจีนขาวสะอาดเนียนตา นางจึงยกกาน้ำร้อนรินน้ำเป็นสายบาง ๆ ลงไป กลิ่นหอมของชาเริ่มฟุ้งกระจาย

น้ำร้อนสัมผัสผงชาเกิดเป็นสีเขียวสดค่อย ๆ กระจายแผ่วกลิ่นหอมละมุนคล้ายยอดใบชาแรกผลิในฤดูใบไม้ผลิ นางหยิบไม้ไผ่สานหัวกลมที่ใช้ตีชามาช้อนขึ้น เริ่มตีวนเบา ๆ

เสียง “ชั่บ…ชั่บ…ชั่บ” แผ่วดังในจังหวะสม่ำเสมอ ไม้ไผ่แตะผิวชาทำให้ฟองละเอียดสีเขียวขุ่นลอยขึ้นปกคลุมผิวหน้า นางค่อย ๆ เร่งจังหวะมือ ให้ฟองนุ่มหนาขึ้นราวปุยเมฆเล็ก ๆ ลอยอยู่ในถ้วย

อาเหมยที่ยืนดูด้านข้าง  ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เพราะแน่ชัดว่าไป๋เล่อไม่เคยไปเรียนวิชาชงชาจากที่ใดมาก่อน

ไป๋เล่อคลี่ยิ้มบาง ๆ  พลางยังตีชาต่อไม่หยุด

“ข้าเคยเห็นในร้านชาที่เมืองหลวงน่ะ”

คำตอบนี้อาเหมยเชื่อหมดใจ  เพราะครั้งอยู่เมืองหลวงนายท่านรองชอบพาคุณหนูออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกมากที่สุด

เมื่อฟองละเอียดลอยขึ้นจนหนาได้ที่ ไป๋เล่อก็วางไม้ไผ่สานลงข้างถ้วยอย่างระมัดระวัง นางเอียงถ้วยชาเทของที่ตีเสร็จลงในกาน้ำชาดินเผาสีเข้ม กลิ่นหอมสดชื่นของชาอุ่น ๆ กระจายออกมาในทันที ราวกับพัดพากลิ่นเขียวชอุ่มของภูเขามาไว้ตรงหน้า

นางรินชาลงถ้วยเล็ก จับขึ้นด้วยสองมือแล้วจิบเบา ๆ น้ำชาสีเขียวหม่นไหลผ่านลำคออย่างนุ่มนวล รสชาติแม้จะไม่เข้มลึกหอมมันดุจมัทฉะชั้นเลิศจากเมืองหลวง แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะของใบชาหนานจิน

กลิ่นหอมสดคล้ายใบไม้หลังฝนแรก และรสขมอ่อน ๆ ที่ค่อยแปรเปลี่ยนเป็นหวานบางในตอนท้าย

ไป๋เล่อหลับตาครู่หนึ่ง ซึมซับรสชาติในปาก ก่อนจะวางถ้วยลงด้วยรอยยิ้มพึงใจ

“ถึงจะไม่ใช่ชาที่ดีที่สุด…แต่เสน่ห์ของมันก็มากพอให้จิบได้ทุกเช้า”

อาเหมยที่ยืนอยู่ด้านข้าง พลางมองคุณหนูของตนอย่างเงียบ ๆ