ตอนที่ 5 ผิดแปลก 1/2

อันไป๋เล่อกลับถึงตระกูลเผย ก็เดินเข้าประตูด้านข้างเมื่อก้าวเข้าไป นางก็เรียกบ่าวรับใช้ที่เดินผ่านมาเอ่ยถาม

“วันนี้ไม่มีของจากร้านค้ามาส่งให้ข้าหรือ”

บ่าวโค้งเล็กน้อย   “เรียนอี้เหนียงสี่...มีเจ้าค่ะ แต่บ่าวคนอื่นยกไปที่เรือนแล้ว”

“งั้นหรือ...ขอบใจเจ้ามาก” ไป๋เล่อพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินต่อไปยังเรือนของตน

ทันทีที่มาถึง นางเห็นบ่าวสามคนจากเมื่อตอนกลางวันกำลังช่วยกันขนของและจัดวางเป็นระเบียบ เพื่อเตรียมพื้นที่สำหรับก่อสร้างครัวใหม่

หนึ่งในนั้นรีบเดินเข้ามาทัก  “อี้เหนียงสี่ ของจากร้านพวกนั้นข้ายกมาส่งให้แล้ว จะให้ยกไปไว้ตรงไหนหรือไม่ขอรับ”

ไป๋เล่อเหลือบมองกองของ ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย  “ครัวยังไม่เสร็จ ไม่เป็นไร ของพวกนี้ข้าจะจัดการเอง ขอบใจพวกเจ้ามาก…ว่าแต่พวกเจ้ากำลังเตรียมทำครัวแล้วหรือ”

บ่าวคนเดิมพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ขอรับ...แต่วันนี้ข้าไปซื้อของมา ใช้เงินไปไม่น้อยเลย”

ไป๋เล่อหัวเราะเบา ๆ พลางล้วงถุงเงินออกมา ส่งให้สิบตำลึง  “แค่ขอให้งานเสร็จเรียบร้อย เรื่องเงินถ้าไม่มากเกินไป ข้าก็พอจ่ายไหว”

บ่าวคนนั้นรับไปด้วยความดีใจ

“ขอบคุณอี้เหนียงสี่...”

ไป๋เล่อโบกมือเบา ๆ  “ไม่ต้องเรียกข้าว่าอี้เหนียงสี่แล้ว เรียกแม่นางอันไป๋เล่อเถอะ...แล้วพวกเจ้ามีชื่ออะไรบ้าง”

“ข้าติงอัน คนนั้นฟางฉี อีกคนติงอี้ ขอรับ”

“อืม…ข้าจำได้แล้ว พวกเจ้าไปทำงานเถอะ” ไป๋เล่อพยักหน้าเบา ๆ

ไม่นาน อาเหมยก็เดินเข้ามาเพื่อเก็บของ ถึงแม้ครัวใหม่จะยังไม่แล้วเสร็จ แต่ในเรือนก็ยังมีห้องเล็ก ๆ ที่พอทำอาหารได้อยู่บ้าง

“คุณหนู...มะรืนนี้จะยังให้ข้าจ่ายค่าอาหารให้ครัวสำหรับเดือนหน้าหรือไม่เจ้าคะ”

ไป๋เล่อครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ  “จ่ายไปก่อน”

          อาเหมยพลันสงสัยหากจะยังไม่ทำอาหารเหตุใดซื้อเครื่องครัวมาเยอะขนาดนี้ นางจัดเก็บเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาใส่กล่องไม้ แล้วเหลือบถามด้วยความสงสัย

“คุณหนูจะปลูกผักขายหรือเจ้าคะ”

ไป๋เล่อยิ้มบาง  “ถ้าขายได้ก็ขาย ข้าตั้งใจจะปลูกทานไม่ได้ตั้งใจขายผักหรอก...ข้าจะทำน้ำสลัดผักต่างหาก”

อาเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

“อะไรนะเจ้าคะ...”

“อืม...งั้นเรียกว่าน้ำราดผักจะดูเข้าใจง่ายกว่า”

“น้ำราดผักหรือเจ้าคะ” อาเหมยยังดูไม่ค่อยเข้าใจ

“ใช่แล้ว” ไป๋เล่อหัวเราะเบา ๆ แล้วกวักมือเรียก

“เจ้ามานี่สิ ฝนหมึกให้ข้า…ข้าจะวาดรูปสักหน่อย”

หลังจากเดินตลาดวันนี้ อันไป๋เล่อก็พอมองออกว่าสามารถดัดแปลงอุปกรณ์ที่มีอยู่ในยุคนี้ให้ใช้แทนอุปกรณ์ทำขนมสมัยตนได้อย่างไรบ้าง

นางนั่งลงหน้าตั่งไม้ วาดภาพลงบนกระดาษขาวสะอาด

คีบเหล็กสองขา คล้ายคีมคีบถ่าน แต่ปลายทำโค้งนุ่ม เพื่อคีบขนมร้อน ๆ ออกจากเตาได้โดยไม่บี้เสียรูป

ถัดมาเป็น ทัพพีกวน ด้ามยาวทำจากไม้เนื้อแข็ง ปลายเป็นแผ่นกลมแบน เหมาะสำหรับกวนแป้งหรือครีมให้เนียนละเอียดราวกับใช้เครื่องกวนในสมัยตน

นางวาดต่อเป็น มีดตัดขนม ปลายตรงคมบางและของอีกหลายชิ้น  จนกระทั่งดึก อาเหมยถึงได้เข้ามาเตือน “คุณหนูดึกแล้วพักผ่อนดีหรือไม่”

ไป๋เล่อเองก็รู้สึกเหนื่อย นางวางพู่กันลงแล้วเอ่ย

“อืม...เจ้าเอาหีบเครื่องประดับออกมาที”

อาเหมยรับคำจากนั้นก็ถือหีบเข้ามาให้อีกฝ่าย  พอเปิดออกดู มีปิ่นปักผม กำไรหยก ต่างหูชุดประดับอีกหลายชิ้น  พวกนี้คือสิ่งของที่ไป๋อันเล่อเตรียมขายช่วงรอบิดาให้คนมารับถือว่าต่อชีวิตช่วงนี้นางได้อีกหลายเดือน

พวกมันงดงามและล้ำค่า  คาดว่าไป๋อันเล่อน่าจะหวงแหนไม่น้อยโดยเฉพาะชิ้นที่นางขายไปเมื่อวาน  ทว่าอันไป๋เล่อคนใหม่ไม่ได้สนใจของเหล่านี้เท่าไรนัก 

“เจ้าว่าของพวกนี้ขายทั้งหมดจะได้เท่าไร”

อาเหมยตอบ  “น่าจะได้เกือบพันตำลึงเจ้าคะ...”

ไป๋เล่อยิ้มพอใจ  “เช่นนั้นพรุ่งนี้เตรียมไปสักสองชิ้น...อาจจะได้ใช้เงินถึงสองร้อยตำลึง”

อาเหมยเบิกต้ากว้าง  “คุณหนูจะซื้ออะไรหรือเจ้าคะ”

“จะสั่งทำเตาอบ...และอุปกรณ์หลายชิ้น...เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าเขียนอะไรอีกสักหน่อยแล้วจะเข้านอนเอง” 

“เจ้าค่ะคุณหนู”

จากนั้นไป๋อันเล่อก็เริ่มทบทวนสูตรสลัดผักที่คิดว่าในยุคสมัยนี้ทำได้ ความจริงวันนี้นางไม่ตั้งใจจะซื้อเครื่องครัวแต่เห็นว่าสิ่งของน่าใช้เลยซื้อมากไปสักหน่อย และในใจก็มีเมนูง่าย ๆ อยากจะลองทำดูด้วย

ทั้งวันไป๋เล่อใช้แรงไปไม่น้อย  ร่างกายที่เคยบอบบางไม่คุ้นกับงานหนักเริ่มอ่อนล้าได้ชัด ไม่นานเปลือกตาก็หนักอึ้ง นางจึงดับตะเกียงและเอนกายเข้านอน