ตอนที่ 6 น้ำปรุงผักงาน้ำผึ้ง 1/2

แสงอ่อนยามเช้าเพิ่งคลี่ตัวลอดผ่านแนวไม้ไผ่ สายลมบางเบาพัดพากลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมยที่ปลูกริมรั้วเข้ามาในสวน เสียงนกร้องประสานกับเสียงน้ำจากอ่างหินหยดลงเป็นจังหวะ ทำให้บรรยากาศเงียบสงบจนเหมือนเวลาหมุนช้าลง

ไป๋เล่อนั่งจิบชาช้า ๆ  ดวงตาเหม่อมองไอหมอกบางที่ลอยเหนือสระบัว ครู่หนึ่งเสียงฝีเท้าก็แว่วดังมาจากทางเดินไม้ด้านหน้า ตามด้วยเสียงใสของเด็กชาย

“อี้เหนียง…ลูกมาคารวะ ก่อนออกไปเรียนขอรับ”

เผยซ่งเหยาในชุดผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้าน เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก้มศีรษะให้ตามมารยาท แววตาใสซื่อยังคงมีรอยเกรงใจอยู่เล็กน้อย  หลังจากเมื่อวานได้พูดคุยกับมารดาวันนี้เขาถึงได้ใจกล้ามาคารวะอีกฝ่าย

ไป๋เล่อวางถ้วยชาแล้วพยักหน้ายิ้ม

“ไปเถอะ ตั้งใจเรียนให้มาก”

“ขอรับ” เด็กชายตอบเสียงใสด้วยความดีใจ

เสียงฝีเท้าของเด็กชายเพิ่งลับหาย อาเหมยที่ยืนรออยู่ไม่ไกลก็เดินเข้ามาโค้งตัวเล็กน้อย

“คุณหนู ข้าจะไปยกอาหารมื้อเช้ามาให้เจ้าค่ะ”

ไป๋เล่อพยักหน้ารับ “อืม…เอามาที่ศาลาหน้าสวนก็แล้วกัน”

หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ ไป๋เล่อกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว นางเปิดตู้ไม้ขนาดใหญ่ เมื่อวานไปเดินตลาดชุดของนางเด่นเกินไป นางสำรวจทีละชุด พลางพึมพำกับตัวเอง

“เรียบง่าย…เรียบง่ายที่สุด…”

สุดท้ายนางก็หยิบชุดผ้าไหมสีงาช้างปักลายดอกเหมยเล็ก ๆ ที่ชายกระโปรงด้วยด้ายเงิน แม้ไม่มีลวดลายฟุ้งเฟ้อเช่นชุดงานเลี้ยง แต่เนื้อผ้ากลับมันวาวละมุนราวผิวหิมะ เสื้อคลุมด้านนอกตัดจากผ้าลินินเนื้อดี สีฟ้าหม่นตัดขอบด้วยดิ้นทองเส้นบาง สะพายสายคาดเอวผ้าแพรสีครามอ่อนผูกปมเรียบง่ายแต่ประณีต

ไป๋เล่อถอนหายใจยาว “นี่คือชุดที่เรียบง่ายที่สุดแล้ว”

วันนี้นางคงต้องจัดการเรื่องอาภรณ์ด้วย 

          ขณะเดินออกจากประตูเรือน ไป๋เล่อก็เอ่ยขึ้น

“พวกเราไปร้านขายอาภรณ์ก่อน”

ก่อนที่นางจะเดินเข้าประตูร้าน ก็พลันเหลือบเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งยืนสนทนาอยู่กับผู้ดูแลร้านอาภรณ์

“แม่นางหวัง…ผ้าปักผ้าเช็ดหน้าของท่าน ให้ราคาได้เท่านี้จริง ๆ หากอยากได้มากกว่านี้ ท่านลองปักฉากกั้นแทนดีหรือไม่”

เพียงได้ยินเท่านั้น ไป๋เล่อก็เดาออกทันที หวังเจียวจิงอี้เหนียงสามคงนำผ้าปักฝีมือตนมาขายที่นี่

นางชะงักฝีเท้า  อยากให้หญิงสาวผู้นั้นจัดการธุระเสร็จก่อน จึงก้าวออกไปยืนรออยู่ริมทางด้านนอก พลางมองผู้คนในตลาดที่เดินสวนกันขวักไขว่ อาเหมยเอ่ยถาม

“คุณหนูไม่เข้าไปในร้านหรือเจ้าคะ”

“รอคุยกับอี้เหนียงสามเสียก่อน”

          ไม่นาน หวังเจียวจิงก็เดินออกมาจากร้าน สีหน้าแฝงความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย พอเห็นไป๋เล่อนางก็หยุดปรับสีหน้ายิ้มแย้มโค้งศีรษะเล็กน้อย

“อี้เหนียงสี่”

ไป๋เล่อยิ้มน้อย ๆ “เราต่างก็ไม่ใช่อี้เหนียงแล้ว…ต่อไปพี่สาวก็เรียกข้าว่าไป๋เล่อก็พอ...ข้าตั้งใจมาซื้ออาภรณ์ใหม่ โชคดีนักที่ได้พบพี่สาวที่นี่”

“น้องสาวมีเรื่องให้ข้าช่วยหรือ” หวังเจียวจิงเอ่ยตรง ๆ

“พี่สาวช่างพูดตรงนัก…ข้าอยากให้ท่านตัดเสื้อให้สักสองสามชุด เอาแบบเรียบง่าย ไม่ต้องปักลวดลายมาก”

หวังเจียวจิงมองอีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถาม “ท่านจะไม่ไปจากตระกูลเผยแล้วหรือ”

ไป๋เล่อพยักหน้า  “ใช่ ข้าตั้งใจจะอยู่ที่นี่เพื่อเลี้ยงบุตรชาย ขอพี่สาวได้โปรดช่วยเอื้อเฟื้อ”

“เอื้อเฟื้ออันใดกัน เรื่องนี้ข้าก็ได้ประโยชน์ หากน้องสาวไม่รังเกียจฝีมือ ข้าก็ยินดีทำให้”

“เช่นนั้นพี่สาวคิดค่าแรงเท่าไร”

“ชุดละสามร้อยอีแปะ แต่ผ้าคงต้องให้น้องสาวนำมาส่งที่เรือน”

ไป๋เล่อเลิกคิ้วเล็กน้อย “ถูกไปหรือไม่...พี่สาวอย่าได้เกรงใจ”

หวังเจียงจิงหัวเราะเบา ๆ “หากเป็นชุดปักลวดลายก็คงต้องคิดแพงกว่านี้ แต่ถ้าเป็นชุดธรรมดาไม่ปักเช่นที่น้องสาวต้องการ ราคานี้ก็คุ้มแรงแล้ว”   ไป๋เล่อพยักหน้าเข้าใจ

“ได้ วันนี้ข้าก็จะไปซื้อผ้าแพรอยู่แล้ว ไว้ตอนกลับจะให้อาเหมยนำไปส่งให้”

จากนั้นทั้งสองก็กล่าวคำอำลา ไป๋เล่อจึงเดินกลับไปในร้านขายผ้าแพร นางเลือกผ้าแพรสีเรียบหลายมัด ก่อนจะพาอาเหมยไปดูเครื่องครัวต่อ

เดินอยู่เกือบครึ่งวัน  ไป๋เล่อซื้อของไม่น้อยใกล้เที่ยงพวกนางจึงพาไปนั่งพักทานมื้อเที่ยงร้านบะหมี่ข้างทาง