เจ้าจะได้ตามที่เลือก

บทที่หนึ่ง 

ฉันคิดก่อนจะตัดสินใจ

“ได้ ฉันยินยอม แต่...” ฉันยื่นข้อเสนออย่างมีเงื่อนไข

“ยมทูตท่านนี้ทำผิด ต้องคอยดูแลและทำตามที่ฉันร้องขอ ได้หรือเปล่า” ฉันชี้ไปทางยมทูตหน้าอ่อนที่ยังยืนทำหน้าบิดเบี้ยวอยู่ด้านข้าง

“เจ้าร้องขอมากเกินไป” ยมทูตหน้าอ่อนตอบทันที

“ข้าไม่สามารถทำตามที่เจ้าร้องขอได้ แต่ข้าจะหาเวลามาดูแลเจ้า หากมีสิ่งใดที่พอจะช่วยเหลือได้ข้าจะพยายาม”

“ได้” ฉันตอบตกลงทันที เพราะคิดอยู่แล้วว่าร้องขอมากไป แค่ได้แกล้งยมทูตหน้าเบี้ยวคนนี้สักนิด ฉันก็ดีใจแล้ว

โทษฐานนำวิญญาณฉันผิดจนฉันต้องกลายมาเป็นใครก็ไม่รู้!

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าเข้าไปในร่างของหญิงสาวนางนี้ได้เลย รุ่งขึ้นเจ้าจะตื่นมาเป็นนาง” ยมทูตมีอายุรีบสรุป

ฉันก้าวเข้าไปยังร่างที่นอนคว่ำหน้าบนเตียงช้าๆ

“อ้อ...เกือบลืม มีกฎข้อหนึ่งที่ข้าสามารถอนุญาตให้เจ้าเลือกได้ ปกติเมื่อเจ้าเป็นนางแล้ว เจ้าจะต้องลืมความทรงจำในร่างที่แล้วและเหลือเพียงความทรงจำของหญิงสาวนางนี้เท่านั้น แต่ข้าให้เจ้าเลือกได้ว่า เจ้าจะใช้ชีวิตในร่างนี้ด้วยความทรงจำของนาง หรือเจ้าจะเก็บความทรงจำเดิมของเจ้าเอาไว้ แต่หากเจ้าเก็บความทรงจำเดิมไว้ ร่างนี้ก็จะสูญเสียความทรงจำทั้งหมดไป เจ้าต้องการอย่างไร” ยมทูตมีอายุเอ่ยเงื่อนไขที่ตัดสินใจยาก

“ขอเก็บไว้ทั้งสองไม่ได้เหรอ”  

“ไม่ได้ เจ้าต้องเลือก” ยมทูตมีอายุไม่ยอม

“ข้าให้พรเจ้าได้อย่างหนึ่งว่า หากมีผู้เปิดความทรงจำให้ เจ้าจะสามารถจดจำเรื่องนั้นๆได้ไม่ว่าเรื่องใด” ยมทูตหน้าอ่อนพยายามชดเชยความผิด

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเลือก....ความทรงจำของหยาดฟ้าในร่างเดิมของฉัน” ฉันตัดสินใจเลือกเพราะคิดว่าในเมื่อหญิงสาวนางนี้ฆ่าตัวตายแสดงว่าน่าจะมีเรื่องที่ไม่ดีจนนางทนไม่ไหว ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันใช้ความทรงจำในร่างเดิมแล้วมีชีวิตใหม่ไม่ดีกว่าหรือ

“ได้ เจ้าจะได้ตามที่เลือก” เสียงยมทูตทั้งสองก้องกังวานขึ้น ก่อนที่ฉันจะวูบหลับไป