Se connecterPartager
กับดักลวง
Date de publication:
2026-01-10 23:00:35แพรพิชชายิ้มให้กับภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของเขา คำพูดที่เขาบอกว่ากำลังตามจีบเธออยู่ หรือเธอชอบเขาเข้าแล้วจริง ๆ
“ไม่ ๆ แพรพิชชา เธอเลิกคิดนะ” เธอสะบัดความคิดในหัวก่อนจะหยิบหวีมาสางผมสีสวยธรรมชาติ เธอจะชอบผู้ชายที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่สองครั้งได้อย่างไร เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายขนาดนั้นหรอก “กลับมาแล้วหรือเจ้าหลานตัวดี” คุณไพศาลเอ่ยถามหลานชายที่เพิ่งจะกลับบ้าน หลังจากส่งแฟนสาวไปต่างประเทศ เจ้าหลานตัวดีก็ไม่เคยกลับบ้านก่อนตะวันตกดิน หรือบางครั้งก็กลับพร้อมกับพระที่ออกมาบิณฑบาตตอนเช้า ชายหนุ่มมักจะไปดื่มเพื่อระบายความเคียดแค้น “โถ่...คุณปู่ครับ ไม่เห็นต้องมานั่งรอให้เมื่อยเลย ผมโตแล้วนะครับ” เขาโอดครวญ “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับแก” โลกันตร์นั่งลงตรงข้ามพร้อมกับลอบสังเกตสีหน้าที่จริงจังของปู่ “ต่อไปนี้ ฉันจะให้ทิวาไปช่วยงานแก่ในตำแหน่งเลขา” ทิวาคือชายหนุ่มที่คุณไพศาลไว้ใจ เขาถูกเลี้ยงมาพร้อมกับโลกันตร์ตั้งแต่เด็ก “แล้วใครจะช่วยงานปู่ล่ะครับ?” “ฉันให้แกรับช่วงต่อไปแล้ว ต่อไปนี้ทุกสิ่งทุกอย่างแกจะต้องรับผิดชอบเพราะฉะนั้นทิวาช่วยแกได้” ชายชราพยักหน้าให้คนที่ยืนอยู่ด้วยด้านข้างโดยเอกสารหลายร้อยแผ่นถูกกองอยู่ตรงหน้าโลกันตร์ “สองปีที่ผ่านมาฉันช่วยแก แต่ต่อจากนี้แกต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง” ท่านสั่งเสร็จสรรพก่อนจะค่อย ๆ พยุงร่างกายขึ้นด้วยไม้เท้า “อีกเรื่อง เมื่อไหร่แกกับหนูวิเวียนจะแต่งงานกันสักที ฉันก็แก่ขึ้นทุกวันไม่รู้จะมีโอกาสได้เห็นหน้าลูกของแกก่อนตายหรือเปล่า?” บรรยากาศในห้องดูอึมครึมมากขึ้นเมื่อสิ้นคำถาม โลกันตร์ขมวดคิ้วราวกับกำลังแบกรับความหนักอึ้งของโลกทั้งใบไว้เพียงผู้เดียว “ปู่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ เอาเป็นว่าผมขอเวลาอีกหนึ่งปีนะครับ ผมขอเคลียร์อะไรบางอย่างก่อน” เขาพูดด้วยท่าทีจริงจัง เขาตั้งใจว่าจะขอวิเวียนแต่งงานทันทีที่จัดการทุกอย่างเสร็จ “ทำให้ได้อย่างที่แกพูดก็แล้วกัน” ชายชราเดินจากไปหลังจากสิ้นคำพูด อาทิตย์ที่สองของการฝึกงานที่บริษัท แพรพิชชายังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดี และโลกันตร์ยังคงแวะเวียนมาขายขนมจีบเธออยู่บ่อยครั้งจนเธอต้องปรามเขาเนื่องจากม่านมุกและกัสจังชอบแซวเธอ เกรงว่าคนในบริษัทจะรู้เข้า “เฮ้อ...ได้กลับบ้านสักที” กัสจังบิดขี้เกียจพร้อมกับถอนหายใจยาว ๆ ชีวิตเด็กฝึกงานนี่ช่างลำบาก มาทำงานก่อนคนอื่นแถมยังห้ามกลับหากงานไม่เสร็จ “ไปดูหนังกันไหม มีเรื่องน่าดูเยอะแยะเลย” กัสจังเสนอ “เอาสิ ๆ เราไม่ได้ไปดูหนังด้วยกันนานแล้วนะ” ตั้งแต่เริ่มทำงานพวกเธอก็แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน “มุกไปด้วยไม่ได้หรอกนะ ต้องรีบกลับบ้าน” ม่านมุกปฏิเสธ “โถ่...มุก ไปเถอะนะ ไม่ดึกมากหรอก” แพรพิชชาเกาะแขนเพื่อนสาวพร้อมทำหน้าอ้อน “นั่นสิมุก ไปเถอะนะ นาน ๆ ทีพวกเราจะได้ไปเที่ยวพร้อมกัน ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้วนะ” กัสจังเสริม “จะไปไหนกันเหรอครับสาว ๆ?” โลกันตร์เข้ามาร่วมในวงสนทนา “พวกเราจะไปดูหนังด้วยกันค่ะ ท่านประธานสนใจไปด้วยกันไหมคะ?” กัสจังชักชวน “กัสจัง” แพรพิชชาเรียกก่อนจะตีแขนเพื่อน “ท่านประธานคงไม่ว่างไปหรอก จริงไหมคะ?” แพรพิชชาที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าพูดขึ้น “ว่างครับ ผมว่างอยู่แล้วครับ” โลกันตร์ไม่ปฏิเสธคำชวนของกัสจัง “พี่ทิวากลับไปก่อนได้เลยนะครับ” ชายหนุ่มหันไปบอกผู้ชายอีกคน เขาเคารพทิวาเปรียบเสมือนพี่ชายแท้ ๆ “แต่คุณท่านให้ผมติดตามคุณกันตร์นะครับ” ทิวานึกถึงคำสั่งของผู้มีพระคุณ “ไม่เอาน่า ผมโตแล้วนะครับ พี่กลับไปพักผ่อนเถอะ” โลกันตร์พยักพเยิดพี่ชายต่างสายเลือด ให้กลับไปทิวาได้แต่เดินออกมาอย่างงุนงง ไม่เข้าใจในตัวโลกันตร์ว่า ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ต้องการอะไรกันแน่ “เดี๋ยวผมเลี้ยงเองครับ” โลกันตร์แยกตัวไปซื้อตั๋วหนังสามใบเนื่องจากม่านมุกขอตัวกลับก่อน กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ เสียงโทรศัพท์ของกัสจังดังขัดจังหวะ การสนทนา เธอขอตัวไปรับสายเมื่อปลายสายเรียกมาจากทางบ้าน “ค่ะ ได้ค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” “มีอะไรหรือเปล่า?” แพรพิชชาถามหลังจากได้ยินเสียงที่ตื่นตระหนก กัสจังสบตาเพื่อนสาวด้วยความกระวนกระวาย “อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจะปฏิเสธฉันเหมือนกันกับมุก” แพรพิชชาพูดดักทาง กัสจังพยักหน้า “เอ่อ คือฉัน…ฉันขอโทษนะ ฉันต้องขอตัวกลับก่อนตอนนี้เลยแพร พอดีที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย” กัสจังบอกอย่างร้อนรน “แต่แกชวนฉันมานะ... กัสจัง เดี๋ยวสิ” แพรพิชชาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของเพื่อนที่เดินหนีไปแล้ว เธอถอนหายใจก่อนจะหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับโลกันตร์ด้วยความกังวล “เพื่อนคุณล่ะ?” โลกันตร์ถามขึ้นเมื่อเจอเพียงแพรพิชชา
Dernier chapitre
อยู่ใต้โลกันตร์ เป็นของพี่ตลอดไป THE END.
โลกันตร์เริ่มคลอเคลียลำคอขาว ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้อารมณ์ความเป็นชายยิ่งทวีคูณเขาเริ่มจากการจูบปากสีแดงระเรื่อเบา ๆ มือของเขาทำหน้าที่เปลื้องชุดออกจากกายสวย แพรพิชชาที่ห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามานานนับปีกลับรู้สึกตัวสั่นเมื่อถูกสัมผัสจากมือเย็นเธอประหม่า!“กลัวเหรอครับ"โลกันตร์ถอนจูบจากปากหวาน"ปะ...เปล่าค่ะ"เธอหลบสายตา“ถ้าแพรไม่พร้อม พี่ไม่ทำก็ได้นะ”โลกันตร์ไม่อยากบังคับเธอ แพรพิชชารับรู้ได้ถึงความอึมครึม“แพรขออาบน้ำก่อนนะคะ" โลกันตร์ทิ้งตัวนอนเมื่อเธอเอ่ยจบน้องแพรยังไม่ไว้ใจพี่อีกหรือครับน้ำเสียงนิ่ง ทว่าโทนเสียงแกว่งเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาหญิงสาว“งั้นพี่จะรอวันที่น้องแพรพร้อมนะครับ”แพรพิชชาไม่ตอบพลางถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ดึงชุดที่ถูกเขาถอดออกไปขึ้นกลับมาไว้ที่เดิมเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ หน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนจะแง้มประตูเอ่ยถามคนที่นอนเสียอารมณ์อยู่บนเตียงกว้าง“พี่กันตร์สนใจถูหลังให้น้องแพรไหมคะ" เขายิ้มออกมาโลกันตร์ไม่รีรอเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขาดีดตัวขึ้นเดินตามเธอเข้าไปอย่างรวดเร็วแพรพิชชาเปลื้องผ้าโชว์เรือนร่างของตน
อยู่ใต้โลกันตร์ แต่งงานกันเถอะ
“เราไปตัดชุดแต่งงานกันเลยดีกว่า หรือไปถ่ายพรีเวดดิ้งก่อนดี”โลกันตร์เสนอสองแนวทางให้แก่เธอ“พี่กันตร์ กลับบ้านก่อนสิคะไปปรึกษาคุณพ่อกับคุณปู่ก่อน”แพรพิชชาบอกกับคนใจร้อน“ก็พี่ตื่นเต้นนี่ครับ”เขารอไม่ไหวที่จะเข้าหอกับเธอ“ตื่นเต้นหรือว่าหื่นกันแน่คะ?”แพรพิชชาที่รู้ทันพูดดักไว้ก่อน“พี่ก็หื่นแค่กับแพรนั่นแหละ”แพรพิชชาหน้าแดงกับคำพูดหวาน ๆ ของโลกันตร์ เขาจับมือหญิงสาวไปจุมพิตทั้งที่สายตาทอดมองถนน“กลับบ้านก่อนค่ะ แพรเป็นห่วงลูก”เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง โลกันตร์สลัดความตื่นเต้นออกจากหัว เขาลืมไปเสียสนิทว่าฝากบุตรชายไว้กับพ่อตาเด็กชายอลันค่อนข้างที่จะติดเต้า แพรพิชชาเกรงว่าเด็กชายจะงอแงหากต้องดื่มนมจากขวดอันที่จริงเธอกำลังหัดให้ลูกเลิกเต้า แต่กลับใจไม่แข็งพอ เมื่อลูกร้องไห้แพรพิชชากลับต้องใจอ่อนเมื่อรถจอดสนิทแพรพิชชารีบเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงตัวลูกน้อยเร็วที่สุด แต่กลับผิดคาดที่เธอคิดไว้ เด็กชายอลันหลับสนิทได้โดยที่เธอไม่ต้องให้เข้าเต้า แพรพิชชายิ้มปลื้ม ไม่คิดว่าลูกชายของเธอจะเลี้ยงง่ายเช่นนี้“พี่บอกแล้วไงครับว่าลูกเราเลี้ยงง่ายจะตาย"โลกันตร์ที่เดินตามหลังเข้ามาเอ่ยขึ้น แพรพิชชาเดินนำเ
อยู่ใต้โลกันตร์ แปดเดือนผ่านไปกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
โลกันตร์ตักอาหารให้แพรพิชชาจนเต็มจานแม้หญิงสาวจะปราม เขาให้เหตุผลว่าเธอคงจะเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกมาทั้งวัน จำต้องกินเยอะ ๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียคน เพราะทุกคนต่างเอาอกเอาใจเธอซึ่งเป็นเพราะเธอเองที่มักจะร้องไห้เวลาถูกขัดใจแพรพิชชาไม่ชอบที่ตัวเองเป็นเช่นนี้ แต่เธอกลับห้ามตัวเองไม่ได้-8 เดือนผ่านไป-งานเลี้ยงฉลองวันเกิดเด็กชายอลันอายุครบ 1 ขวบก็มาถึง โลกันตร์อาสารับจัดแจงงานทั้งหมดด้วยตัวเอง งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นในเวลากลางวันที่คฤหาสน์แก้วไพลิน แขกในงานมีเพียงแค่คนในครอบครัวตามที่ แพรพิชชาต้องการเจ้าของงานอย่างเด็กชายอลันเดินทักทายแขกไปทั่วตั้งแต่หนูน้อยเริ่มหัดเดินถึงกระทั่งตอนนี้เขาก็แทบจะไม่หยุดเดิน จนบางครั้งผู้เป็นแม่นั้นไล่ตามไม่ทัน เด็กน้อยเริ่มหัดพูดคำง่าย ๆ บ้างแล้ว“น้องอลัน... อย่าเดินบ่อยนักสิครับ”โลกันตร์ร้องเรียกลูกชายที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาอาสาดูลูกให้คุณแม่คนสวยได้มีเวลาไปแต่งตัวอันที่จริงพี่เลี้ยงของเด็กชายอลันนั้นมีเยอะแยะมากมาย เพราะเป็นเด็กที่เลี้ยงง่าย ไม่ได้สร้างความลำบากเวลาอยู่กับใครโลกันตร์อุ้มลูกชายขึ้นเหนือหัวพลางพัดพุงป่องนั้นแรง
อยู่ใต้โลกันตร์ ความสุขเริ่มกลับมาอีกครั้ง
“แกแน่ใจเหรอว่าไม่รู้?”แพรพิชชานิ่งกว่าที่เคย“กะ...แกหมายถึงอะไร”กัสจังอ้ำอึ้ง เธอยังคงไม่รู้ว่าแพรพิชชารับรู้ทุกเรื่องที่เธอกระทำ “เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน แกทำแบบนั้นทำไม?”แพรพิชชาไม่เข้าใจว่าเหตุใดกัสจังจึงต้องทำเช่นนั้น“ฉันทำอะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”กัสจังแถไปเรื่อยเมื่อรู้สึกจนมุม“แกไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าไม่รู้เหรอ?”แพรพิชชาสะบัดมือที่กัสจังกุมอยู่“แพร! แกรู้ตัวไหมว่าแกเปลี่ยนไป”กัสจังหัวเสียที่แพรพิชชาถามจี้“เปลี่ยนไป? ฉันน่ะเหรอที่เปลี่ยนไป?” แพรพิชชาตอบกลับ“ก็ปกติฉันพูดอะไรแกก็เชื่อ แล้วทำไมตอนนี้แกถึงไม่เชื่อฉัน”กัสจังเริ่มขึ้นเสียง“เพราะฉันไม่โง่เหมือนเมื่อก่อนไง”แพรพิชชาเองก็ไม่ยอม“แล้วยังไง แกบอกว่าฉันทำ แล้วแกมีหลักฐานอะไรว่าฉันเป็นคนปล่อยคลิปแก?”“ฉันยังไม่ได้พูดเลยนะว่าแกทำเรื่องอะไร แล้วแกรู้ได้ไงว่าฉันพูดถึงเรื่องคลิป?”แพรพิชชาเริ่มต้อนกัสจัง“กะ...ก็คลิปแกว่อนขนาดนั้น ฉันก็เดาเอาสิ”“ฉันอาจจะกำลังต่อว่าแกเรื่องอื่นอยู่ก็ได้”แพรพิชชายิ้มเมื่อกัสจังเริ่มร้อนตัว“ว่ายังไง แกมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?”“ใช่ ฉันเป็นคนทำเอง”กัสจังยอมรับเมื่อจนมุม“ในที
อยู่ใต้โลกันตร์ ความจริงอีกเรื่องที่ควรรู้
“แล้วทำไมพี่กันตร์ถึงคิดว่าเป็นกัสจัง?”แพรพิชชายังไม่สิ้นข้อสงสัย“วิเวียนบอกพี่...ว่าได้คลิปมาจากกัสจัง”“แปลว่าพี่กันตร์จงใจให้คนอื่นเห็นตั้งแต่แรก?”แพรพิชชาน้ำตาไหลพราก อารมณ์เธออ่อนไหวยากจะรับมือเหลือเกิน“แพรมันไม่ใช่แบบนั้น”เขาดึงร่างของแพรพิชชากอดไว้แนบอก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น“หลังจากที่พี่ขู่แพรวันนั้นพี่ก็ตั้งใจจะลบแล้ว แต่พี่ไม่รู้ว่ากัสจังได้มันไปตอนไหน”เขาพยายามปลอบประโลมคนขี้แย“แต่พี่ยังไม่ลบ พี่เก็บมันเอาไว้ทำไม?”โลกันตร์หลบสายตาแพรพิชชาอย่างรู้สึกผิด สิ่งที่เขาพูดอาจเป็นคำแก้ตัวสำหรับเธอ แต่ยังดีกว่าไม่พูด ไม่ได้พยายามอธิบายอะไรเลยต่างหาก“หรืออาจเป็นช่วงที่พี่ให้คนขับรถนำโทรศัพท์ไปซ่อม พี่สอบถามหลังจากเกิดเรื่องตอนนั้นแล้วว่า เอาไปซ่อมที่ร้านของกัสจัง พี่ขอโทษจริง ๆ หลังจากที่ซ่อมเสร็จ พี่ก็ลบทิ้งไม่คิดว่าจะมีใครได้คลิปนี้ไปอีก”เสียงสั่นพูดขึ้น คนฟังเอียงคอสงสัยจึงถามออกไป“แล้วกัสจังจะทำไปทำไม?”เธอคิดหาเหตุผลว่า ทำไมกัสจังต้องทำกับเธอเช่นนี้“เดี๋ยวเจอตัวก็รู้เองว่าทำหรือไม่ทำ”ไม่ว่าใครเป็นคนที่ก่อเรื่องเขาจะอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด หลังจากนั้น โลกันตร์จึงสั่
อยู่ใต้โลกันตร์ หรือเป็นเพียงคำแก้ตัว
“เหมือนแพรมากเลยนะคะ”ม่านมุกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทารกในตู้อบที่หน้าตาเหมือนแพรพิชชาราวกับแกะโดยที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นลูกโครโลกันตร์เช็ดน้ำตาแห่งความปลื้มปริ่ม ๆ มองหน้าม่านมุกที่เหมือนมีเรื่องจะคุยกับเขา“คุณกันตร์ไม่ได้เป็นคนทำใช่ไหมคะ?”ม่านมุกมองชายหนุ่มอย่างคาดหวัง“ผมยอมรับนะว่า ผมเป็นคนถ่ายคลิปนั่น แต่เรื่องคนปล่อยผมกำลังให้คนตามสืบว่าใครเป็นคนทำ”เขาบอกเธอออกไปตามความจริง“ถ้าคุณไม่ได้เป็นคนปล่อย แล้วใครจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ล่ะคะ?”เธอยังคงถามอย่างสงสัย“ผมพอจะรู้ว่าแล้วใคร แต่ต้องสืบเพื่อความแน่ใจก่อน”แพรพิชชาลืมตาขึ้นมาหลังจากที่หลับไปหลายชั่วโมง เพดานสีขาวสะอาดตาเดาว่าคงอยู่ที่โรงพยาบาล เธอสัมผัสที่ท้องที่เคยโตแต่กลับต้องตกใจเพราะตอนนี้พุงเธอแฟบลงไปเสียแล้ว“คะ...คุณพ่อคะ”แพรพิชชาเอื้อนเอ่ยเรียกบิดา“น้องแพร เป็นยังไงบ้างลูก?”ทุกคนต่างกรูกันเข้าไปหาแพรพิชชาเจ้าสัวบดินทร์ลูบศีรษะของลูกสาว รอยยิ้มปรากฏเมื่อรับรู้ว่าเธอปลอดภัย“ลูกแพรล่ะคะ?”เธอกลั้นใจถามทั้งที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรง เธอไม่ได้โวยวาย“หลานปลอดภัยดี แต่ตอนนี้อยู่ในตู้อบเพราะตัวเหลือง”เจ้าสัวบดินทร์อธิบา
อยู่ใต้โลกันตร์ ท้องไม่ใช่ปัญหา มีปัญญาเลี้ยง!
“วิเวียนใจเย็น ๆ ก่อนนะ”“วิเวียนไม่เคยนอกใจกันตร์จริง ๆ นะคะ เราคบกันมาตั้งนาน วิเวียนไม่เคยคิดจะมีคนอื่นนอกจากคุณเลยนะคะ”โลกันตร์ใจอ่อนให้กับคำพูดตัดพ้อ เขาไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของพีช และเขาต้องการหาความจริงเพื่อล้างคำครหาที่พวกมันกล่าวหาเธอประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดอีกครั้ง พบว่าเป็นเจ้าสัวบดินทร
อยู่ใต้โลกันตร์ ถามให้รู้กันไปเลย
ใจจริงเขาอยากจะซัดคนตรงหน้า แต่เขาพยายามใจเย็นเพื่อไม่ให้เรื่องราวบานปลาย“สามปีก่อนวิเวียนคบกูกับพีพร้อมกัน และตอนนั้นก็คบกับมึงด้วยสินะ”โลกันตร์พยักหน้าให้พีช“มึงคงไม่รู้ว่ายัยนั่นคบผู้ชายเพื่อหลอกเอาเงิน มันเอาเงินไปปรนเปรอตัวมันเอง แล้วก็ผัวของมัน”พีชสาธยายความเลวของวิเวียน“ผัว?”เขาคือสามี
อยู่ใต้โลกันตร์ ทะเลาะกัน เพราะของหวง
ทิวาตามหาโลกันตร์ตามคำสั่งคุณไพศาล เขาสั่งเด็ดขาดว่า อย่างไรก็ต้องนำชายหนุ่มมาพูดความจริงให้กระจ่างไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามทิวาเข้านอกออกในคอนโดหรูที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองได้อย่างง่ายดาย เขาคุ้นชินกับที่นี่เนื่องจากมาอยู่บ่อยครั้งลิฟต์เคลื่อนตัวผ่านชั้นแล้วชั้นเล่าสูงขึ้น ๆ เรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดการเคล
อยู่ใต้โลกันตร์ บุก... ต้องรู้ความจริงให้ได้
“โตเป็นสาวแล้วจริง ๆ”พีชพึมพำกับตัวเอง“แล้วนี่ไอ้พีมันกลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?”เขาถามหาน้องชายคนกลางที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับบ้าน“ปกติของเขาค่ะ กลับเร็วน่ะผิดปกติ คิกคิก”แพรพิชชาเอ่ยถึงพีพลางหัวเราะคิกคัก“ทำไมตาน้องแดงแบบนี้?”พีชตกใจกับเบ้าตาที่บวมแดงของแพรพิชชา เพราะพึ่งจะได้สังเกตเ
Vous vous intéresseriez aussi à
ผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล14.9K Vuesภรรยาที่เขา..ไม่ต้องการ
Naya Solene16.6K Vuesพิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด84.8K Vuesพันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+
เนตรกวี / Natekavees20.0K Vuesรักษาหัวใจนายมาเฟีย
เลคเชอร์212 VuesBAD GUY พลาดรักคนเลว
ไอส์'ลิต240 Vuesเล่ห์สวาทแม่นักสืบ
เซนโด้329 Vuesเมียลับมาเฟียร้าย
โลกของปลายฝัน3 Vues
